Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ


Αναλυτικό ρεπορτάζ: παρμένο  από την εφημερίδα Ριζοσπάστης.

 Διάβασε το:

Σάββατο 24 Μάρτη 2012 - Κυριακή 25 Μάρτη 2012 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Αρχή φόρμας
Σελ. /32
Τέλος φόρμας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η Goodyear, η Pirelli και τα ψέματα της ΝΔ

Γρηγοριάδης Κώστας

Στην προσπάθεια να προσδώσει αληθοφάνεια στις συκοφαντίες ενάντια στους εργατικούς αγώνες και το ΚΚΕ, η ΝΔ γράφει, μεταξύ άλλων, στο σημείωμα που διένειμε στα στελέχη του κόμματος η γραμματεία Πολιτικού Σχεδιασμού, με τον τίτλο «Οι ευθύνες της αριστεράς»:

«(Η "αριστερά") εξανάγκασε με στοχευμένες κινητοποιήσεις και μαξιμαλιστικές θέσεις μεγάλες και μικρότερες επιχειρήσεις να βάλουν "λουκέτο", καταδικάζοντας στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους. Αναφέρουμε για παράδειγμα ότι στις αρχές της 10ετίας του 1990, Pirelli και Goodyear αποχώρησαν από την Ελλάδα, επειδή τα συνδικάτα δεν δέχθηκαν τη μείωση του προσωπικού κατά 10%. Μέχρι τότε, το 80% των ελαστικών αυτοκινήτων κατασκευαζόταν στην Ελλάδα και γίνονταν και εξαγωγές, ενώ σήμερα εισάγονται όλα».

Ποια είναι η πραγματικότητα; Το παράδειγμα της Goodyear είναι αποκαλυπτικό και ξεσκεπάζει τους εμπνευστές της σπέκουλας σε βάρος των εργατικών αγώνων. Το εργοστάσιο της Goodyear στη Σίνδο της Θεσσαλονίκης έκλεισε οριστικά το καλοκαίρι του 1996. Εως τότε, διατηρούσε το 50% της ελληνικής αγοράς και ταυτόχρονα έκανε εξαγωγές ύψους 5 δισ. δραχμές (περίπου 15 εκ. ευρώ), ποσό μεγάλο για την εποχή.

Η λειτουργία του εργοστασίου ξεκίνησε το 1978. Τα οικονομικά αποτελέσματα που κατέγραφε ήταν αξιοζήλευτα για τις επιχειρήσεις της εταιρείας σε άλλες χώρες. Ενδεικτικά, οι πωλήσεις της Goodyear Hellas, από 15,2 δισ. δρχ. το 1992, έφτασαν στα 18 δισ. δρχ. το 1993 και στα 23,3 δισ. δρχ. το 1995. Αντίστοιχα, τα κέρδη της επιχείρησης στην Ελλάδα, από το 1 δισ. δρχ. το 1992 διαμορφώθηκαν στα 1,8 δισ. το 1994 και στα 1,7 δισ. το 1995. Σύμφωνα με δημοσιεύματα στα οικονομικά φύλλα της εποχής, η μέση απόδοση των ιδίων κεφαλαίων ξεπερνούσε ακόμα και το 35%!

Τη χρονιά που έκλεισε, το εργοστάσιο της Σίνδου κάλυπτε το 0,9% της παγκόσμιας παραγωγής της Goodyear και συνεισέφερε κατά 3,5% στα παγκόσμια κέρδη της πολυεθνικής. Με άλλα λόγια, η Goodyear είχε κέρδος από τη δραστηριοποίησή της στην Ελλάδα και μάλιστα, το 1995, μια χρονιά πριν κλείσει το εργοστάσιο, είχε αναβαθμίσει τον μηχανολογικό του εξοπλισμό, με επένδυση ύψους 900 εκατ. δρχ.

Το γεγονός, εξάλλου, ότι η πολυεθνική απολάμβανε ιδιαίτερης μεταχείρισης από το τότε αστικό κράτος, καθώς και το ότι το σύνολο των κρατικών παραγγελιών σε ελαστικά (κύρια για τις Ενοπλες Δυνάμεις) πήγαινε στην Goodyear, συνιστούσε παράγοντα αύξησης και διασφάλισης της κερδοφορίας της. Σημειωτέον ότι από το 1994 η ελληνική καπιταλιστική οικονομία βρισκόταν σε φάση μεγέθυνσης. Μέχρι το 2008, ο μέσος όρος ανάπτυξης του ελληνικού ΑΕΠ ήταν 3,4% σε ετήσια βάση.

Τι έγινε;

Τι έγινε, λοιπόν, και έκλεισε το εργοστάσιο; Η ΝΔ και οι άλλοι συκοφάντες του εργατικού κινήματος λένε πως η απαίτηση των 350 εργαζομένων για υπογραφή ικανοποιητικής Συλλογικής Σύμβασης, είναι αυτή που οδήγησε την εταιρεία στο να βάλει λουκέτο. Στην πραγματικότητα, η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε παρέμβει ανοιχτά υπέρ της πολυεθνικής και είχε σύρει την πλειοψηφία του σωματείου, που ήταν επίσης ΠΑΣΟΚ, σε συμβιβασμό με την εργοδοσία.

Το ίδιο το σωματείο, έγραφε σε ανακοίνωσή του μετά το λουκέτο: «(...) εφέτος, όπως επιθυμούσε η εταιρεία, υπογράψαμε σύμβαση και δεχτήκαμε μειώσεις επιδομάτων, μείωση προσωπικού, λειτουργία 4ης βάρδιας εκεί που η εταιρεία επιθυμούσε για φέτος, με δυνατότητα επέκτασης σε όλο το εργοστάσιο, όταν η εταιρεία το επιθυμούσε. Ολα τα παραπάνω, με στόχο τη μείωση του κόστους (...)» («Ριζοσπάστης», 24/6/1996).

Αρα, το παραμύθι των «κακών» εργαζομένων, που με τις «μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις τους κλείνουν τα εργοστάσια», όπως λέει η ΝΔ και άλλοι, δεν μπορεί να σταθεί ούτε για αστείο στην περίπτωση της Goodyear. Ο λόγος για τον οποίο έκλεισε το εργοστάσιο, είναι ο ίδιος για τον οποίο ο κάθε καπιταλιστής επενδύει ή αποσύρει τα κεφάλαιά του από έναν κλάδο, από μια χώρα, μια επιχείρηση: Η μεγιστοποίηση του κέρδους του.

Τι είχε γίνει στην πραγματικότητα; Εβδομήντα χρόνια μετά την εμφάνισή της στην Ευρώπη, η αμερικάνικη Goodyear, όπως και άλλες πολυεθνικές εταιρείες - μεγαθήρια στον κλάδο τους, έσπευσε να εκμεταλλευτεί τις σαρωτικές ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και να μεταφέρει μέρος της παραγωγής σε χώρες με μικρότερο συγκριτικά «εργατικό κόστος», αναδιαρθρώνοντας εκ βάθρων τα εργοστάσιά της.

Λίγους μήνες πριν βάλει λουκέτο στο εργοστάσιο της Σίνδου, η Goodyear διέθετε σε 8 χώρες στην Ευρώπη και στη Βόρειο Αφρική 10 μονάδες, εκ των οποίων οι δύο στην Τουρκία, με 13.000 εργαζομένους. Τη διαφορά όμως έκανε η υπερσύγχρονη - πρώην κρατική - μονάδα παραγωγής ελαστικών αυτοκινήτων, που απέκτησε η πολυεθνική στην Πολωνία και η απόφασή της να πραγματοποιήσει εκεί επενδύσεις για την παραγωγή ελαστικών υψηλής τεχνολογίας.

Η συγκεκριμένη επένδυση σχεδιαζόταν αρχικά να γίνει στην Ελλάδα, όπου, σύμφωνα με Ελληνα - στέλεχος της επιχείρησης, «το κόστος παραγωγής ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος (στην Ελλάδα) ήταν απόλυτα ανταγωνιστικό σε σύγκριση με το αντίστοιχο του υπολοίπου ευρωπαϊκού δικτύου». Σαν αποτέλεσμα, αν και κερδοφόρο, το εργοστάσιο της Σίνδου διαγράφηκε από τα επενδυτικά πλάνα της επιχείρησης και μετά από λίγους μήνες έκλεισε οριστικά, μαζί με άλλα εργοστάσια της εταιρείας στην Ευρώπη (Γαλλία, Ιταλία) και την Αφρική (Μαρόκο).

Είναι αυτονόητο ότι, σε όλες τις παραπάνω χώρες, το εργατικό κίνημα ήταν είτε πολύ αδύναμο, είτε ενσωματωμένο πλήρως, για να μπορεί κανείς να του αποδώσει ευθύνες στο κλείσιμο των εργοστασίων της Goodyear, εξαιτίας «μαξιμαλιστικών θέσεων» και τα άλλα φαιδρά που λέει η ΝΔ. Η ίδια η πολυεθνική, στην ανακοίνωση που εξέδωσε στις 22/6/96, παραδεχόταν ότι το λουκέτο στη Σίνδο ήταν αποτέλεσμα «διαρθρωτικών αλλαγών στην ευρωπαϊκή στρατηγική της εταιρείας στην παραγωγή ελαστικών».

Ακόμα και το ΒΗΜΑ της εποχής, διαχρονικός εκφραστής της αστικής προπαγάνδας, σε σχετικό δημοσίευμα (27/8/1996) αναγκαζόταν να ομολογήσει: «Κάποιες θυγατρικές μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών στην Ελλάδα κερδίζουν για λογαριασμό τους τη μάχη της ανταγωνιστικότητας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, κάποιες τη χάνουν. Οι πολυεθνικές συγκεντρώνουν λοιπόν τις δραστηριότητές τους σε ορισμένες χώρες, συνεκτιμώντας το κόστος παραγωγής και πολλά άλλα κριτήρια. Αυτό συμβαίνει και με την Goodyear».

Στο ίδιο ρεπορτάζ, το ΒΗΜΑ αναφερόταν και σε δήλωση του τότε προέδρου της Goodyear, Samir F. Gibara, ο οποίος, λίγους μήνες πριν το λουκέτο στη Σίνδο, είχε ανακοινώσει κέρδη - ρεκόρ για την πολυεθνική, εξαγγέλλοντας ταυτόχρονα «γεωγραφική διαφοροποίηση της παραγωγικής ικανότητας...».

«Λουκέτα» - καρμπόν

Με άλλα λόγια, το λουκέτο στο εργοστάσιο ήταν προμελετημένο και καμιά σχέση δεν έχει με τους αγώνες των εργαζομένων για αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες δουλειάς. Ακόμα και το γεγονός ότι ήταν ένα κερδοφόρο εργοστάσιο, δεν εμπόδισε την πολυεθνική να το κλείσει, αφού το κέρδος από τη μεταφορά της παραγωγικής δραστηριότητας σε άλλη χώρα, εν προκειμένω στην Πολωνία, ήταν μεγαλύτερο και άρα η απόφαση για λουκέτο προειλημμένη.

Μάλιστα, όπως έγραφε το ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη», αμέσως μετά το λουκέτο, στο εργοστάσιο (25/7/1996), «στη διάρκεια σύσκεψης χτες στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, ο Ι. Ρεγκούζας, μέλος της ΤΕ της ΝΔ και νομαρχιακός σύμβουλος, ανέφερε πως είχε πληροφορηθεί σχετικά για τη μελέτη μετεγκατάστασης πριν από 4 μήνες, από υπάλληλο της Good Year»!

Στο ίδιο ρεπορτάζ, ο τότε αντιπρόεδρος της πολυεθνικής στην Ευρώπη Σίλβιαν Βαλένσι και ο (επίσης τότε) υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της εταιρείας στην Ελλάδα, Μιχάλης Λαβετζής, εμφανίζονται να ομολογούν δημόσια ότι το λουκέτο ήταν προγραμματισμένο και ότι «η εταιρεία περίμενε την καλοκαιρινή περίοδο για να κλείσει το εργοστάσιο, ούτως ώστε να μην υπάρξουν επικίνδυνες συνέπειες». Τη μέρα που ανακοινώθηκε ότι κλείνει το εργοστάσιο, η πλειοψηφία των εργαζομένων ήταν σε καλοκαιρινή άδεια.

Πανομοιότυποι είναι οι λόγοι για τους οποίους και η Pirelli έκλεισε το δικό της εργοστάσιο στην Πάτρα, το 1991, προβάλλοντας τότε σαν αφορμή τις κινητοποιήσεις των 800 εργαζομένων ενάντια στις απολύσεις 200 συναδέλφων τους και ενώ η εταιρεία βρισκόνταν και αυτή σε φάση «αναδιοργάνωσης». Για του λόγου το αληθές, την περίοδο που έκλεινε η Goodyear, στέλεχος της Pirelli δήλωνε σε οικονομική εφημερίδα: «Σήμερα, δεν πρέπει να λέμε ότι το κόστος εργασίας στην Ελλάδα είναι υψηλό και γι' αυτό η παραγωγή δε συμφέρει εδώ, αλλά να λέμε ότι το κόστος αυτό είναι αλλού χαμηλότερο σε σχέση με το ελληνικό και γι' αυτό συμφέρει η παραγωγή αλλού».

Για τους ίδιους ακριβώς λόγους έκλεισε η «Φριγκογκλάς», που ήταν κερδοφόρα και η ιδιοκτησία της αποφάσισε να μεταφέρει σε άλλο κράτος τις δραστηριότητές της, απολύοντας την πλειοψηφία των εργατών. Οπως και η «ΖΗΜΕΝΣ HELLAS» στη Θεσσαλονίκη, που ήταν επίσης κερδοφόρα, ή τα εργοστάσια ζάχαρης, η ΕΤΜΑ που πήγε στην Κίνα, και χιλιάδες ακόμα επιχειρήσεις, που είτε μαράζωσαν από τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό, είτε τα αφεντικά τους τις μετέφεραν σε άλλες χώρες, είτε τις έκλεισαν για να επενδύσουν τα κεφάλαιά τους σε άλλους, περισσότερο κερδοφόρους κλάδους.

Κάτι ακόμα: Για τη μεταφορά επιχειρήσεων σε άλλες χώρες, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι διπλά υπόλογοι στους εργαζόμενους, στους οποίους με θράσος κουνάνε το δάχτυλο. Με τους δικούς τους νόμους, το κράτος έφτασε να επιδοτεί μέχρι και την αγορά μηχανήματος fax (!) για τους επιχειρηματίες που έκαναν εξαγωγή κεφαλαίων στο Ελντοράντο των ρημαγμένων Βαλκανίων, μετά από το διαμελισμό τους, στον οποίο πρόθυμα συμμετείχαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, στο πλευρό της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Σαν αποτέλεσμα, οι ελληνικές επενδύσεις στην ΠΓΔΜ ανέρχονται σήμερα σε περισσότερα από 1 δισ. ευρώ, ενώ το εμπορικό επιμελητήριο στη Βουλγαρία καταγράφει περίπου 800 ελληνικές επιχειρήσεις, με 82.000 εργαζόμενους στο σύνολο. Οι επιχειρήσεις αυτές αναφέρουν ότι μεταφέρθηκαν εκεί κυρίως, επειδή η Βουλγαρία απολαμβάνει το χαμηλότερο ποσοστό φόρου στην ΕΕ, προσφέρει φτηνά εργατικά χέρια, μακροοικονομική σταθερότητα, καλές υπηρεσίες μεταφορών, φτηνά ακίνητα και ενοίκια, τα περισσότερα εκ των οποίων ισχύουν και για την ΠΓΔΜ.

Διέξοδος ο άλλος δρόμος ανάπτυξης

Να, λοιπόν, ποιος κλείνει τα εργοστάσια: Ο καπιταλισμός σε ανάπτυξη και κρίση. Η αναρχία στην καπιταλιστική παραγωγή, που σημαίνει επενδύσεις μόνο σε κλάδους που είναι κερδοφόροι για το κεφάλαιο, ακόμα και αν εχθρεύονται τις σύγχρονες ανάγκες του λαού. Η ΕΕ των μονοπωλίων και οι ελευθερίες της Συνθήκης του Μάαστριχτ, για απρόσκοπτη κίνηση κεφαλαίων, όπου και όταν υπάρχει κέρδος για τον καπιταλιστή.

Οι ευθύνες για τα λουκέτα ανήκουν αποκλειστικά στα κόμματα της ΕΕ, με πρώτα τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Είναι η άλλη όψη των μέτρων που νομοθετούν για να βαθαίνει η εργασιακή εκμετάλλευση στις επιχειρήσεις των καπιταλιστών. Αυτούς υπηρετούν με την πολιτική τους και τους υπερασπίζονται, πολεμώντας ακόμα και τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, για να μη στερηθεί ο εργοδότης ούτε σεντ από τα κέρδη του.

Να γιατί η ήττα της πολιτικής τους είναι προϋπόθεση για λαϊκή ευημερία. Να γιατί ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, οι κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής με εργατική λαϊκή εξουσία είναι η μόνη διέξοδος που συμφέρει το λαό, η μόνη ικανή να εξαλείψει την ανεργία, να αναπτύξει στο έπακρο όλες τις παραγωγικές δυνάμεις, να καλύψει τις εγχώριες ανάγκες σε βασικά προϊόντα και να κάνει και εξαγωγές. Αυτή την εναλλακτική λύση θέλουν να κρύψουν από το λαό οι αστοί και τα κόμματά τους, γι' αυτό συκοφαντούν τους αγώνες και το ΚΚΕ.



Αρχή φόρμας

Σελ. /32

Τέλος φόρμας

Copyright © 1997-2012 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ


Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ !!!

ΈΤΣΙ ΕΓΔΥΣΑΝ ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ - ΚΑΙ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

Παρασκευή 23 Μάρτη 2012 - Ριζοσπαστης
Αρχή φόρμαςρρρρρ
Σελ. /28
Τέλος φόρμας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

«ΚΟΥΡΕΜΑ ΧΡΕΟΥΣ» - ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ

Εντείνεται η λεηλασία των αποθεματικών

Ο ένας μετά τον άλλον φορείς δημόσιου χαρακτήρα ανακαλύπτουν ότι το 70% των καταθέσεων και των αποθεματικών τους έγιναν ...αέρας

Εδώ και δυο δεκαετίες είχαν στήσει το νομικό πλαίσιο για τις υποχρεωτικές καταθέσεις των αποθεματικών στην Τράπεζα της Ελλάδας

Το Γενάρη που μας πέρασε, όταν η κυβέρνηση είχε πάρει τις αποφάσεις της για το «κούρεμα», έσπρωχνε τα νοσοκομεία να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους υπέρ των ...τραπεζιτών

Τώρα αρχίζουν να αποκαλύπτονται οι αλυσιδωτές συνέπειες για τα πλατιά λαϊκά στρώματα και το μέγεθος του εγκληματικής πολιτικής που έχει η διαδικασία του «κουρέματος» των κρατικών ομολόγων που ολοκλήρωσε πριν από λίγες μέρες η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Ενα «κούρεμα», το οποίο πλήρωσαν και θα εξακολουθήσουν να πληρώνουν πανάκριβα οι εργαζόμενοι της χώρας, καθώς αποδεικνύεται ότι η επιλογή τρόικας και κυβέρνησης να διαχειριστούν την κρίση υπέρ του κεφαλαίου, συνοδεύεται, προϋποθέτει και προκαλεί την πλήρη λεηλασία των αποθεματικών, αλλά και των διαθέσιμων οικονομικών πόρων όλων των Νομικών Προσώπων, που υποχρεούνται να έχουν καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Ο ένας μετά τον άλλον δημόσιοι φορείς και άλλα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ανακαλύπτουν τον κίνδυνο να τιναχθεί στον αέρα ακόμα και η όποια λειτουργία τους, επειδή πέρα από τις άλλες περικοπές που κάνει η κυβέρνηση, δεν υπάρχουν πια τα οικονομικά τους διαθέσιμα, που ήταν σε υποχρεωτικές καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Οι καταθέσεις που οι διάφοροι φορείς είχαν υποχρεωτικά στην Τράπεζα της Ελλάδας μετατράπηκαν αυτόματα σε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, τα οποία «κουρεύτηκαν» στις 12 του Μάρτη. Μετά το «κούρεμα», αποδεικνύεται ότι το 70% της κάθε μορφής κατάθεσης έχει εξανεμιστεί κατά 70%!!!

Την αφαίμαξη που υπέστησαν οι καταθέσεις που διατηρούσαν στην Τράπεζα της Ελλάδας οι υπηρεσίες του Γενικού Νοσοκομείου «Αγιοι Ανάργυροι» τις έμαθαν, όταν χρειάστηκε να γίνει ανάληψη 700.000 ευρώ, «για εξόφληση ανειλημμένων υποχρεώσεων προς προμηθευτές», όπως σημειώνεται σε σχετικό έγγραφο. Τότε ανακάλυψαν ότι αν και οι καταθέσεις του νοσοκομείου ήταν της τάξης του 1,8 εκατ. ευρώ, το ποσό που δικαιούνταν να διαχειριστεί ήταν μόλις 575 χιλιάδες ευρώ. Να πώς περιγράφεται η ιστορία του συγκεκριμένου φορέα σε σχετικό έγγραφο.

Η αποκάλυψη

«Σύμφωνα με το νόμο, τα διαθέσιμα κεφάλαια των Δημοσίων Οργανισμών και Ασφαλιστικών Ταμείων (...) μεταφέρονται στην Τράπεζα της Ελλάδας», η οποία «ενεργούσα ως διαχειριστικό όργανο των καταθετών, επενδύει τα διαθέσιμα σε τίτλους του Ελληνικού Δημοσίου της επιλογής του υπουργείου Οικονομικών, Υγείας και Κοινωνικής Ασφάλισης».

Πράγματι ο νόμος 2469 του 1997, με την περιβόητη ονομασία «Περιορισμός και βελτίωση της αποτελεσματικότητας των δημοσίων δαπανών», προέβλεπε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία και τα άλλα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου καταθέτουν υποχρεωτικά τα διαθέσιμά τους σε «Κοινό Κεφάλαιο, το οποίο διαχειρίζεται η Τράπεζα της Ελλάδας», ενώ στον ίδιο νόμο πράγματι προβλέπεται πως «το ενεργητικό του Κοινού Ταμείου επενδύεται σε κινητές αξίες του Ελληνικού Δημοσίου».

Με βάση αυτά τα δεδομένα, λέει το έγγραφο της υπηρεσίας του νοσοκομείου των «Αγίων Αναργύρων», στο κοινό κεφάλαιο της Τράπεζας της Ελλάδας «την 31-12-2011 είχε υπόλοιπο διαθεσίμων κεφαλαίων ποσό 1.181.411 ευρώ». Αυτό, κανονικά σημαίνει ότι εκείνη την ημερομηνία το νοσοκομείο διέθετε αυτό το ποσό και υπολόγιζε ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να κάνει τις αναγκαίες αναλήψεις. Με αυτή τη λογική...

...«την 17-01-2012 το νοσοκομείο μετέφερε από την Εμπορική Τράπεζα (...) το ποσό των 700.000 ευρώ στο λογαριασμό των διαθεσίμων κεφαλαίων της Τράπεζας Ελλάδας. Το ύψος διαθεσίμων κεφαλαίων του (νοσοκομείου) στην Τράπεζα Ελλάδας την 20-1-2012 διαμορφώνεται στο ποσόν των 1.881.411 ευρώ».

Ωστόσο, όταν θέλησαν πριν λίγες μέρες να κάνουν την ανάληψη που χρειάζονταν για να πληρώσουν τους προμηθευτές, ανακάλυψαν ότι ...λεφτά δεν υπάρχουν!!!

Οταν ζητήθηκαν εξηγήσεις από την Τράπεζα της Ελλάδας, η απάντηση που δόθηκε ήταν η εξής:

«Σας γνωρίζουμε ότι το σύνολο των κεφαλαίων σας που μέχρι και την 9-3-2012 έχουν ενταχθεί στο κοινό κεφάλαιο και έχουν επενδυθεί σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις (...) ανέρχονταν στο ποσό των 1.881.411 ευρώ.

Η ονομαστική αξία του ενεργητικού Κοινού Κεφαλαίου, που αντιστοιχεί στην μερίδα σας (...) ανέρχονταν κατά την 12-3-2012, μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, στο ποσό των 1.075.878 ευρώ.

Η τρέχουσα αξία (...) ανέρχονταν κατά την 12-3-2012 στο ποσόν των 575.347 ευρώ».

Η απάντηση στην ουσία λέει ότι τα ποσά που υπήρχαν στην Τράπεζα πριν την ολοκλήρωση του PSI «κουρεύτηκαν». Το επίσημο «κούρεμα», σύμφωνα με τις αποφάσεις της κυβέρνησης, προβλέπει ότι ένα μέρος της αρχικής αξίας της κατάθεσης διαγράφεται οριστικά, ενώ το υπόλοιπο ποσό μετατρέπεται και πάλι σε ομόλογα. Με βάση τα νέα ομόλογα, το νοσοκομείο θεωρητικά δικαιούται ένα ποσό της τάξης των 1.075.878 ευρώ, ποσό που μπορεί να εισπράξει ...όταν λήξουν τα νέα ομόλογα, μόνο που πολλά από αυτά έχουν ημερομηνίες λήξης το 2040 και 2042. Ετσι, σε περίπτωση που το νοσοκομείο χρειαστεί τώρα μετρητά από τις δικές του καταθέσεις, του αναλογούν μόλις 575,3 χιλιάρικα.

Από το κείμενο του νοσοκομείου, αλλά και την παραπάνω απάντηση της Τράπεζας Ελλάδας προκύπτουν ορισμένα σοβαρά ζητήματα.

Πρώτον ότι όπως και τα άλλα Νομικά Πρόσωπα έτσι και το συγκεκριμένο νοσοκομείο υπέστη απώλειες της τάξης του 70% από υποχρεωτικές καταθέσεις που είχε στην Τράπεζα της Ελλάδας, ποσό που ξεπερνά το 1,3 εκατ. ευρώ. Αυτό, με δεδομένη την πολιτική περικοπών της χρηματοδότησης των νοσοκομείων, σημαίνει νέες αβαρίες και εκπτώσεις στις υπηρεσίες που προσφέρονται από αυτό, κάτι που οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμιση της περίθαλψης που προσφέρεται σε όσους έχουν ανάγκη εξετάσεων και νοσηλείας ή αύξηση των νοσηλίων που θα πληρώνουν οι εργαζόμενοι.

Δεύτερον, αποδεικνύει ότι ακόμα και μετά τη λήψη της απόφασης στην ΕΕ, τον περασμένο Οκτώβρη, για το «κούρεμα» των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, η κυβέρνηση Παπαδήμου, αυτό το κατασκεύασμα ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ., όχι μόνο δεν επέτρεψε τη μεταφορά και νέων κονδυλίων στο κοινό ταμείο της Τράπεζας Ελλάδας, αλλά οδήγησε τα Ταμεία, τα νοσοκομεία και άλλους φορείς ως σφάγια να λιντσαριστούν από τους τραπεζίτες.

Τρίτον, ο τρόπος που εντάχθηκαν, στο Κοινό Κεφάλαιο, κονδύλια το τελευταίο διάστημα, γεννά σοβαρότατα ερωτηματικά για απαράδεκτη κυβερνητική μεθόδευση έναντι των φορέων, αφού υποχρεώθηκαν να αγοράζουν κρατικούς τίτλους σε τιμές γύρω από το 100% της τιμής τους, όταν διάφορα κοράκια των χρηματαγορών αγόραζαν τους ίδιους τίτλους με έκπτωση που έφτανε και το 90%.

Στημένη παγίδα

Οπως αποκάλυψε χτες ο «Ρ», με αφορμή την περίπτωση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, η κυβέρνηση και η Τράπεζα της Ελλάδας, αξιοποιώντας το νομικό πλαίσιο που έχουν δημιουργήσει εδώ και δυο δεκαετίες οι κυβερνήσεις του δικομματισμού, φρόντισε με κάθε τρόπο όχι μόνο να αρπάξει και να βάλει σε υποχρεωτικές καταθέσεις τα χρήματα που είχαν στη διάθεσή τους τα διάφορα νομικά πρόσωπα και κύρια τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων, αλλά στην πραγματικότητα συνειδητά έστησε την παγίδα του «κουρέματος», στην οποία έσπρωχνε μέχρι και την τελευταία στιγμή καταθέσεις και αποταμιεύσεις που δεν της ανήκαν.

Στην κατηγορία των φορέων που διαπιστώνουν ότι λεηλατήθηκαν οι καταθέσεις, τα διαθέσιμα και τα αποθεματικά τους ανήκει το σύνολο των ασφαλιστικών ταμείων με εργατικές αποταμιεύσεις δεκαετιών, τα διάφορα Ταμεία και Οργανισμοί που λειτουργούν με εισφορές των εργαζομένων και έχουν στόχο να καλύπτουν διάφορες ανάγκες τους, τα δημόσια νοσοκομεία, το σύνολο των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, τα επιμελητήρια κ.ο.κ.


ΗΡΘΕ το 1821!!! από τον Ημεροδρομο του ριζοσπαστη


Παρασκευή 23 Μάρτη 2012 - 2η έκδοση
Αρχή φόρΗΗΗΗ
Σελ. /28
Τέλος φόρμας


Γενόσημα γενιτσάρων...

Ηρθε το... 1821!

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο κ. Προβόπουλος, μας είπε προχτές ότι με τα PSI, τις νέες δανειακές συμβάσεις και με τα νέα μνημόνια, η αγοραστική αξία των μισθών των Ελλήνων εργαζομένων θα έχει επιστρέψει το 2013 (για το καλό τους...)

στα επίπεδα του 2001.

Μόνο που τα πράγματα δεν είναι και τόσο... ευχάριστα.

Συγκεκριμένα:

*

1) Ηδη από το 2010, από το πρώτο κιόλας μνημόνιο και πριν ακόμα το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑ.Ο.Σ. συγκροτήσουν την «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» του δεύτερου μνημονίου, είχε καταγραφεί - και μάλιστα με στοιχεία της δικής τους ΓΣΕΕ - ότι:

Οι μισθοί των Ελλήνων εργαζομένων σε πραγματικές τιμές είχαν περιπέσει στα επίπεδα του 1984!

Αν, λοιπόν, με το πρώτο μνημόνιο μας γύρισαν στη δεκαετία του '80, τότε στην «καλύτερη» περίπτωση με το ακόμα χειρότερο δεύτερο μνημόνιο μας στέλνουν ολοταχώς

όχι στο 2001, αλλά στο... 1961!

*

Η «ικανότητά τους», άλλωστε, να γυρίζουν το χρόνο μισόν αιώνα πίσω, έχει ήδη αποδειχτεί στον τομέα της ανεργίας: Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, οι άνεργοι να είναι περισσότεροι από τους εργαζόμενους, είχε να συμβεί στη χώρα από τη δεκαετία του '60...

*

2) Φαίνεται ότι ο κ. Προβόπουλος, πριν εξάγει συμπεράσματα για το πόσο πίσω μάς γυρίζουν οι πολιτικές τις οποίες επιδοκιμάζει, ξέχασε να βάλει στη «χρονομηχανή» του τον παράγοντα εργασιακές σχέσεις. Αλλά τι προκύπτει αν μπει κι αυτή η παράμετρος στην εξίσωση του πισωγυρίσματος;

Οτι με τα μέτρα για την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, με την εκθεμελίωση κάθε έννοιας «εργατικού δικαίου», με τη λεγόμενη «εκ περιτροπής εργασία», με τις «επιχειρησιακές συμβάσεις», με τα «δουλεμπορικά» και με όλα τα συναφή, που συνθέτουν την εικόνα «Νταχάου» που νομιμοποίησαν με το δεύτερο μνημόνιο στους εργασιακούς χώρους, οι εργασιακές σχέσεις περιέρχονται

όχι στο 2001, αλλά στο... 1881!

*

Εκεί μας γυρίζουν! Στον 19ο αιώνα! Σε εποχές που παραπέμπουν στην εξέγερση του Σικάγου και πριν ακόμα κι από εκείνη την ματωμένη Πρωτομαγιά!

*

3) Υπάρχει, επίσης, η παράμετρος των νέων δανείων και της νέας δανειακής σύμβασης, ισχύος μέχρι το... 2042! Πρόκειται για το νέο χαλκά που έβαλαν στον ελληνικό λαό όλοι αυτοί που - αντί να κρύβονται - πανηγυρίζουν κιόλας επειδή, όπως λένε, η Ελλάδα «πήρε το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία από κάθε άλλη χώρα»!

Οι «σωτήρες», επομένως, μας γυρίζουν

όχι στο 2001, αλλά στο... 1821!

*

Στα δάνεια, δηλαδή, της εποχής του Κωλέττη. Τότε που η Ελλάδα είχε χρέη πριν ακόμα συγκροτηθεί ως κράτος! Τότε που τους τόκους και τα χρέη εκείνων των δανείων ο ελληνικός λαός τα πλήρωνε με χρεοκοπίες, με συμφορές και καταστροφές για άλλα 100 χρόνια!

*

Στο... 1821, λοιπόν.

Αυτή είναι η πραγματική χρονιά στην οποία θέλουν να κατρακυλήσουν τον εργαζόμενο λαό.

Αλλά εδώ βρίσκεται και η «αχίλλειος πτέρνα» τους:

Γιατί, εκτός από την επιστροφή του παρόντος και του μέλλοντος στο δικό τους «1821», σ' εκείνο των «κοτσαμπάσηδων, πασάδων και σεβάσμιων δεσποτάδων»,

υπάρχει και η από κάθε άποψη ώριμη δυνατότητα, για το σύγχρονο, για το περισσότερο από ποτέ επίκαιρο, για το δικό μας, για το ταξικό «1821».



Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ




Τότε το ΠΑΣΟΚ ήταν το νέο κόμμα του Αντρέα Παπανδρέου, του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και των «μη προνομιούχων».

Από πολύ νωρίς, εκείνο το ΠΑΣΟΚ έγινε το ΠΑΣΟΚ και της ΕΟΚ, και του ΝΑΤΟ και των προνομιούχων, που βάφτιζε τους εργάτες «ρετιρέ». Ηταν το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ του ιδρυτή του που έταζε «καλύτερες μέρες» και αμέσως μετά «πάγωνε» - με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου - τους μισθούς και τις συντάξεις.

Ακολούθησε το «νέο ΠΑΣΟΚ» του Σημίτη και της «απασχολησιμότητας».

Ηρθε το «νέο ΠΑΣΟΚ» του Γιώργου Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ του ΔΝΤ, της τρόικας και των μνημονίων.

Και τώρα έχουμε το «νέο ΠΑΣΟΚ» του Βενιζέλου, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ των πολλών μνημονίων, των 400 ευρώ μισθών, των χαρατσιών και των δανειακών συμβάσεων ενός τριακονταετούς «πολέμου» κατά του λαού.

*

Είναι παραπάνω από προφανές, λοιπόν:

Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ δεν ισχύει εκείνο το «πού 'σαι νιότη που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος».

Εδώ το πράγμα είχε δείξει εξ απαλών ονύχων...

Ρατσισμός και «Φαρ Ουέστ» υπό το πρόσχημα της «ασφάλειας του πολίτη»!


Αυτά που λέει και κάνει ο Καρατζαφέρης με τη ρατσιστική προεκλογική σταυροφορία του εναντίον των μεταναστών δεν είναι δικής του ακροδεξιάς ευρεσιτεχνίας.

Τα ίδια τούτη την ώρα διαπράττει το φασισταριό της Γαλλίας υπό την Μαρί Λεπέν.

Το ενδιαφέρον για το «νέο - και πάντα «σοσιαλιστικό» - ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου είναι ότι η «μαυρίλα» του ΛΑ.Ο.Σ. εκδηλώνεται σε ένα θερμοκήπιο που έχει από «σκούπες» κατά μεταναστών του Χρυσοχοΐδη μέχρι «τείχη» στον Εβρο του Παπουτσή...

Το ενδιαφέρον για το «δημοκρατικό» περιβάλλον που καλλιεργεί το κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό είναι ότι σε αυτήν τη χυδαία τακτική της ψηφο-λαθρο-θηρίας που εξελίσσεται πάνω στο σώμα των μεταναστών, έχουν σπεύσει και συμμετέχουν όλες οι «κεφαλές του τόπου», από τον Σαμαρά μέχρι τον Παπαδήμο...

*

Οσο για τα περί οπλοκατοχής και τα περί της... κρατικά επιδοτούμενης οπλοχρησίας την οποία εισηγείται, αποτυπώνουν ακριβώς το μοντέλο κοινωνίας που πρεσβεύει.

Πρόκειται για την κοινωνία του «Ακήρυχτου Πόλεμου» η οποία εκπροσωπείται στις ΗΠΑ από το λεγόμενο Εθνικό Σύνδεσμο Τυφεκιοφόρων...

Εκεί, λοιπόν, στις ΗΠΑ της ευρείας κατοχής και χρήσης όπλων, σε έναν πληθυσμό 200 εκατομμυρίων Αμερικανών, τα όπλα που υπάρχουν στα αμερικανικά σπίτια υπολογίζονταν στα μέσα της δεκαετίας του 2000 ότι ξεπερνούν τα 195 εκατομμύρια (!), δηλαδή ένα για κάθε Αμερικανό, ανεξαρτήτως ηλικίας!

*

Αυτήν την κοινωνία, τη βουτηγμένη

στην «κουλτούρα του φόβου»,

του άκρατου ατομισμού και

της «Αγριας Δύσης»,

πρεσβεύει ο Καρατζαφέρης και το ΛΑ.Ο.Σ., που επιδίδονται στην ψηφοθηρία μέσω του απροκάλυπτου ρατσιστικού μισανθρωπισμού υπό το πρόσχημα της «ασφάλειας του πολίτη».

*

Αλλά ποιο είναι το αποτέλεσμα της «ασφάλειας του πολίτη», όπως την εννοεί ο Καρατζαφέρης - και φλερτάρει μαζί του η ΝΔ;

Το αποτέλεσμα της οπλο-λαγνείας είναι στο εσωτερικό των ΗΠΑ ένας πραγματικά «Ακήρυχτος Πόλεμος» (για να θυμηθούμε το ομότιτλο και βραβευμένο με Οσκαρ ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ).

Τι σημαίνει αυτό:

Οτι κάθε χρόνο στις ΗΠΑ σκοτώνονται από πυροβόλα όπλα πάνω από 11.000 άνθρωποι (!) ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής και οπλοχρησίας.

Πρόκειται, δηλαδή, σε επίπεδο ανθρωπίνων απωλειών, για... τέσσερις (!) 11ες του Σεπτέμβρη κάθε χρόνο!



Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ



Σαν σήμερα

1821 Οι Ελληνες κυριεύουν την Καλαμάτα. Το μεσημέρι οι καμπάνες της πόλης χτυπούν, γίνεται επίσημη δοξολογία, ευλογούνται τα λάβαρα και ορκίζονται οι αγωνιστές. Η Μεσσηνιακή Σύγκλητος εκδίδει την «Προειδοποίησιν προς τας ευρωπαϊκάς αυλάς», με την οποία γνωστοποιεί την Ελληνική Επανάσταση. Την ίδια μέρα πέφτει στα χέρια των εξεγερμένων Ελλήνων και η Βοστίτσα, το σημερινό Αίγιο.

1821 Ενώ σημειώνονταν οι πρώτες επιτυχίες των επαναστατημένων στην Ελλάδα, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄ αφορίζει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τους επαναστάτες της Μολδοβλαχίας.

1918 Το γερμανικό κανόνι «Βέρθα», τελευταίο επίτευγμα των εργοστασίων «Κρουπ», αρχίζει να βομβαρδίζει το Παρίσι από απόσταση 75 μιλίων.

1919 Ο Μπενίτο Μουσολίνι ιδρύει στην Ιταλία το φασιστικό κόμμα.

1929 Δημοσιεύεται τηλεγράφημα του καθηγητή Αϊνστάιν προς την κυβέρνηση Βενιζέλου. Ο μεγάλος επιστήμονας διαμαρτύρεται για την αποβολή φοιτητών από το Πανεπιστήμιο για πολιτικούς λόγους και απαιτεί την ελευθερία της σκέψης των φοιτητών.

1935 Η γερμανική Βουλή εγκρίνει να δοθούν στον Αδόλφο Χίτλερ δικτατορικές εξουσίες.



Αρχή φόρμας

Σελ. /28

Τέλος φόρμας

Copyright © 1997-2012 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ