Χρειάζονται είδη πρώτης ανάγκης και αξιοπρεπείς χώρους εγκατάστασης

Ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» στην πλατεία Βικτωρίας και το κλειστό γήπεδο του Τάε Κβον Ντο στο Π. Φάληρο, όπου εκατοντάδες πρόσφυγες, μεταξύ τους βρέφη λίγων μηνών, κάνουν έκκληση για τροφή, πόσιμο νερό και ρουχισμό

«Ποιος θα καθόταν σε ένα μέρος που κάθε μέρα γίνονται μάχες;», ήταν η απάντηση της Σαμιρό στην ερώτηση γιατί έφυγε από την πατρίδα της...

«Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ' όνομα που μας δίναν: "Μετανάστες".

Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους.

Εμείς, ωστόσο, δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,

λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη...»

Μπ. Μπρεχτ (μτφρ. Μ. Πλωρίτης, εκδ. «Θεμέλιο»)

Τρεις μήνες ταξίδι με τη γυναίκα του και δύο κόρες τεσσάρων και έξι ετών, από μία επαρχιακή πόλη του Αφγανιστάν ο Μπασίρ Αχμέντ βρίσκεται από το βράδυ της Κυριακής στην πλ. Βικτωρίας,καθισμένος μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας σε μια κουβέρτα βρεγμένη ακόμη από τη βροχή της προηγούμενης νύχτας. Περπάτησαν και οι τέσσερις μαζί, ανέβηκαν σε μουλάρια για να περάσουν τα βουνά του Ιράν, μπήκαν σε καρότσες φορτηγών ανάμεσα σε ζώα για να κρυφτούν από τους συνοριακούς ελέγχους, «λάδωναν» αστυνομικούς που τους έπιαναν στη διαδρομή κι έφτασαν τελικά στα παράλια της Τουρκίας. «Εβλεπα τη στεριά απέναντι κι έλεγα στις μικρές και στη γυναίκα μου, εκεί είναι η Ευρώπη σχεδόν φτάσαμε, σωθήκαμε...».

Λίγες μέρες μετά, μας λέει πως κόντεψε να πνιγεί κι αυτός και τα παιδιά του, όταν στο φουσκωτό σκάφος που επέβαιναν 40 ψυχές μαζί, από τα απέναντι παράλια για να φτάσουν στη Μυτιλήνη γέμισε νερά λίγο μετά τα μισά της διαδρομής. «Χάσαμε ανθρώπους στη θάλασσα. Σκεφτόμουν κι έλεγα, τώρα λίγο πριν το τέλος θα χαθούμε; Με εγκατέλειπαν οι δυνάμεις μου, δεν μπορούσα να κρατώ δυο παιδιά,σκεφτόμουν ποιο να αφήσω και ποιο να σώσω μέσα στην απελπισία μου. Αποφάσισα πως αν θέλει ο θεός ας σωθούμε όλοι ή ας πεθάνουμε όλοι. Ευτυχώς σταθήκαμε τυχεροί, μας πρόλαβε το Λιμενικό και μας έσωσε από βέβαιο πνιγμό»...

Η παραπάνω ιστορία του Μπασίρ αποτελεί τυπική περίπτωση από το σύνολο των προσφύγων που έχουν εγκατασταθεί στην πλατεία Βικτωρίας στο νέο πρόχειρο καταυλισμό, κυρίως ανθρώπων από το Αφγανιστάν και λιγότερο από τη Συρία. Ο «Ριζοσπάστης» βρέθηκε χτες το πρωί ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους και διαπίστωσε τις τεράστιες ανάγκες που υπάρχουν σε τρόφιμα, κουβέρτες, ρούχα και πόσιμο νερό και φυσικά την ανάγκη μετεγκατάστασης σε αξιοπρεπείς χώρους για όσο διάστημα χρειάζεται.

Από τη συζήτηση με τους Αφγανούς πρόσφυγες

Μπορεί οι πρόσφυγες που βρίσκονται εκεί να νιώθουν ευγνώμονες για το ότι ζουν ακόμη - μιας κι όπως μας έλεγαν δεν σκοτώθηκαν ούτε από τα αμερικανικά πυρά ούτε από τους «Ταλιμπάν» στην πατρίδα τους, γλίτωσαν από λαθρέμπορους, ληστές, ασθένειες, κρύο, πείνα, δίψα και τέλος τα κύματα του Αιγαίου - όμως παρ' όλα αυτάδιαβιούν σε άθλιες συνθήκες, με ελάχιστα ρούχα και παπούτσια δίχως φάρμακα και με ελάχιστη τροφή.

Τις ώρες που ο «Ριζοσπάστης» βρέθηκε κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους, διακρίναμε αρκετούς περαστικούς από το σταθμό του ΗΣΑΠ να αφήνουν σιωπηλά τσάντες με πράγματα, αλλά οι ανάγκες παραμένουν τεράστιες και οι ανιδιοτελείς προσπάθειες των απλών λαϊκών ανθρώπων που δίνουν ό,τι έχουν από το υστέρημά τους δεν μπορούν να καλύψουν την τραγική απουσία κρατικών δομών φιλοξενίας. Με απλά λόγια, η κυβέρνηση έχει την πρώτη και κύρια ευθύνη για να εξασφαλισθούν αξιοπρεπείς χώροι διαβίωσης και οπωσδήποτε να πάψει να κρύβεται πίσω από το φιλότιμο των απλών πολιτών που δίνουν ό,τι μπορούν για να ανακουφίσουν το δράμα των προσφύγων.

«Κάποιοι δεν πάτησαν στην απέναντι στεριά»

Το βράδυ της Δευτέρας μεταφέρθηκαν περίπου 200 άτομα στο κλειστό γήπεδο του Τάε Κβον Ντο στο Π. Φάληρο, αλλά κι εκεί η κατάσταση διαφέρει μόνο ως προς το ότι έχουν στέγη πάνω από τα κεφάλια τους και διαθέτει μία τουαλέτα για όλους όσοι βρίσκονται εκεί. Η αστυνομία δεν μας επέτρεψε να μπούμε μέσα στο χώρο του γηπέδου, όμως βρήκαμε - ή για την ακρίβεια μας βρήκε - η Ζαχρά, 20 ετών κορίτσι που μας φώναξε για να πάμε κοντά στο συρματόπλεγμα να μας μιλήσει στα αγγλικά. Εκανε έκκληση για βοήθεια, μας είπε ότι οι άνθρωποι εκεί είχαν να φάνε δυο μέρες και πως έκανε πολύ κρύο τη νύχτα και πως χρειάζονται τρόφιμα και κουβέρτες.

Ο Γλομ Αντράντ, πατέρας τριών παιδιών, έχει προορισμό τη Γερμανία. Εκεί, λέει, θα δουλέψει στην οικοδομή...

Ρωτήσαμε τη Ζαχρά αν γνώριζε πριν ξεκινήσει από το χωριό της στο Αφγανιστάν μαζί με τους γονείς της, τι έχει να αντιμετωπίσει στη διαδρομή προς την Ευρώπη. «Ξέρουμε τι συμβαίνει. Ισως όχι ακριβώς, αλλά ξέρουμε τους κινδύνους. Ομως δεν έχουμε άλλη επιλογή...» Η Ζαχρά ήρθε στην Ελλάδα και αυτή μέσα σε μια βάρκα από την Τουρκία μαζί με άλλους 50. «Παρακαλούσαμε να σωθούμε, πρώτη φορά στη ζωή μας μπαίναμε σε βάρκα. Κάποιοι δεν πάτησαν στην απέναντι στεριά...»

Κι όμως ακόμη υπό αυτές τις συνθήκες κοινή ομολογία είναι πως στο Αφγανιστάν η ζωή είναι χειρότερη, τα παιδιά δεν έχουν κανένα μέλλον, γι' αυτό και οι περισσότεροι πρόσφυγες είναι γονείς και προτιμούν να πουλήσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να εξασφαλίσουν τα έξοδα του ταξιδιού, που κυμαίνονται από 1.000 έως και 3.000 δολάρια το άτομο. Το ποσό αυτό είναι εξωφρενικό για τα δεδομένα του Αφγανιστάν και για να «βγει», απαιτούνται χρόνια σκληρών οικονομιών και θυσιών.

Η Σαμιρό, μητέρα δύο παιδιών μάς λέει πως τα περισσότερα παιδιά είναι άρρωστα, ορισμένα βρέφη μερικών μηνών που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, έχουν ανάγκη από γιατρό. Οπως μας είπε, σκοπεύει να μείνει λίγο καιρό στην Ελλάδα, μετά ο προορισμός της είναι η Γερμανία. «Δεν φοβάμαι για τον εαυτό μου, μόνο για τα παιδιά μου. Νομίζω κάθε μάνα μπορεί να το καταλάβει αυτό. Ποιος θα καθόταν σε ένα μέρος που κάθε μέρα γίνονται μάχες;»

«Πρώτη φορά στη ζωή μας μπαίναμε σε βάρκα. Κάποιοι δεν πάτησαν στην απέναντι στεριά...», μας είπε η Ζαχρά

Κανείς από όλους αυτούς τους ξενιτεμένους δεν φαντάστηκε ότι ξεκινάει για ταξίδι αναψυχής. Ολοι γνώριζαν πριν ξεκινήσουν ότι μπορεί και να μην φτάσουν ποτέ στον τελικό τους προορισμό, «τις πλούσιες χώρες της Ευρώπης, τη Γερμανία, ίσως τη Γαλλία ή την Αγγλία» όπως μας έλεγαν, όμως ακόμη και από αυτό το τρομερό ταξίδι, έχουν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης από την παραμονή τους στις χώρες τους.

Τέτοια κόλαση έχουν δημιουργήσει οι ιμπεριαλιστές στις αμέτρητες εστίες πολέμου που προκαλούν σε κάθε γωνιά της Γης για το μοίρασμα αγορών και πρώτων υλών και αυτό που πρέπει όλοι να έχουν κατά νου, είναι πως εάν δεν πάψουν οι εγκληματικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις δεν πρόκειται να πάψουν και τα κύματα των προσφύγων που ψάχνουν για καταφύγιο στο «δυτικό παράδεισο»...

Το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» στην εργασιακή εξαχρείωση

Από κινητοποίηση του ΠΑΜΕ ενάντια στα αντεργατικά - αντιασφαλιστικά μέτρα

Eurokinissi

-- Διασφαλίσαμε τη σταδιακή αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων με βάση το ευρωπαϊκό κεκτημένο (...) Θα επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις που κατοχυρώνει η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Πάμε να δούμε κι αυτή την κοροϊδία. Ας ξεκινήσουμε από το βασικό: Η κυβέρνηση λέει ότι θα επαναφέρει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, όχι όμως τις Συλλογικές Συμβάσεις, έστω και κατά τον τρόπο που ίσχυαν πριν τις ανατροπές που έγιναν με την ΠΥΣ 6/2012.

Αυτό σημαίνει ότι εργαζόμενοι και εργοδότες θα μπορούν να συζητούν για τους όρους αμοιβής και εργασίας, αλλά δεν είναι σίγουρο πως το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης θα κατοχυρωθεί με μια Συλλογική Σύμβαση με καθολική ισχύ και μετενέργεια, ότι θα υπερισχύει άλλων μορφών συμβάσεων (επιχειρησιακές, ατομικές) και ότι η διαπραγμάτευση από την πλευρά των εργαζομένων θα γίνεται από το πιο αντιπροσωπευτικό συλλογικό τους όργανο και όχι βέβαια από τις εργοδοτικές «ενώσεις προσώπων».

Επομένως, σκόπιμα η κυβέρνηση επικαλείται τη Χάρτα της ΕΕ και δε λέει κουβέντα για αποκατάσταση των Συλλογικών Συμβάσεων, έστω και με την προηγούμενη μορφή τους, πολύ περισσότερο για αποκατάσταση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι από την ουσιαστική κατάργησή τους τα τελευταία μόνο χρόνια.

Αλλά, για να δούμε τι λέει αυτή η περίφημη Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, η οποία υπογράφτηκε το 2010. Αντιγράφουμε το άρθρο 28, που αφορά στο «Δικαίωμα διαπραγμάτευσης και συλλογικών δράσεων»:

«Οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες ή οι αντίστοιχες οργανώσεις τους έχουν σύμφωνα με το κοινοτικό Δίκαιο και τις εθνικές νομοθεσίες και πρακτικές δικαίωμα να διαπραγματεύονται και να συνάπτουν Συλλογικές Συμβάσεις στα ενδεδειγμένα επίπεδα, καθώς και να προσφεύγουν σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων σε συλλογικές δράσεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, συμπεριλαμβανομένης της απεργίας».

Αυτή η γενικόλογη διακήρυξη σε τίποτα δε διασφαλίζει για παράδειγμα στους εργαζόμενους ενός κλάδου ότι θα επανέλθει η σύμβασή τους τουλάχιστον στην προηγούμενη μορφή της, σε ό,τι αφορά το πεδίο και τους όρους της ισχύος της.

Αλλωστε και σήμερα, δεν έχει καταργηθεί η δυνατότητα να υπάρχουν συλλογικές διαπραγματεύσεις και να υπογράφονται κλαδικές συμβάσεις. Αυτό που συμβαίνει είναι να έχουν λήξει όλες οι κλαδικές και οι εργοδότες είτε να μην προσέρχονται καθόλου στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, είτε να απαιτούν κλαδικές συμβάσεις με όριο τον κατώτατο μισθό των 586 και 511 ευρώ μεικτά που προβλέπει η ΠΥΣ.

Ακόμα κι αν επανέλθει ο θεσμός της διαιτησίας και το δικαίωμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης να προσφεύγει μονομερώς, είναι βέβαιο ότι με τους σημερινούς συσχετισμούς, οι μισθοί δεν πρόκειται να ξεπερνούν τα επίπεδα που έχουν διαμορφωθεί σήμερα στην αγορά εργασίας, μέσα από τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις σε βάρος των Συλλογικών Συμβάσεων και της κυριαρχίας των ατομικών συμβάσεων και των ελαστικών μορφών απασχόλησης στις νέες θέσεις εργασίας.

Μια ακόμα πλευρά: Οι συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν έχουν καταργηθεί ούτε στη Γερμανία, ούτε στη Βρετανία, ούτε και σε άλλες χώρες της ΕΕ. Ωστόσο και εκεί κάνουν θραύση οι εργασιακές σχέσεις - «λάστιχο», τα mini jobs, τα συμβόλαια μηδενικών ορών και άλλα. Επομένως, ας αφήσουν τα παραμύθια ότι η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ διασφαλίζει τις Συλλογικές Συμβάσεις και όρους αξιοπρεπούς εργασίας για τους εργαζόμενους. Αυτά είναι ζητήματα που κρίνονται στο πεδίο της ταξικής πάλης και εκεί η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, είναι ταγμένη στο στρατόπεδο της εργοδοσίας.

ΚΕΙΜΕΝΟ: Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

(ριζοσπάστης)

ΑΝΑΣΚΌΠΗΣΗ ΒΔΟΜΑΔΑΣ

Θέλουν να βαφτίσουν «λαϊκή εντολή» την εφαρμογή του μνημονίου
Με μια ακόμα εκλογική αναμέτρηση, το αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να εξασφαλίσει την πολυπόθητη λαϊκή συναίνεση σε μια πολιτική που είναι άγρια αντιλαϊκή. Κεντρικό ρόλο σ' αυτήν την αποστολή, προφανώς, έχει αναλάβει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, χωρίς όμως να υπολείπονται σε ανάλογη χρέωση και τα άλλα αστικά κόμματα, που είτε κυβέρνησαν είτε περιμένουν στη σειρά για να μετάσχουν σε κάποιο από τα επόμενα κυβερνητικά σχήματα. Παράλληλα, ζεστές κρατούνται και εκείνες οι εφεδρείες του συστήματος που έχουν αναλάβει ειδικούς ρόλους για την αντιμετώπιση ενδεχόμενης ριζοσπαστικοποίησης λαϊκών συνειδήσεων.
Συγκροτούν ένα αντιλαϊκό μπλοκ
Το μνημόνιο εφαρμόζεται ήδη
Χειροκροτήματα...
Δύναμη ελπίδας για το λαό το ΚΚΕ

Στη βδομάδα που πέρασε ξεδιπλώθηκε ένα μεγάλο μέρος του αστικού σχεδιασμού, που αφορά στο δέσιμο των εξελίξεων της επομένης περιόδου έτσι ώστε να είναι ασφαλής η εφαρμογή του 3ου μνημονίου αλλά και των εφαρμοστικών νόμων των προηγούμενων δύο μνημονίων που είναι ακόμα σε εκκρεμότητα.

Σ' αυτήν την κατεύθυνση η χειραγώγηση του λαού, ύστερα από πέντε χρόνια άγριας φορο-επιδρομής και απανωτών ανατροπών σε Εργασιακά και Ασφαλιστικό, αποδεικνύεται πλέον πως είναι ένα από τα κεντρικά καθήκοντα που έχουν αναλάβει τα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις προς το κεφάλαιο.

Η αστική τάξη ξέρει καλά ότι δεν αρκεί να ψηφιστεί το μνημόνιο. Το κύριο είναι να περάσουν χωρίς αντιδράσεις τα μέτρα που αυτό προβλέπει. Και προκειμένου να ενσωματωθεί η δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση, υπάρχουν οι πρόθυμοι που πουλάνε ελπίδα ότι μια κυβέρνηση - του ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω - έχει τον τρόπο να εφαρμόσει το μνημόνιο και ταυτόχρονα να δουλεύει για την αντιστροφή της πορείας υπέρ του λαού.

Η μέχρι τώρα εξέλιξη δείχνει πως είναι αδίσταχτοι. Πρώτα κάλεσαν το λαό να διαδηλώσει υπέρ της κυβέρνησης, για να ενισχυθεί τάχα η διαπραγματευτική της ισχύς απέναντι στους «θεσμούς». Μετά καλούσαν το λαό να δείξει κατανόηση στις «αναγκαίες υποχωρήσεις», βαφτίζοντας «τακτικούς ελιγμούς» τις αντιλαϊκές συμφωνίες στα Γιούρογκρουπ που προηγήθηκαν. Οταν δρομολογήθηκε το τρίτο μνημόνιο, μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, με αυτόν το ρόλο στον καταμερισμό, καλούσε το λαό να διαδηλώσει για να διορθώσει τάχα ο ΣΥΡΙΖΑ την πολιτική του.

Τώρα, αφού έσταξαν το δηλητήριο της ανοχής και της αναμονής, λένε στο λαό να συνεχίσει να πιστεύει ότι υπάρχει διέξοδος προς όφελός του μέσα απ' αυτόν τον αντιλαϊκό δρόμο, που οριοθετούν παλιά και νέα μνημόνια, η συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, η επιδίωξη του κεφαλαίου να υπάρξει ανάκαμψη.

Αυτό το κλίμα αναμονής συντηρούν και οι σχεδιασμοί για ανακάτεμα της τράπουλας μέσα από τις εκλογές, την ώρα που πρέπει να είναι καθαρό πως απέναντι στα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα συγκροτείται ήδη ένα αντιλαϊκό μπλοκ εν δυνάμει κυβερνητικών δυνάμεων, είτε είναι σήμερα στην κυβέρνηση είτε επιδιώκουν να είναι αύριο. Το γεγονός ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μετά την ψηφοφορία της 14ης Αυγούστου, έχασε την εμπιστοσύνη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που τη στήριζε, δεν ανατρέπει το επίσης γεγονός ότι η κυβερνητική πολιτική έχει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της Βουλής, αφού το μνημόνιο ψηφίστηκε από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.

Απέναντι σ' αυτό το μπλοκ δυνάμεων πρέπει να ορθώσει ο λαός το ανάστημά του, να επικεντρώσει χωρίς καθυστέρηση όλες του τις προσπάθειες στην οργάνωση της πάλης και σ' αυτήν την κατεύθυνση να αξιοποιήσει και τις εκλογές.

Στην πορεία προς τις εκλογές δεν πρέπει στιγμή να φεύγει από το νου πως ήδη εφαρμόζεται το τρίτο μνημόνιο. Οτι πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής κάτω από το 3ο μνημόνιο, το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων έσπευσε να θέσει σε εφαρμογή προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους, με τους οποίους η κατώτερη σύνταξη μειώνεται από φέτος τουλάχιστον κατά 100 ευρώ, στα 392,7 από 486 ευρώ (ΙΚΑ). Οτι αποφασισμένη είναι και νέα μείωση των επικουρικών συντάξεων και ότι ταυτόχρονα, με το 3ο μνημόνιο, ψηφίστηκε διάταξη η οποία απαγορεύει οποιαδήποτε χρηματοδότηση του ΕΤΕΑ, προδιαγράφοντας έτσι νέες μειώσεις στις επικουρικές, τόσο των συνταξιούχων που ήδη είχαν ενταχθεί στο Ταμείο, όσο και των νέων που υπάγονται τώρα. Οτι ήδη έχει υπογραφεί η παράδοση των 14 αεροδρομίων σε πολυεθνική. Οτι έχει ήδη αποφασιστεί η εξαφάνιση των φτωχομεσαίων αγροτών με το πακέτο μέτρων του τρίτου μνημονίου. Οτι έχει υπογραφεί η δέσμευση μέχρι τον Οκτώβρη του 2015 να έχει ξεκινήσει η «διαδικασία διαβούλευσης με επικεφαλής μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, με σκοπό την επανεξέταση ορισμένων υφιστάμενων πλαισίων της αγοράς εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των ομαδικών απολύσεων, της συλλογικής δράσης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, λαμβανομένων υπόψη των βέλτιστων πρακτικών σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο», δηλαδή το απόλυτο ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων, η ως και απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης.

Το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών είναι η τιμωρία όλων όσοι έβαλαν την υπογραφή τους σε μειώσεις μισθών και συντάξεων, στις ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, στη φορο-καταιγίδα, στη μείωση των παροχών Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, στις ιδιωτικοποιήσεις, στη χρεοκοπία των φτωχών αγροτών και μικρών επαγγελματιών. Αυτό προσπαθούν να κρύψουν και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, που λέει κυνικά ότι θα «υπερβεί» τα μνημόνια, την ίδια στιγμή που τα εφαρμόζει και τα επεκτείνει, αλλά και το νέο κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ Νο 2, που θέλει να παίξει το ρόλο ενός νέου αναχώματος στο ριζοσπαστισμό, τα στελέχη του οποίου είναι συνυπεύθυνα για τη σημερινή κατάσταση.

Η αστική τάξη γνωρίζει πως όχι μόνο δεν κινδυνεύουν τα συμφέροντά της από αυτές τις δυνάμεις, αλλά και ότι ακριβώς αυτές οι δυνάμεις είναι εγγύηση για την εφαρμογή της πολιτικής του κεφαλαίου. Η ντρίμπλα που έγινε με την προσφυγή στις κάλπες, για να εξασφαλιστεί νέα εντολή για την εφαρμογή των μνημονίων, χαιρετίστηκε ήδη από τους ιμπεριαλιστικούς παράγοντες. «Η παραίτηση Τσίπρα είναι μέρος της λύσης και όχι της κρίσης», δήλωσε η Μέρκελ. «Δεν ανησυχούμε για την εφαρμογή του προγράμματος (...) Ανεξάρτητα από τις εκλογές, οι μεταρρυθμίσεις μπορούν να εφαρμοστούν», δήλωσε εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέφεν Ζάιμπερτ, δήλωσε ότι το πρόγραμμα «δείχνει το δρόμο για τα επόμενα τρία χρόνια και σε αυτό το σημείο δεν έχει αλλάξει κάτι» με την παραίτηση του κ. Τσίπρα, υπενθυμίζοντας ότι «συμφωνίες που έχουν συναφθεί ισχύουν και πέρα από ημερομηνίες εκλογών». Ο ίδιος ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ, Γερούν Ντάισελμπλουμ, ζήτησε οι εκλογές να διεξαχθούν το ταχύτερο δυνατό για να αποφευχθούν καθυστερήσεις στην εφαρμογή του τρίτου μνημονίου. «Πιστεύω ότι η πρόθεση του πρωθυπουργού Τσίπρα είναι να αποκτήσει μια πιο σταθερή κυβέρνηση», πρόσθεσε, συμπληρώνοντας: «Μια πολύ μεγάλη πλειοψηφία υποστήριξε το πακέτο των μέτρων στο ελληνικό Κοινοβούλιο και αναμένουμε ότι αυτή η υποστήριξη θα είναι ίσως ακόμη πιο ισχυρή» μετά τις εκλογές.

Απέναντι σ' αυτήν την αντιλαϊκή συμμαχία, που αυτές τις μέρες με διαδικαστικά τερτίπια προσπαθεί να δώσει εικόνα αντιπαράθεσης, στέκεται το ΚΚΕ, πραγματικό αποκούμπι για το λαό. Με όπλο του τη συνέπεια, τη σταθερότητα στην υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, ενάντια σε όλες τις κυβερνήσεις των μνημονίων, της ΕΕ και του κεφαλαίου, απευθύνεται στο λαό και τον καλεί να αξιοποιήσει την πείρα του, την οποία μπορεί να την κάνει δύναμη αγώνα, ελπίδας, ανατροπής και μ' ένα πιο δυνατό ΚΚΕ, από καλύτερη θέση να αντιμετωπίσει τα βάρβαρα μέτρα, που θα εφαρμόσουν τα κόμματα του κεφαλαίου. Οπως σημείωσε μόλις προχτές ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, «μ' ένα πιο δυνατό ΚΚΕ πιο γρήγορα θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους. Για να γίνουν τα μνημόνια, η φτώχεια, η ανεργία οριστικά παρελθόν. Για να ανοίξει ο δρόμος για συνολικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία».

(από το πιζοσπάστη) 

Τα ταξικά μέτρα των μνημονίων...

Υπάρχει μια «κλωστή» που ενώνει όλα τα μνημόνια. Κι αυτή δεν είναι άλλη από την πολιτική υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου, την οποία υπηρετούν όλα τα αστικά κόμματα, είτε βρίσκονται στην κυβέρνηση, είτε στην αντιπολίτευση. Γιατί υπογράφτηκαν το 1ο και το 2ο μνημόνιο; Για να βγει η Ελλάδα από την κρίση. Πώς θα γινόταν αυτό; Με βίαιη εσωτερική υποτίμηση, κύρια της εργατικής δύναμης, με μεγάλες περικοπές σε μισθούς και δικαιώματα. Γιατί; Για να δημιουργηθούν καλύτεροι όροι για το κεφάλαιο να κάνει επενδύσεις και να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος κερδοφορίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Για τους ίδιους λόγους και με τα ίδια μέτρα ψηφίστηκε τώρα και το 3ο μνημόνιο, το οποίο, εκτός όλων των άλλων, προβλέπει και την πλήρη εφαρμογή των άλλων δύο...

“Αξίζεις όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία φροντίζεις” | ημεροδρόμος

“Αξίζεις όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία φροντίζεις” | ημεροδρόμος

Καλύβα με καλύβα, σπίτι με σπίτι!

Πρώτη καταχώρηση: 27/04/2015 - 09:00

Τελευταία δημοσίευση: 17:00Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

    Ήταν 27 Απρίλη 1941, σαν σήμερα, όταν τα γερμανικά  στρατιωτικά τμήματαμπαίνουν στην Αθήνα. Ο λαός «υποδέχεται» τους ναζί κατακτητές παραμένοντας  ερμητικά κλεισμένος στα σπίτια του. Η πρωτεύουσα είναι μια έρημη πόλη.

    Τρεις μέρες πριν πέσει η Αθήνα στα χέρια των Γερμανών και επιβληθεί στη χώρα η στυγνή τριπλή (γερμανική, ιταλική, βουλγάρικη) κατοχή, ο Τσολάκογλουείχε υπογράψει στη Θεσσαλονίκη το οριστικό πρωτόκολλο της συνθηκολόγησης. Οι Γερμανοί εκτιμώντας τον «πατριωτισμό» του τον διόρισαν πρώτο «πρωθυπουργό» της κατεχόμενης Ελλάδας.

    Μια μέρα νωρίτερα από την συνθηκολόγηση Τσολάκογλου οι «κεφαλές του έθνους» είχαν φροντίσει να… λακίσουν. Ο βασιλιάς και η κυβέρνηση έφυγαν αρχικά για την Κρήτη, αφήνοντας οπισθοφυλακή τον υφυπουργό Ασφαλείας του μεταξικού καθεστώτος και κατοπινό βουλευτή της ΕΡΕ, τον διαβόητο Κ. Μανιαδάκη.

    Βασική φροντίδα του Μανιαδάκη ήταν να παραδοθούν δέσμιοι στους Γερμανούς οι 2.000 περίπου φυλακισμένοι και εξόριστοι αγωνιστές, κυρίως κομμουνιστές, πουαπό τα κάτεργα της δικτατορίας της 4^ης Αυγούστου περνούσαν (από… τα ελληνικά χέρια) στα χέρια της Γκεστάπο.

    Η είσοδος των Γερμανών συνοδεύεται από τον απόλυτο εξευτελισμό του προπολεμικού αστικού πολιτικού κόσμου. Ένα μέρος του επέλεξε την ανοιχτήσυνεργασία με τους κατακτητές. Ένα δεύτερο παρέμεινε στην Ελλάδααπέχοντας από τον αγώνα προσβλέποντας σε μελλοντικές εξελίξεις. Ένα άλλο, συμμαχικό της Βρετανίας, που ανέλαβε να διεξάγει αντικατοχική δράση δεν παρέλειψε να έχει στην πλειοψηφία του σχέσεις και με τους κατακτητές. Ο κύριος, δε, όγκος, μαζί με το Παλάτι, διέφυγε στο εξωτερικό αρπάζοντας μαζί του και τις τεράστιες ποσότητες των κρατικών αποθεμάτων σε χρυσό…  

    Η φυγή τους αποτελεί εκδήλωση παροιμιώδους… λεβεντιάς και «εθνικού φρονήματος»: Ανήμερα της συνθηκολόγησης ο Βασιλιάς Γεώργιος με τον πρωθυπουργό Εμμ. Τσουδερό, τον πρίγκιπα Πέτρο και τον Άγγλο πρεσβευτή σερ Μάικλ Πάλαιρετ εγκατέλειψαν την Ελλάδα μ' ένα υδροπλάνο «Σάντερλαντ». Προηγήθηκε το ζεύγος των διαδόχων Παύλος και Φρειδερίκη, ενώ τη νύχτα 22 προς 23 Απριλίου με τα αντιτορπιλικά «Β. Ολγα», «Πάνθηρ» και «Ιέραξ» αναχώρησαν… άπαντες:

    Ο ναύαρχος Σακελλαρίου γράφει χαρακτηριστικά:

«(…)άπαντες οι υπουργοί, ο Διοικητής και ο Υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και μερικοί κρατικοί επίσημοι και μη λειτουργοί, οι πλείστοι με τας οικογενείας των- γυναίκες, τέκνα, πενθερές, κουβερνάντες- και τας αποσκευάς των- μπαούλα, βαλίτσες και τουαλέτες, τσάντες με ρουχισμό, μερικοί με παιχνίδια των παιδιών των και κάποιοι με τα χρυσαφικά των. Ο Βασιλεύς και ο κ. Τσουδερός ανεχώρησαν αεροπορικώς περί τα ξημερώματα της 23ης Απριλίου, αφού αφήκαν και από μίαν προκήρυξιν προς τον Λαόν διά να του εξηγήσουν την προς την Κρήτην απομάκρυσίν των. Φαίνεται όμως ότι η θέα τοσούτον ασυνηθίστου διά πολεμικά πλοία φορτίου, και δη εν καιρώ πολέμου, εξηρέθισε τα πληρώματα εις τοιούτον βαθμόν, ώστε εις την Σούδαν εξεδηλώθη μικρά στάσις επί του "Βασίλισσα Ολγα", του προσωπικού απαιτήσαντος να μην επιβή κανείς πλέον. Αντιλαμβάνεται ο καθείς την ψυχολογία όλων αυτών των αξιωματικών, υπαξιωματικών και ναυτών που κανένας τους δεν εγνώριζε πού και πώς άφηναν τα σπίτια τους, όταν έβλεπαν ότι υπήρχαν προνομιούχοι Έλληνες και Ελληνίδες ή Ελληνόπουλα που μπορούσαν ανέτως να μεταφέρονται με τα πολύτιμα των υπαρχόντων των προς άλλας ασφαλείς κατευθύνσεις μέχρις ότου παρέλθει η συμφορά ή όταν έβλεπαν ότι η οικογένεια του Πρωθυπουργού της Ελλάδος συνωδεύετο και από το απαραίτητο σκυλάκι της, χωρίς τη συντροφιά του οποίου φαίνεται ότι δεν ήτο δυνατόν να σωθεί η Ελλάς»…

    Ανάλογη εικόνα με τον Σακελλαρίου δίνει και ο έφεδρος πλοίαρχος Ν. Δ. Πετρόπουλος, ο οποίος γράφει:

«Μου έκανε εντύπωσι και ένα άλλο θέαμα, που με επηρέασε κατά κάποιο ποσοστό για να μη φύγω από την Ελλάδα: Μεταξύ των Ελλήνων ιδιωτών επιβατών ήταν κι ένα ζευγάρι - όχι πρώτης νεότητος- που το συνόδευε η μητέρα της συζύγου. Η ηλικιωμένη πεθερά κρατούσε ένα βαλιτσάκι που, όπως επρόδιδαν οι μεταξύ των τριών τους κουβέντες, περιείχε τα τιμαλφή της οικογενείας. Χωρίς να θέλω με κατέλαβε αηδία από το γεγονός, ότι δε διαθέταμε τα πλοία για να σώσουμε έστω και λίγους στρατιώτες μας από τις χιτλερικές ορδές, αλλά καταλαμβανόταν η πολύτιμη χωρητικότης για να δοθεί ευκαιρία στα μπιζού και στα εξαντλημένα σαρκία της ευπόρου οικογενείας... να... συνεχίσουν και εκτός της Ελλάδος τον αγώνα κατά του κατακτητού!».

    Ταυτόχρονα με την κατοχή της χώρας και την φυγή των «προυχόντων» ξεκίνησε και η προπαγάνδα της υποταγής. Το μήνυμα του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου προς τον λαό ήταν να… κάτσει ήσυχος.

    Στις 29 Απρίλη 1941, δύο μέρες μετά την κατάληψη της Αθήνας η εφημερίδα«ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ», έγραφε στο κύριο θέμα της :

«Εντός εικοσιτετραώρων η κατάληψις της χώρας μας θα έχει συμπληρωθή. Έτσι η Ελλάς βγαίνει από τον πόλεμο - και βγαίνει οριστικώς από τον πόλεμον, καθ' ον τρόπον εβγήκαν όλαι σχεδόν αι χώραι της ηπειρωτικής Ευρώπης (…). Αυτό δεν το λέγομεν προς παρηγορίαν μας. Τα λέγομεν διά να τονίσωμεν τη βασικήν κατά τη γνώμην μας αλήθειαν που δεν πρέπει ποτέ να φεύγη από τα μάτια μας, ότι δηλαδή τα ελληνικά προβλήματα που εδημιουργήθησαν από της 27ης Απριλίου δεν ημπορούν να αντιμετωπισθούν παρά εις το πλαίσιο της Νέας Ευρωπαϊκής πραγματικότητος. Πρέπει να καταλάβουμε ότι εφεξής αποτελούμεν μέρος ενός εκτεταμένου ηπειρωτικού συνόλου του οποίου όλα τα τμήματα θα έχουν αναποφεύκτως κοινότητα κατευθύνσεων και προπαντός κοινότητα συμφερόντων, οικονομικών και άλλων. Αυτή η ηπειρωτική σύλληψις της υποστάσεώς μας πρέπει να αποτελέση το πλαίσιον μέσα εις το οποίον θα κινηθούμε. Η τύχη μας είναι εφεξής αρρήκτως συνδεδεμένη προς την τύχη της γηραιάς Ηπείρου της οποίας αποτελούμεν τη νοτιοανατολικήν εσχατιάν».

    Αντίστοιχο και το μήνυμα της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»:

«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».

    Κόντρα στα κηρύγματα της υποταγής, στην προπαγάνδα της συνθηκολόγησης που διατεινόταν ότι η κατοχή σήμαινε το… τέλος του πολέμου και ότι οι Γερμανοί κατακτητές εμφορούντο από «τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού», ο λαός μας ακολούθησε τον άλλο δρόμο.

    Ο λαός ακολούθησε το δικό του μεγαλειώδη δρόμο, τον αγώνα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης, όπως τον είχε περιγράψει ήδη από την έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου – μέσα από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας – ο Νίκος Ζαχαριάδης στο ιστορικό του πρώτο γράμμα της 31 Οκτώβρη 1940:

«Προς το λαό της Ελλάδας

Ο φασισμός του Μουσσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα (…)»

Και το γράμμα του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ κατέληγε:

«Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας».

    Ο λαός μας, αρνούμενος την καταχνιά της κατοχής που πλάκωσε τη χώρα τον Απρίλη του ’41, πιάνοντας το νήμα του ‘21, απειθαρχώντας στα κελεύσματα της συνθηκολόγησης, χωρίς να διαπραγματευτεί τίποτα από την τιμή και την Ιστορία του, τράβηξε το δρόμο του μεγαλείου και της θυσίας, όπως ακριβώς περιγραφόταν σε εκείνο το πανό του ΕΑΜ:

«Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»       

 email: mpog@enikos.gr    

Tags: ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Λύματα υποκρισίας και ... βαθύ γαλάζιο

Και κλάααμα οι αποικιοκράτες στη Μεσόγειο. Και να ξανά μανά οι συνάξεις για περισσότερα λεφτά και φρεγάτες και κανόνια και αστυνομίες της θάλασσας, ώστε να σωθούν τα θύματά τους απ' τη μοίρα που τους επιφύλαξαν. Δεν αντέχεται αυτή η υποκρισία. Ο φανφαρονισμός ενός εσμού «ηγετών», διαδόχων των αρχαίων και νεότερων κατακτητών της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, ξεπέρασε κάθε ιστορικό προηγούμενο. Αυτοί, οι πωλητές, οι τοκιστές και σουλατσαδόροι της βαρυχειμωνιάτικης άνοιξης, που τίναξε κάθε εξέλιξη στο Μαγκρέμπ (το βόρειο και ανατολικό μεσογειακό κομμάτι της αφρικανικής ηπείρου), αυτοί οι φονιάδες που με τα αεροπλάνα και τα πλοία τους βομβάρδισαν και ρήμαξαν κάθε εστία πολιτισμού στην ίδια του την κοιτίδα, τώρα στήνουν μεγαλόπρεπες κηδείες ναυαγών!

Τα παρατεταγμένα φέρετρα με νούμερα αντί ονόματα των πνιγμένων της απελπισίας, με πρωθυπουργάρες κοστουμαρισμένες να αποτίουν φόρο τιμής σ' αυτούς που οι ίδιοι δολοφόνησαν, είναι η επιτομή της χυδαιότητας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας στο ξεκοιλιασμένο ευρωυπογάστριο του αλμυρού θανάτου.

Ερχομαι από το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Επιτροπή Μετανάστευσης με την ίδια γεύση και οσμή του θανάτου που γύρισα απ' τη Ρουάντα πριν από είκοσι τόσα χρόνια. Τότε η ...διεθνής δυτική κοινότητα, οι δικτάτορες του «λευκού ανθρωπισμού» πούλαγαν τη δημοκρατία του τρόμου σε συσκευασία χολέρας, άταφων σκελετωμένων απ' την πείνα χιλιάδων γυναικόπαιδων. Τώρα τους βλέπω και τους ακούω, την ώρα που ξιφουλκούν για το ...βαθύτερο νόημα της έννοιας γενοκτονία, εκατό χρόνια φορτωμένης στην ψυχή των Αρμενίων, να σπέρνουν - εξάγουν βόμβες, να κόβουν εισιτήριο σε πετρέλαιο και να εισάγουν καραβιές απελπισμένων προσφύγων και πτώματα Σύρων, Σομαλών, Αφγανών, Λίβυων... Μια προσεκτική ματιά, με τσίπα όμως, θα σου δείξει στην τηλεόραση, στα προσοδοφόρα ρεπορτάζια του έντεχνου ανθρωπισμού πολλά από τα πτώματα και τους νεκροζώντανους να φοράνε ποδοσφαιρικές φανέλες με χορηγούς όπως το Κατάρ, το Αζερμπαϊτζάν, τα Εμιράτα, γερές επενδύσεις για μυαλά στα κάγκελα...

Ο φασισμός είναι που πλέει πλησίστιος στον αφρό των κυμάτων της Μεσογείου. Εδώ επιτελεί εξαιρετικά αποτελεσματικά το έργο του, αυτό που του αναθέτει πάντα η «ανώτερη» καπιταλιστική φυλή των ιθαγενών της αγοράς. Στήνει ένα απέραντο υγρό στρατόπεδο συγκέντρωσης, μια θάλασσα σύνορο και βασανίζει, τυραννάει, εξοντώνει τις μάζες που «λερώνουν» πλατείες και παραλίες. Κι έτσι ποτέ, καμιά αρχή, καμιά ακαδημία του εκχωρημένου πνεύματος δεν θα δώσει μετάλλιο ανδρείας και τιμής στον πατριώτη που έσωνε γυναίκες και παιδιά. 'Η στη γριά νησιώτισσα που άνοιξε σεντούκια και κελάρια κι έντυσε και τάισε τους σωσμένους αλλοεθνείς κι αλλόθρησκους, τους «ξένους» μ' ό,τι προικιά σωτηρίας είχε μαζέψει. Και να το κάνει σε μια χώρα που έφερε τρίτο κόμμα αυτό των φονιάδων, που θεωρούν «υπανθρώπους» όσους δεν πατάνε με φράγκα στην τσέπη, τα «άγια» μας χώματα.

Θα περάσουν τα χρόνια και για τεράστιους πληθυσμούς της πάμπλουτης πολιτισμικά μεσογειακής λεκάνης, τα ΝΑΤΟ και τα FRONTEX και οι πειρατικές συμμαχίες μας θα δικάζονται σε άλλες Νυρεμβέργες. Θα είναι δράκοι σε καθόλου εξωτικά παραμύθια. Και κάποιοι από μας που μπορεί να ρίξουμε μια πετονιά στη θάλασσά μας, θα τρέμουμε στην ιδέα πως το ψαράκι έχει τραφεί μ' ένα νεκρό παιδάκι που κοιμήθηκε τρομαγμένο ανάμεσα στα φύκια του βυθού των αξιών μας... Τα λύματα υποκρισίας σκοτώνουν το βαθύ γαλάζιο.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ