Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Τι είναι οι συντεχνίες τελικά?






             

      ΤΑ ΝΕΑ





ΠΑΣΟΚ & ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ Τι; που; πως;

Νέο κόμμα χωρίς τα παλιά βάρη

Του Μιχάλη Κυριακίδη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012



Το πολιτικό μας σύστημα, με έναν πρωτοφανή αυτισμό, φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα. Ακόμη και εκείνοι που συνειδητοποιούν το τεράστιο οικονομικό, αλλά και πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, παρακολουθούν με μεγάλη αμηχανία τα τεκταινόμενα.

Γίνεται όλο και πιο σαφές πως η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά βλέπει την κρίση ως μια ευκαιρία να ξαναβρεθεί στην κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας την ίδια συνταγή Παπανδρέου που τον οδήγησε σε αδιέξοδο. Τεράστια πολιτική ανευθυνότητα, την οποία όμως η χώρα και ο λαός της κινδυνεύουν να την πληρώσουν πολύ ακριβά.

Στο ΠΑΣΟΚ, αφού η κυβέρνηση Παπανδρέου πορεύτηκε για δύο χρόνια «έτσι, χωρίς πρόγραμμα», χωρίς στόχους, χωρίς έναν οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση, χωρίς προτάσεις, εγκλωβισμένη στο «λεφτά υπάρχουν», τώρα βιώνουν την κατάρρευσή του. Ωστόσο, παρακολουθώντας τις δηλώσεις αλλά και κινήσεις των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, αντιλαμβάνεται κανείς πως θεωρούν ότι η ανασυγκρότηση του Κινήματος είναι μια δική τους, εσωτερική υπόθεση. Υπόθεση μηχανισμών, ισορροπιών, εσωτερικών συμμαχιών. Σαν να μη βιώνουμε αυτή τη σεισμικών διαστάσεων κρίση σε όλα τα επίπεδα. Πρόβλημά τους. Η κοινωνία, ο προοδευτικός κόσμος της χώρας αναζητά διέξοδο, χωρίς να θεωρεί το οποιοδήποτε κόμμα «ιερό θέσφατο».

Οι «ανανήψεις» των τελευταίων ημερών, ενόψει της διαδοχής, κάποιων στελεχών του - που μετατρέπονται σε «αντιμνημονιακούς» εκ των υστέρων [...] - είναι αστείες και δείχνουν τη μεγάλη αμηχανία στην οποία βρίσκονται. [...] Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν, πάντως, πως κάνουν κακό στον εαυτό τους, στο ΠΑΣΟΚ και γενικότερα στη δημοκρατική παράταξη, την οποία οδηγούν σε όλο και μεγαλύτερη αναξιοπιστία.

Η νεοσυσταθείσα Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ) γίνεται αυτό το διάστημα ο αποδέκτης των δυσαρεστημένων του ΠΑΣΟΚ. Το γεγονός προκαλεί ευφορία στα στελέχη του κόμματος. Ωστόσο, γεννά πολλές επιφυλάξεις και προβληματισμό σε ένα μεγάλο μέρος των πολιτών που κινούνται και έχουν ως σημείο αναφοράς αυτόν τον χώρο. Η ΔΗΜΑΡ, στην οποία είχαν εναποθέσει πολλοί προοδευτικοί πολίτες τις ελπίδες για ένα σύγχρονο κόμμα της Αριστεράς, γοητευμένη από τη μεγάλη (δημοσκοπική) μαζική είσοδο των απογοητευμένων του ΠΑΣΟΚ, διολισθαίνει όλο και περισσότερο στη λογική του «ώριμου φρούτου». Αποφεύγει να παίρνει θέση στα καυτά θέματα, όπως τα θέματα Παιδείας, κυβέρνησης Παπαδήμου κ.ά. Μετατρέπεται, ουσιαστικά, σε ένα εναλλακτικό ήπιο κόμμα διαμαρτυρίας, σε κόμμα διαμαρτυρομένων προοδευτικών που απλώς δεν θέλουν να ταυτιστούν με το παλαιολιθικό ΚΚΕ και τον ακραίο - απολίτικο ΣΥΡΙΖΑ ή αυτούς που αποσπάστηκαν από το ΠΑΣΟΚ (με τους οποίους μάλιστα «φλερτάρει»). Δεν προβάλλει θέσεις, καταφεύγει στη γνωστή, δοκιμασμένη συνταγή της γενικολογίας, που δεν δεσμεύει το κόμμα ουσιαστικά σε τίποτε, παρά σε καλές προθέσεις, έχοντας ως όπλο τον ήπιο, αλλά χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις λόγο του Φώτη Κουβέλη.

Οι προοδευτικοί πολίτες που στην απόγνωσή τους στρέφονται στη ΔΗΜΑΡ είναι «τράνζιτ». Είναι ψηφοφόροι εν αναμονή, οι οποίοι περιμένουν να γεννηθεί κάτι καινούργιο [...].



Η υπόθεση της ανασυγκρότησης του κεντροαριστερού χώρου δεν είναι μόνο υπόθεση του ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον του σημερινού ΠΑΣΟΚ. Είναι υπόθεση όλων αυτών που κατατάσσουν εαυτούς στον προοδευτικό χώρο: άτομα, μικρότερα κόμματα, κινήσεις πολιτών. Την τελευταία περίοδο έχουμε πολλές τέτοιες κινήσεις. Ισως ακόμη να μην είναι ορατή μια διέξοδος, ωστόσο είναι η περίοδος της κύησης. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τι ακριβώς θα συμβεί. Το ζητούμενο είναι εάν οι κινήσεις αυτές μπορούν να ξεφύγουν από τις κλειστές παρέες, να κάνουν την υπέρβασή τους, να βρουν κοινό παρονομαστή και να ανοιχτούν στην κοινωνία.

Η ανασυγκρότηση του κεντροαριστερού χώρου είναι αναγκαία. Εξάλλου, ο χώρος αυτός έχει μια μακρά παράδοση συνεχών ανασυγκροτήσεων από τις αρχές του 20ού αιώνα. Θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο για τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ να μελετήσουν λίγο περισσότερο την ιστορία του προοδευτικού χώρου της χώρας μας.

Είναι αναγκαία η δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα της Κεντροαριστεράς, με σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό, απαλλαγμένο από εθνικισμούς, συντεχνιακές λογικές, σοβιετικά μοντέλα διακυβέρνησης, που, όπως είναι πλέον γνωστό, απέτυχαν.

n Ενας φορέας που θα έχει κοινή γλώσσα με τα άλλα κόμματα της Κεντροαριστεράς στην Ευρώπη και σε διάλογο μαζί τους θα συνδιαμορφώνει θέσεις για την προοδευτική έξοδο από την κρίση στην ΕΕ. Που θα αποτελεί μέρος μιας μεγάλης συμμαχίας των ευρωπαϊκών αριστερών και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων στην ΕΕ, που θα αποτελέσουν την εναλλακτική λύση στα αδιέξοδα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, η οποία έχει κυριαρχήσει στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία.

n Ενας φορέας που θα είναι σε θέση να διαμορφώσει έναν συγκεκριμένο, υλοποιήσιμο οδικό χάρτη εξόδου της χώρας από την κρίση. Που θα τολμά να προχωρά σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Που θα αντικαταστήσει την κοινωνία των συντεχνιών - εκβιαστών με την κοινωνία της αλληλεγγύης και συνοχής, που θα έχει δημιουργήσει έναν δείκτη προστασίας των αδύναμων [...] Ενας φορέας που θα αποκαταστήσει την κοινωνία της αξιοκρατίας και της ισοπολιτείας χωρίς εξαιρέσεις.

n Ενας φορέας της Κεντροαριστεράς μεταρρυθμιστικός, εκσυγχρονιστικός, με σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό, με κοινωνική ευαισθησία. Αυτό ζητούν σήμερα οι προοδευτικοί πολίτες και δεν τους ενδιαφέρει πώς θα ονομάζεται.

Ο Μιχάλης Κυριακίδης είναι δημοσιογράφος, διευθυντής σύνταξης του περιοδικού «Μεταρρύθμιση»





Απάντηση



Αγαπητέ: η λέξη και μόνο μεταρρύθμιση, στις μέρες που ζούμε, …για την συντριπτική πλειοψηφία του λαού που στενάζει και είναι ακόμη στην αρχή, είναι βλάσφημη λέξη και εσείς το γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα λόγο της ιδιότητας σας, …διευθύνετε την σύνταξη του περιοδικού Μεταρρύθμιση. (οπισθοδρόμηση εγώ θα το έλεγα) και αυτό γιατί:

Εμείς που έχουμε πάθει, έχουμε μάθει. Ξέρουμε τι κρύβετε (αι) όταν μιλάτε εσείς για μεταρρύθμιση. Πίσω από την καθόλα προοδευτική αυτή λέξη (Μεταρρύθμιση,) …κρύβεται (ε), …η οπισθοδρόμηση!

-Η πρόοδος αλλάζει τον τρόπο της ζωής, (τροποποιεί) είναι από μόνη της  μεταρρύθμιση, …και στην εποχή μας που η επιστήμη και η τεχνολογία καλπάζει προς τα εμπρός, η μεταρρύθμιση  είναι αναγκαία, αρκεί να ακολουθεί τον άνθρωπο και της ανάγκες του.

Εσείς όμως δεν κάνετε αυτό, εσείς αντιστρέφετε με απάνθρωπο και αντιεπιστημονικό τρόπο τους όρους.

 Μεταρρυθμίζετε (αι) τη ζωή προς τα πίσω, πολύ πίσω, στην προ κατακτήσεων εποχή. (…)

Δεν σας αποκαλώ οπισθοδρομικό, το αντίθετο θα έλεγα, τα έχετε τετρακόσια και κατέχετε την διευθυντική θέση όχι τυχαία, αξιοκρατικά θέλω να πιστεύω και είναι επιλογή σας και καλά κάνετε αφού έτσι νομίζετε.

Μιλάτε για αντικατάσταση της κοινωνίας των συντεχνιών, …στου κρεμασμένου το σπίτι δεν μιλάνε για σκηνή, δεν το ξέρατε;

Υπάρχει ποιο αντιδραστική συντεχνία από αυτή που ανήκετε και υπηρετείτε; Χωρίς την δική σας συντεχνία, το αντιδραστικό καθεστώς μπορεί να είχε και μέτρο, εσείς ανοίγετε πρώτα το δρόμο για κάθε είδους επέλαση.

 Αυτό καταμαρτυρεί και το γραπτό σας, κάνετε προσπάθεια να παρουσιάσετε ένα άδειο ΚουΒέΛι, πως είναι γεμάτο χάντρες! ε, όχι είναι παντελώς άδειο! ούτε από αυτές της χάντρες δεν έχει.

Βάζετε και άλλα σοβαρά θέματα στο άρθρο σας τα οποία είναι παλαιάς κοπής προϊόντα με «νέο» περιτύλιγμα, αυτά απαντιόνται με διάλογο, αλά τον αποφεύγετε (αι) όπως ο διάολος το λιβάνι.

Έχετε (αι) πιάσει τα πόστα στην ακρούλα της συστημικής  πυραμίδας και μας πετάτε (αι) πετρούλες. Αν έχετε (αι) ιδεολογικά κότσια! κατεβείτε στο «κάμπο» στο λαό!... εκεί που βρίσκονται οι προοδευτικοί με τη σημασία της λέξης άνθρωποι.

ΥΓ σεβαστείτε της λέξεις και την σημασία τους, σεβαστείτε τον εαυτό σας και κάντε μια βόλτα από τον «κάμπο» (στο λαό) εκεί θα διαπιστώσετε τα «λάθη» σας. (δεν ευελπιστώ ότι θα το δημοσιεύσετε.)



http://www.edomilas.blogspot.com/

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Το αυγό του φιδιού




Χρυσά αυγά του φιδιού

Του Ηλία Κανέλλη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2012




Η προχθεσινή επέλαση των εξτρεμιστών της Ακρας Δεξιάς στο Κέντρο της Αθήνας, που συνοδεύτηκε με ακραία ρατσιστική βία εναντίον μεταναστών επιβατών του Μετρό, επιβεβαιώνει έναν γενικευμένο φόβο: ότι η Αθήνα της κρίσης είναι πλέον ευάλωτη και στη δράση οργανωμένων εγκληματικών συμμοριών που διεκδικούν την ύπαρξή τους στην ανασφάλεια των κατοίκων της.

Η δυσοίωνη αυτή δραστηριότητα επιτείνεται από την ανοχή ακραίων συμπεριφορών από θύλακες του κράτους. Τελευταίο τέτοιο κρούσμα, η κατά πλειοψηφίαν απαλλαγή του αρχηγού της Σχολής Ευελπίδων που είχε ηγηθεί ομάδας η οποία τραγουδούσε τον ύμνο της 21ης Απριλίου.

Η επίκληση της φυλετικής καθαρότητας, το μίσος για τον άλλο, η εμφυλιοπολεμική εθνικοφροσύνη αντάμα με τη χουλιγκανική βία απειλούν την ήδη διαταραγμένη κοινωνική συνοχή. Τα χουντικά σταγονίδια συγγενεύουν στενά με τα χρυσά αυγά του ρατσιστικού φιδιού που εκκολάπτονται. Είναι χρέος της δημοκρατικής πολιτείας να προστατεύσει την ανοιχτή κοινωνία απ' τους εχθρούς της.



Απάντηση

Πια δημοκρατική πολιτεία, αυτή έχει απολέσει προ πολλού, τώρα μόλις φτάνει το μαντάτο στης μάζες. Και  όχι από κάποιο ντελάλη της εποχής, …όχι! από την οσμή το καταλάβανε,  βρωμάει αφόρητα, …και ξέρετε γιατί; Γιατί πεθαίνοντας η κοιλιά του ήταν γεμάτη σάπια αυγά, έτρωγε, έτρωγε ασταμάτητα και έσκασε!  Και εκεί μισό πεθαμένος που ήτανε μη έχοντας αίσθηση της πραγματικότητας, είπε πως τα αυγά  είναι χρυσά! Βλέπετε πόσο δίκιο έχει ο λαός που λέει ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και τελευταίο το χούι; …

Ο μακαρίτης μας άφησε χρόνους, καλούς και κακούς, μας άφησε και τα κλούβια αυγά που βρωμάνε απαίσια. Άθελα του γίναμε διάδοχοι. Τώρα  χρέος μας είναι να καθαρίσουμε το χώρο, να πάρουμε αέρα καθαρό. Όσο ποιο γρήγορα, τόσο ποιο εύκολα. ΠΑΜΕ πριν έρθει επιδημία και κάποιοι θα σαπίσουμε. ΠΑΜΕ.

Αυτα είνα Καθρεφτάκιαγια Ιθαγενείς κ Παπουτσή


Καλά, δεν ντρέπεται ο Παπουτσής; ...



ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΒΕΝΖΙΝΗ ΣΤΑ ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΑ ΚΑΙ ΒΡΑΒΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ!!!
Εθνικοί ευεργέτες της Αστυνομίας!
Σε εκδήλωση απόψε στο Μέγαρο της Μουσικής, ο υπουργός της -κατ’ ευφημισμόν- Προστασίας του Πολίτη, Παπουτσής, απένειμε χρυσά δάφνινα βραβεία σε εφοπλιστές, επιχειρηματίες και τραπεζίτες, για την προσφορά τους στην ΕΛ.ΑΣ.
Εκτός από τον Πατέρα, το Μελισσανίδη και το Βαρδή Βαρδινογιάννη, οι υπόλοιποι «ευεργέτες» ήταν οι Σάλλας (Πειραιώς), Νανόπουλος (Eurobank), Κωστόπουλος (Alpha Bank), Παπαδόπουλος (Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο).
Καλά, δεν ντρέπεται ο Παπουτσής; …


2 σχόλια στο Καλά, δεν ντρέπεται ο Παπουτσής; …


  • Και όμως έχει τη σημασία του: 1ον βράβευσε τους εφοπλιστές που χτίζουν τα καράβια τους σε εκτός Ελλάδος ναυπηγεία, έτσι γίνονται σύμμαχοι με την κυβέρνηση ώστε να αυξηθεί η ανεργία, …και αφού η ανεργία γίνει φόβος, …τότε η κυβέρνηση παίρνει τα μέτρα για να μας στείλει στα τάρταρα, νομικά και κατοχυρωμένα.
    Για τους ίδιους λόγους βράβευσε και τους άλλους «ευυπόληπτους» …για να μπορέσουν όλοι μαζί, γιατί είναι λίγοι και είμαστε οι πολλοί, να μας ρεμβάσουν ξυπόλητους!
    Όσο για της προσφορές και της δωρεές προς την αστυνομία: δικό τους είναι το μαγαζί, της δικές τους ανάγκες εξυπηρετεί. Επομένως δεν είναι ούτε δώρα ούτε προσφορές, είναι καθρεφτάκια για ιθαγενείς!
    Κάνουν όμως λάθος αν νομίζουν ότι με την ιθαγένεια, θα μας ρημάξουν και την οικογένεια. Άδικος κόπος, τα παιδιά που δουλεύουν στο μαγαζί, ξέρουν ποιο είναι το σπίτι τους, άμα έρθει η ώρα, …θα ανοίξουν τον οδηγό της ιστορίας. …και (Εδώ δεν υπάρχουν λάθη)
  • δημητρης
    ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΡΕ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ,ΤΑ ΕΙΠΕΣ ΟΛΑ……….
  • Το σχόλιό σου είναι προς έγκριση
    http://www.edomilas.blogspot.com/ Δημήτρη μπες εδώ θα βρεις κι άλλα

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Ο υπουργός που διάβασε το μνημόνιο, ε, και.....


Μιλτιάδης Παπαϊωάννου , άφησε σαφείς αιχμές κατά του συναδέλφου του Μιχάλη Χρυσχοΐδη, και την δήλωσή του ότι δεν έχει διαβάσει το μνημόνιο.


Μιλώντας στη ΝΕΤ, ξεκαθάρισε πως ο ίδιος διάβασε το μνημόνιο. «Αλλοίμονο, αν ένας βουλευτής δεν έχει διαβάσει το μνημόνιο, πόσο μάλλον ένας υπουργός», ανέφερε χαρακτηριστικά. Αναφέρθηκε και στις ευθύνες που είχε ο πρώην Πρωθυπουργός στην διαχείριση της κατάστασης. Ανέφερε πως «Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ο μόνος Πρωθυπουργός που ανέλαβε τις ευθύνες του εμπράκτως».

Όσον αφορά την κοινοβουλευτική ομάδα, και για το αν θα περάσουν τα σκληρά μέτρα, ανέφερε πως «πάνω από όλα είναι το δημόσιο συμφέρον, και κατά συνέπεια ο καθένας θα αναλάβει τις ευθύνες του».

Σάββατο 28/1/2012



Ερώτηση:

Κύριε υπουργέ: αν δεν κατάλαβα καλά παρακαλώ να με διορθώσετε,  …και για να γνωρίζετε ποιόν έχετε απέναντι σας, πρόκειται για έναν συνταξιούχο του ΙΚΑ και μάλιστα όχι από τους ποιό φτωχούς, υπερβαίνει η σύνταξη μου τα 1000 ευρώ. Ζω πλουσιοπάροχα, ξέρετε εσείς τι αξία έχει αυτό το χιλιάρικο, …υποθέτω εσείς θα είστε ποιο εξοικειωμένος με το είδος.

Άλλο το γνώρισμα του ενός χαρτονομίσματος, που μέχρι να το χορτάσει το μάτι εξανεμίζεται και άλλο να έχεις περισσότερα του ενός, εσείς φαντάζομαι θα έχετε περισσότερα, άρα περισσότερη χρίση περισσότερη γνώση.

Κύριε υπουργέ: επαναλαμβάνω αν κάνω λάθος παρακαλώ να με διορθώσετε.

Δηλώσατε δημόσια πως εσείς διαβάσατε το μνημόνιο το οποίο βεβαίως απαιτεί σκληρά μέτρα, αλά μόνο έτσι θα σωθεί το δημόσιο συμφέρον.

Ωραία ακούγεται, αλά στην πράξη άλλο προκύπτει, …όταν λέτε δημόσιο συμφέρον πως το εννοείτε; γιατί εγώ άλλα βάζω στο μυαλό μου…

Νομίζω ότι μας υποτιμάτε κύριε υπουργέ, μας υποτιμάτε πολλαπλά, θα έλεγα ολότελα σαν ανθρώπινη οντότητα

 Δεν νομίζετε ότι παίζετε με της λέξεις, ότι ΒΙΑΖΕΤΕ την εθνική και μητρική μας γλώσσα; τι άλλο μπορεί να σημαίνει η λέξη δημόσιο συμφέρον: (από το να μην θιγεί η αξιοπρέπεια των πολιτών που ζουν στον ίδιο τόπο;) με ότι αυτό συνεπάγεται: την φτώχια, την  εξαθλίωση κτλ.

 Εσείς με το μνημόνιο το οποίο έχετε διαβάσει μας οδηγείτε στα τάρταρα και το κάνετε συνειδητά. Αυτό μας λέτε και βάζετε μπροστά από το προμελετημένο έγκλημα, την φράση: (δημόσιο συμφέρον,) έλεος κύριοι, διαβασμένοι και αδιάβαστοι, βάλτε επιτέλους όρια στα λόγια και στις πράξεις σας.

Κύριε υπουργέ: έχω μια καλή ιδέα, να διορθώσουμε τα πράγματα: απορώ πως δεν σας πέρασε από το μυαλό, αλά, τι λέω, που μυαλό με τόσες ασχολίες, το διάβασμα μόνο, του κακού (κακού;) μνημονίου είναι αρκετό για να καταλάβει κάποιος την πίεση του χρόνου, …και πιστέψτε με, σας κατανοώ.

Η πρόταση μου κύριε υπουργέ είναι νομίζω απλή, τόσο απλή που για να καταλάβετε ότι την έχουμε συζητήσει σε πολλά καφενεία, …και απλή άνθρωποι σαν και μένα, την βρίσκουν πολύ σωστή κατανοητική και δίκαια.

Να, κύριε υπουργέ, …απορούμε: να, τότε, όταν αναλάβατε την κυβέρνηση από τη δεξιά, …και ενώ  ξέρατε ότι τα λεφτά υπάρχουν, …τα λεφτά δεν υπήρχαν! …γιατί δεν ανοίξατε τους λογαριασμούς, να δείτε που τα έδωσε η δεξιά;

Και η πρόταση συνοδευόμενη με την απορία: γιατί δεν κάνατε αμέσως ένα νόμο και να ζητήσετε να επιστραφούν αυτά τα λεφτά που υπήρχαν, …και τώρα δεν υπάρχουν, εύκολο δεν ήταν κύριε υπουργέ; Ήταν πολλά τα λεφτά, …και φρέσκα!

Γιατί κυνηγήσατε εμάς με τα ψιλά, τα κέρματα, τα μπαγιάτικα, μήπως από συνήθεια είπατε έτσι και αλλιώς ήμαστε φτωχοί, τι πειράζει να γίνουμε φτωχότεροι;

Λογικό για αστική νοοτροπία, έτσι σκέπτεται ο χορτάτος, σαν την Μαρία Αντουανέτα, που οι νηστική ζητούσαν ψωμί και εκείνη απορούσε γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι!

Εσείς όμως γνωρίζετε τη διαφορά γιατί δεν κατάγεστε από οικογένεια ευγενών, απλά υπηρετείτε την αστική δημοκρατία, εκτός και αν υπάρχουν και λόγοι άλλοι που δεν συνάδουν ούτε με την αστική δημοκρατία; (εσείς ξέρετε!)… 

Αυτή είναι η πρόταση, πρόταση λαϊκή, μην ξεχνάτε ότι το καφενείο είναι το λαϊκό κοινοβούλιο, δεν ζητάμε πολλά, την αντικατάσταση του νόμου ζητάμε.

Να πληρώσουν αυτοί που τα πήρανε, τα αυγατίσανε, γίνανε πάρα πολλά και δεν βρίσκουν τόπο να συνεχίσουν το αβγάτισμα.

Και έχουν την απαίτηση να απαξιωθεί ο κόπος και ο ιδρώτας μας, τα σπίτια μας τα χωράφια μας τα μαγαζιά των παιδιών μας, να τα πάρουν όλα και όσο γίνεται φτηνότερα.

Να δουλεύουν τα παιδιά μας ήλιο με ήλιο, κυνηγώντας τετράωρα και δίωρα, σαν αυτά που διαβάσατε και εφαρμόζετε.

Άλλωστε είναι γραμμένα στα προγράμματα σας και το κρύβετε από το λαό, το δήλωσε ο ΓΑΠ στο υπουργικό σας συμβούλιο πριν πάρει εντολή παραίτησης, σαν πρωθυπουργός. Σας είπε ότι τα μέτρα είναι μέτρα που κατά 90% εκφράζουν το πρόγραμμα σας, το πρόγραμμα  του Πασόκ.

Και για να μην αδικήσουμε και την Νέα Δημοκρατία, το ίδιο πρόγραμμα έχει και αυτή. Κάποιες περισπωμένες μπορεί να ενδιαφέρουν, αλά έτσι και αλλιώς η περισπωμένη αποτελεί παρελθόν, δεν έχει καμιά αξία πια.

Όπως και το άκουσμα της λέξης δεξιά το εκφυλίσατε, αυτό σας το αναγνωρίζω, η δεξιά κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, …εκτός και αν κρυφά σας κλείνει το μάτι.

Σκεφτείτε σε περίοδο κρίσης καταφέρατε και την «συρρικνώσατε» στο 30%, αν δεν υπήρχε η κρίση σίγουρα θα την είχατε βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας! Τι να πρώτο θυμηθεί κανείς από την πολιτεία σας….   

Έχετε κουράσει με της φάρσες σας, πριν από 23 χρόνια, σας απειλούσε ο διορισμένος από σας στον ΟΤΕ Τόμπρας, σας έλεγε: όποιος τολμήσει να με αγγίξει θα μοιράζω κασέτες στην ομόνοια! Ήταν το σκάνδαλο του ΟΤΕ τότε, (παρακολουθήσεις, Κοσκωτάς, κτλ) 

Σήμερα ένας άλλος πάλι δικό σας άνθρωπος, αυτή τη φορά στα οικονομικά, ο κύριος Καπαρέλης, αυτός δεν απειλεί, δηλώνει ότι αν ανοίξει τα χαρτιά του,… θα «τινάξει» τη βουλή στον αέρα! ε, νισάφι πια, σταματήστε όχι άλλο κάρβουνο!

ΥΓ όσο για το διάβασμα ή όχι του μνημονίου, δεν χρειάζεται να το διαβάσετε, είναι γραμμένο στα προγράμματα σας. Όπως ακριβώς υπαγορεύει η αλαζόνα συνθήκη του Μάαστριχ.       

 


Απάντηση στο Άρθρο εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ


Του Γιώργου Λακόπουλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012

ΕφΕ



Ενώ εξελίσσεται η διαβούλευση για την ανταλλαγή ομολόγων - δηλαδή μια υπόθεση που στηρίζεται στη συνεργασία της χώρας με τους τραπεζίτες - κάποιοι από το ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να δημιουργήσουν κρίση με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος. Δεν είναι έκπληξη. Στην Ιπποκράτους συγκεκριμένο κέντρο επιτίθεται κατά καιρούς στον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας. Αυτή τη φορά επισήμως το ΠΑΣΟΚ του ζητάει να διευκρινίσει τι εννοούσε όταν έλεγε ότι η κρίση δεν ήταν αναπόφευκτη και θα είχε αποτραπεί εφόσον είχαν ληφθεί εγκαίρως μέτρα. Στην τρέχουσα συγκυρία θα ήταν μάλλον κωμικό να αντιδρά ένα κόμμα σαν να έχει τη μύγα και μυγιάστηκε, αν δεν ήταν επικίνδυνο.

Ο Γιώργος Προβόπουλος είπε το αυτονόητο. Στην οικονομία οι κρίσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό. Προκύπτουν ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών. Και φυσικά μπορούν να ανακοπούν πάλι ως αποτέλεσμα αντίστοιχων επιλογών. Είναι ο πρώτος που δικαιούνται να ομιλεί γι' αυτό το θέμα. Ο Γιώργος Παπανδρέου επιβεβαίωσε - κατά την ομιλία του στο Εθνικό Συμβούλιο - ότι ο διοικητής τον είχε ενημερώσει, πριν από τις εκλογές του 2009, για την εξέλιξη του ελλείμματος. Προφανώς η ενημέρωση δεν είχε ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Εγινε για να συνδράμει, αν όχι στη διόρθωση της προεκλογικής ρητορικής, σίγουρα στην άσκηση της κατάλληλης μετεκλογικής πολιτικής.

Αυτή η πολιτική δεν ασκήθηκε, παρότι υπήρχαν οι πολιτικές προϋποθέσεις: οι εκλογές έγιναν με διακύβευμα την αποτροπή της κρίσης, ο Καραμανλής που τις προκήρυξε είχε αναγγείλει πρόγραμμα περικοπών αναγνωρίζοντας το πρόβλημα των κυβερνήσεών του και ο Παπανδρέου βγήκε από τις εκλογές πανίσχυρος. Αλλά η πρώτη κυβέρνησή του αντί για μέτρα κατέθεσε προϋπολογισμό με παροχές υπό το σύνθημα: «το πρόγραμμά μας είναι αδιαπραγμάτευτο». Τα μέτρα ελήφθησαν έξι μήνες αργότερα και αρκετά δεν εφαρμόσθηκαν ακόμη.

Συνεπώς ο Προβόπουλος ξέρει τι λέει και πάντως δεν το λέει για πρώτη φορά. Ως διοικητής της κεντρικής τράπεζας υπήρξε η βασική σταθερά στην πιο ταραγμένη περίοδο της ελληνικής οικονομίας. Οι διαδοχικές εκθέσεις του θα μπορούσαν να γίνουν χάρτης πορείας για τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Ηταν οικονομικά και πολιτικά κείμενα και έλεγαν την αλήθεια και για τις δυο περιόδους. Και όπως είπε ο αμερικανός αρχιτέκτονας Φρανκ Ράιτ: «Η αλήθεια είναι πιο σημαντική από τα γεγονότα».



Απάντηση:



ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ:  είπε ο κος Προβόπουλος, ότι οι κρίσεις δεν πέφτουν από το ουρανό και είναι αποτέλεσμα κυβερνητικών επιλογών και μέχρι εδώ καλά:  Σε αυτόν τον έρημο το λαό πότε θα του πείτε την αλήθεια και εννοώ τους πολιτικούς που όταν απευθύνονται στο λαό του μιλάνε φιλικά με όρους μπαλκονιού, ενώ στη βουλή, κωδικοποιημένη φρασεολογία και μέτρα κατά του λαού. Και εσείς οι δημοσιογράφοι στον ίδιο το χαβά κινείστε,  πώς να αποκωδικοποιήσει ένας απλός λαϊκός άνθρωπος  το άρθρο που γράφετε; Γιατί φοβόσαστε να γράψετε τα πράγματα με το όνομα τους; τι θα καταλάβει κάποιος διαβάζοντας το άρθρο σας όταν αναφέρεστε στην πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου ότι κατέθεσε προϋπολογισμό παροχών και ότι μετά έξι μήνες πήρε τα μέτρα; Θα μπορούσαμε να το παραβλέψουμε αυτό: αλά όταν γράφετε ότι κάποια από τα μέτρα δεν έχουν ακόμη εφαρμοστεί: τι εννοείτε; Γιατί δεν μιλάτε καθαρά, γιατί δεν λέτε ότι τα μέτρα που υπολείπονται είναι το υπόλοιπο της ζωής μας; Γιατί μας αναγκάζετε να μπλοκάρουμε όπου μπορούμε της συνομωσίες για να μάθει ο κόσμος την αλήθεια,.. και έρχεστε πάλι εσείς να μας συκοφαντείτε για γιουρούσια, μπουκαρισμα, , επαναστατικές ασκήσεις κτλ δικά σας μαργαριτάρια. Στο επάγγελμα σας θα μπορούσατε να προσφέρετε καλές υπηρεσίες, αλά: θέλει καρδιά, λεβεντιά, θέλει τα σύκα,  σύκα,  θέλει τη σκάφη, σκάφη. Ποτέ δεν είναι αργά: όσο ποιο γρήγορα καλύτερα.

Παναγιώτης Αγγελόπουλος




Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Απάντηση σε αυτούς που Επενδύουν Ιδεολογικά στην Αγνοια


Αγνοια

Του Γιώργου Λακόπουλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012




Συνδικαλιστές ή ακτιβιστές; Κινητοποιήσεις ή γιουρούσια; Αγωνιστική δράση ή τσαμπουκάδες; Μάχιμοι πολίτες ή σαλταδόροι; Αριστερή κουλτούρα ή νοοτροπία επιδρομής; Τα διλήμματα αφορούν το ΠΑΜΕ, μετωπικό σχήμα του ΚΚΕ στον εργατικό χώρο. Επανεμφανίστηκε την Τετάρτη με την ίδια πρακτική που τείνει να γίνει αυτοσκοπός του: ομάδα μελών του εισέβαλε στον χώρο όπου συνεδρίαζαν οι - λεγόμενοι - κοινωνικοί εταίροι για το κρίσιμο ζήτημα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και σταμάτησε τη διαδικασία.

Η κατάληψη του χώρου... υπέρ των εργαζομένων ανέστειλε μια συζήτηση που ενδιαφέρει άμεσα τους εργαζόμενους. Δεν έχουν αυταπάτες για το αποτέλεσμά της, αλλά στη συλλογική συνείδηση ο κοινωνικός διάλογος είναι κατάκτηση του συνδικαλιστικού κινήματος. Και εξ αντικειμένου, είναι το πεδίο στο οποίο μπορεί να αναδείξει τις επιδιώξεις του και να εξασφαλίσει αποδοχή και μαζικότητα.

Οι καθοδηγητές του ΠΑΜΕ, για λόγους που μόνο οι ίδιοι κατανοούν, υπονομεύουν αυτές τις διαδικασίες χωρίς να έχουν να βάλουν κάτι άλλο στη θέση τους. Αποκλείοντας στα λιμάνια τους ξένους τουρίστες, κλείνοντας τις πόρτες στους αρχαιολογικούς χώρους ή μπουκάροντας σε συνεδριάσεις στις οποίες μετέχει η εκλεγμένη ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος, ακυρώνουν την - όποια - παρεμβατική ισχύ τους. Κάτι το οποίο, ούτως ή άλλως, κάνουν διχάζοντας τους εργαζόμενους με χωριστές εκδηλώσεις, ανεδαφικές διεκδικήσεις και άστοχες κινητοποιήσεις.

Ο συνδικαλισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και σε περιόδους κρίσης είναι ίσως η μοναδική ασπίδα για τις δυνάμεις της εργασίας. Το ΠΑΜΕ τον αντιλαμβάνεται ως άσκηση βίας. Ως δυναμική επιβολή της μοναδικής αλήθειας. Κατ' αυτό τον τρόπο, η οργάνωση απλώς ενισχύει την περιχαράκωσή της - εκτός αν αυτό θέλει. Αλλά και το ΚΚΕ που της παρέχει ιδεολογική και πολιτική κάλυψη έρχεται σε αντίθεση με τις διακηρύξεις του υπέρ της προστασίας των εργαζομένων. Κανείς δεν προστατεύεται με τη βία και την αυθαιρεσία. Κανένα λαϊκό αίτημα δεν προωθείται διά της επιδρομής γεροδεμένων τύπων. Απλώς, ρίχνουν νερό στον μύλο όσων η κοσμοθεωρία τους ορίζει ως ταξικούς αντιπάλους των εργαζομένων. Αλλά και χίλια δίκια να έχει το ΠΑΜΕ και χίλιους λόγους το ΚΚΕ να το στηρίζει, χάνονται με τις πρακτικές που υιοθετούν. Αν αυτός ο τρόπος είναι τρόπος της σημερινής κομμουνιστικής Αριστεράς, είχε δίκιο ο νομπελίστας συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου που έλεγε πρόσφατα: «Η Αριστερά δεν έχει ιδέα σε ποιο κόσμο ζει». 



Απάντηση



Κύριε Λακόπουλε: είμαι ένας εβδομηντάχρονος συνταξιούχος του ΙΚΑ, και έχω τη γνώμη ότι είμαι ενεργός πολίτης, πάρτε μόνο σαν παράδειγμα το γεγονός ότι οι γραμματικές μου γνώσεις είναι ΣΤ’ δημοτικού και τολμώ. Μου αρέσει στη ζωή  να ψάχνω και να μελετώ το τι, πως και το γιατί. Αυτό με βοήθησε να έχω θάρρος και αυτοπεποίθηση και έρχομαι στο θέμα: αναφέρετε τον νομπελίστα συγγραφέα Ζοζέ  Σαραμάγκου και πόσο δίκιο έχει για την Αριστερά: είναι μια άποψη καθόλα σεβαστή, για όποιον δίποτε ήθελε να την εκφράσει, ακόμη και εγώ ο σχεδόν αναλφάβητος. Το ότι έχει βραβευτεί με Νόμπελ, …δεν έχει κάποια ιδιαίτερη αξία η γνώμη του, το αντίθετο ισχυρίζομαι εγώ για τον απλούστατο λόγο: [ποιος του έδωσε το βραβείο και γιατί;] Σίγουρα αυτοί που τον βράβευσαν δεν ήταν και συμπαθούντες της κομμουνιστικής αριστεράς!...

Κατά το παρελθόν βραβευμένοι τίμιοι άνθρωποι, τα  βραβεία αυτά τα έχουν επιστρέψει γιατί δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση με αυτούς που τους βράβευσαν. […]

Αντιγράφω μια σας παράγραφο για να σας δώσω την απάντηση, αν και αμφιβάλω ότι δεν την γνωρίζετε.

Λέτε:   

Οι καθοδηγητές του ΠΑΜΕ, για λόγους που μόνο οι ίδιοι κατανοούν, υπονομεύουν αυτές τις διαδικασίες χωρίς να έχουν να βάλουν κάτι άλλο στη θέση τους.

Απαντώ: ποιος υπονομεύει ποιόν; ΥΠΟΝΟΜΕΥΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ:   κάνω κάτι που βλάπτει την τάξη που με εμπιστεύτηκε για το κοινό μας όφελος, …γίνομε σύμμαχος με τον αντίπαλο και τους μηχανισμούς του, (…) και από κοινού: τρομοκρατώ, εκβιάζω, μέχρι να πετύχω τον υπονομευτικό μου στόχο.

Η ΑΛΛΗ ΘΕΣΗ του ΠΑΜΕ: καταγγέλλω την υπονόμευση και επειδή δεν έχω μηχανισμούς, προσπαθώ με όποιο τρόπο να ακουστεί η καταγγελία μου, έχω το δίκιο με το μέρος μου, άρα και την στήριξη αυτών που απευθύνομαι. (εννοείτε ότι ο αντίπαλος θα συνεχίζει το υπονομευτικό του έργο) (…) (θα γράφει διάφορα αποπροσανατολιστικά) έτσι δεν είναι κύριε Λακόπουλε;…

και η ΠΡΟΤΑΣΗ: Γυρίστε την πλάτη στους συμβιβασμένους εργατοπατέρες, κάντε την οργή σας δύναμη. ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑ! ΕΡΓΆΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ! (αυτό πονάει πολύ) όμως άδικα, αυτή είναι η πραγματικότητα….

Κύριε Λακόπουλε, από τα σαράντα χρόνια εργάσιμου βίου, τα τριάντα ήμουν συνδικαλιστής, αισθάνομαι περήφανος που υπηρέτησα τους συναδέλφους μου όπως ακριβώς τους είχα υποσχεθεί. Ταξικά! Ναι, ταξικά γιατί η κοινωνία που ζω είναι ταξική.

Σας θυμίζω τα πρώτα χρόνια πριν καταργηθεί ο αληθινός ταξικός κοινωνικός διάλογος: όπου κάθε αρχή του χρόνου, οι εκπρόσωποι των δύο κοινωνικών τάξεων, η εργατική και η εργοδοτική, κάθονταν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης και συζητούσαν για την χαμένη αγοραστική αξία που είχε υποστεί ο εργαζόμενος από της διάφορες οικονομικές αναπροσαρμογές. Αναπροσαρμογές που δεν ήταν άσχετες με τον συνομιλητή εργοδότη, από το σπορ αυτό είχε κερδίσει πολλά. (ήταν συνήθως αέρας κοπανιστός, μεταλλαγμένος σε χρήμα) ας μην το αναλύσουμε εδώ.

 Σε αυτή τη θεσμική διαπραγμάτευση, ο εργαζόμενος έπαιρνε πίσω το χαμένο του εισόδημα και τσιμπούσε και κάτι πάρα πάνω γιατί οι ανάγκες της ζωής του το απαιτούσαν.

Κοντολογίς: ο εργαζόμενος κάθε αρχή του χρόνου απαιτούσε θεσμικά, αναπλήρωση και αύξηση του εισοδήματος του.

Ενώ με την έναρξη του κοινωνικού εταιρισμού, που πρόθυμα και με το αζημίωτο, υποθέτω, βλέπε (of or) οι εργατοπατέρες «κοινωνική εταίροι» των εργοδοτών και των κυβερνήσεων, τα δίνουν πίσω όλα, μισθό, οχτάωρο, κτλ γνωστά, δεν αξίζει να ασχοληθώ.

Θα πω μόνο ότι αισθάνομαι περήφανος που είχα την τιμή να είμαι και εγώ μέσα στους πρώτους συναδέλφους, που προβλέψαμε και εκτιμήσαμε σωστά ότι οι εργατοπατέρες θα τα ξεπουλήσουν όλα. Έτσι γεννήθηκε το ΠΑΜΕ.   

Δικαιολογίες θα υπάρξουν πολλές, αντέχουν μόνο στο μονόλογο, στο διάλογο όχι. γιαυτό και αποφεύγεται ο διάλογος όπως ο διάβολος το λιβάνι!..