Παρασκευή 20 Μαρτίου 2015

   Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό το… «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι», δεν είναι μόνο το γνωστό άντρο των οικονομικών εκβιαστών, των Μνημονίων, των τραπεζιτών και των επιτρόπων που μας εύχονται «καλό κουράγιο Έλληνες».
    Είναι και… λίκνο της «δημοκρατίας». Εκείνης της «δημοκρατίας» που αρμόζει στους «θεσμούς», στους Σόιμπλε, στους Ντάισελμπλουμ και στους Ντράγκι. Ορισμένα παραδείγματα:
***
     Σε επιστολή της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ προς τον Γιούνκερ με θέμα τις γερμανικές αποζημιώσεις, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής απάντησε επί λέξει:
«Με επιστολή της 18ης Φεβρουαρίου 2015, με ερωτάτε ποια είναι η θέση της Επιτροπής ως προς το {...} δικαίωμα του ελληνικού λαού για την επιστροφή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου, την πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων και αποζημιώσεων και την επιστροφή των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών από το γερμανικό κράτος. Σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, "η Ένωση ενεργεί μόνον εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που της απονέμουν τα κράτη - μέλη με τις Συνθήκες (...)". Εφόσον δεν έχει ανατεθεί στην Ένωση καμία αρμοδιότητα για τα θέματα στα οποία αναφέρεστε, η Επιτροπή δε λαμβάνει θέση επί των θεμάτων αυτών».

    Όπως βλέπετε ο κ.Γιούνκερ, αυτός ο φίλος της Ελλάδας, «δεν λαμβάνει θέση»για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων… Ο πρόεδρος της Κομισιόν - η οποία δεν έχει κανένα πρόβλημα να συναγελάζεται με ναζί στην Ουκρανία – πιστός στις «αξίες» και τις «αρχές» της ΕΕ, δηλώνει… αναρμοδιότητα. Τόσο ο ίδιος όσο και η Επιτροπή του δεν γνωρίζουν κάτι όσον αφορά τις οφειλές της Γερμανίας λόγω των ναζιστικών θηριωδιών και της φασιστικής κατοχής στην Ελλάδα…
***
    Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, στις 21/12/2010 και για δεύτερο συνεχόμενο έτος, υιοθετήθηκε ψήφισμα με το οποίο καταδικάστηκε η ηρωοποίηση όσων συμμετείχαν στις φασιστικές λεγεώνες των «Βάφεν SS».  
    Το ψήφισμα καταδίκασε τις δημόσιες εκδηλώσεις δικαίωσης του ναζιστικού παρελθόντος και του ναζισμού, την ανέγερση μνημείων προς τιμήν των ναζί και των συνεργατών τους, τη βεβήλωση ή καταστροφή μνημείων προς τιμήν των αγωνιστών κατά του φασισμού και του ναζισμού, την παράνομη εκταφή ή μεταφορά των σορών των θυμάτων της φασιστικής θηριωδίας.
     Το ψήφισμα υπερψηφίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών (129) του ΟΗΕ. Υπήρξαν όμως κι εκείνοι που - για δεύτερη συνεχόμενη φορά - καταψήφισαν το ψήφισμα. Ήταν οι ΗΠΑ… Αλλά οι ΗΠΑ δεν ήταν μόνες τους.Είχαν στο πλευρό τους και την ΕΕ!
    Ναι. Τα κράτη – μέλη της ΕΕ επέλεξαν να… απέχουν από την ψηφοφορία! Η ΕΕ της «δημοκρατίας» και του «πολιτισμού», αρνήθηκε να καταδικάσει στον ΟΗΕ τον ναζισμό. Απείχε…
***
    Η Λετονία είναι από το 2003 μέλος της ΕΕ. Στη Λετονία η 16η Μάρτη έχει ανακηρυχτεί «ημέρα του Λετονού στρατιώτη».ΗΗη Γιατί η συγκεκριμένη ημερομηνία; Διότι η 16η Μάρτη είναι η ημερομηνία κατά την οποία τα λετονικά Ες Ες επιτέθηκαν ενάντια στον Κόκκινο Στρατό κατά την περίοδο της χιτλερικής κατοχής...
    Προχτές, λοιπόν, για μια ακόμα φορά, σε ένα κράτος – μέλος της της «αντιφασιστικής» και «αντιρατσιστικής» ΕΕ, στη Λετονία, οι απόγονοι των χιτλερικών λετονικών λεγεώνων των χιτλερικών Ες Ες, φορώντας τη στολή των Λετονών «γερμανοτσολιάδων», παρέλασαν στους  δρόμους της Ρίγας υπό τις επιδοκιμασίες των Αρχών.
    Κάθε χρόνο, παραμονές της «επετείου» τους, εκτός τω άλλων τα αποβράσματα κάνουν επισκέψεις σε σχολεία και σε παιδικούς σταθμούς όπου και διαφημίζουν στα παιδάκια τον «ηρωισμό» των προγόνων τους και τους δίνουν να επεξεργαστούν όπλα, ρούχα και εξοπλισμό της ναζιστικής λεγεώνας...
    Στην ίδια χώρα, το 1998, ένας Λετονός πολίτης, ο Βασίλι Κόνονοφ, ήρωας του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου συνελήφθη από τις αρχές της Λετονίας, δικάστηκε, καταδικάστηκε και φυλακίστηκε για 20 μήνες. Η κατηγορία: «Εγκληματίας πολέμου». Το «έγκλημα» του Κόνονοφ ήταν ότι το 1944, σε ηλικία 23 ετών, ήταν επικεφαλής της παρτιζάνικης σοβιετικής ομάδας που κατάφερε μετά από ηρωική μάχη να εξουδετερώσει φυλάκιο δωσίλογων συνεργατών των «SS». Σύμφωνα όμως με την φιλοναζιστική κυβέρνηση της Λετονίας, ο Κόνονοφ, με την αντιστασιακή του δράση το 1944, είχε παραβιάσει τους νόμους της Λετονίας. Όμως, οι νόμοι της Λετονίας το 1994, ήταν οι νόμοι του Χίτλερ!Τους «νόμους» των ναζί έιχε παραβιάσει ο Κόνονοφ. Και τους παραβίασε υπερασπιζόμενος με το όπλο στο χέρι την ελευθερία της πατρίδας του από τους κατακτητές.
    Παρότι αρχικά ο Κόνονοφ κέρδισε το 2007 την δικαστική μάχη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη σύλληψή του, και σε ηλικία 87 ετών, βρέθηκε ενώπιον μιας νέας καταδίκης. Το ίδιο δικαστήριο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, αλλά αυτή τη φορά στην Ευρεία Ολομέλειά του, και μετά από προσφυγή της ίδιας της κυβέρνησης της Λετονίας, κατέληξε στις 17 Μάη 2010 στην οριστική του απόφαση: «Ένοχος»!
    Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποδέχτηκε τους ισχυρισμούς της λετονικής κυβέρνησης και επικύρωσε την καταδίκη του σοβιετικού Παρτιζάνου με το αιτιολογικό ότι το 1944, πολεμώντας εναντίον των γερμανοτσολιάδων της πατρίδας του, ο Κόνονοφ παρανομούσε εναντίον των νόμων της χώρας! «Παρανομούσε», δηλαδή, εναντίον των νόμων της χιτλερικής κατοχής!
    Στην «δημοκρατική» Λετονία, στη χώρα - μέλος της ΕΕ, ο Κόνονοφ και οι σύντροφοί του - με τη βούλα και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου - λογίζονται «εγκληματίες». «Πατριώτες» ανακηρύσσονται οι συνεργάτες των ναζί...
***
    Το 2010 σε ένα κράτος της ΕΕ, στη Λιθουανία, το δικαστήριο που συνεδρίασε στην πόλη Κλάιπεντα είχε να εξετάσει μια περίεργη υπόθεση: Τον Φλεβάρη του ίδιου έτους ομάδα φασιστών συμμετείχε στις εκδηλώσεις για τη λεγόμενη μέρα της «ανεξαρτησίας» της Λιθουανίας. Το έμβλημα στα πλακάτ των φασιστών ήταν απολύτως εύληπτο: Η ναζιστικήσβάστικα.
    Το δικαστήριο απεφάνθη: Η σβάστικα είναι σύμβολο του... Ήλιου, αποτελεί «πολύτιμο σύμβολο» των χωρών της Βαλτικής και με την ανάρτησή του στις εθνικές εορτές δεν παραβιάζεται κανένας νόμος της χώρας, αφού η σβάστικα αποτελεί υπόμνηση της εθνικής κληρονομιάς της Λιθουανίας...   
    Στη Λιθουανία, έχει απαγορευτεί διά νόμου η χρήση κομμουνιστικών συμβόλων, όπως για παράδειγμα το σφυροδρέπανο και το κόκκινο αστέρι (σσ: το κόκκινο αστέρι της πολυεθνικής «Χάινεκεν» δεν συμπεριλαμβάνεται στην απαγόρευση...).
    Στη Λιθουανία, κράτος – μέλος της ΕΕ, όπου η χρήση του σφυροδρέπανου θεωρείται και διώκεται ως διαφήμιση «ολοκληρωτικού καθεστώτος», η σβάστικα, κατόπιν απόφασης δικαστηρίου, έχει ανακηρυχτεί «πολύτιμο σύμβολο»...



εκτύπωση

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2015

ΚΩΣΤΑΣ ΠΕΛΕΤΙΔΗΣ - ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΑΤΡΕΩΝ
Απάντηση σχετικά με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ
Απάντηση σε όσους τον επικρίνουν σχετικά με την απόφαση να τηρήσει τις διαδικασίες και να προχωρήσει σε ανοικτή προκήρυξη για την πρόσληψη καλλιτεχνικού Διευθυντή στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο (ΔΗΠΕΘΕ) της πόλης, έδωσε χτες ο δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης. Και αυτό, καθώς πλήθος δηλώσεων και δημοσιευμάτων σε εφημερίδες και ιστοσελίδες ανέφεραν πως με την απόφαση του δημάρχου κινδυνεύει το μέλλον του ΔΗΠΕΘΕ και ακόμα ακόμα πως «ο Περισσός ξεκίνησε κάποιου είδους επανάστασης από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας».
Ο Κώστας Πελετίδης, αφού τόνισε πως είχε συνάντηση με τον Πρόεδρο του ΔΣ του ΔΗΠΕΘΕ, Ανδρέα Τερζή, και τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή, Θανάση Αμπαζή, την περασμένη Δευτέρα, επεσήμανε πως:
«Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής έθεσε το θέμα λήξης της θητείας του και ζήτησε να ενημερωθεί αν θα ανανεωθεί. Η σύμβασή του λήγει στις 31 Ιουλίου 2015. Ενημέρωσα τον κ. Αμπαζή ότι η Δημοτική Αρχή θεωρεί δίκαιο και επιβεβλημένο να τηρηθεί η διαδικασία που προβλέπει την ανοικτή προκήρυξη για την πρόσληψη Καλλιτεχνικού Διευθυντή, χωρίς αποκλεισμούς. Αυτό αποτελεί διαχρονικά πάγια θέση της "Λαϊκής Συσπείρωσης". Αυτή η αναγκαία διαδικασία, δεν υποβαθμίζει σε καμία περίπτωση την προσπάθεια και το έργο όλων των καλλιτεχνών του Θεάτρου μας. Ως Δημοτική Αρχή, από τον Ιούνιο του 2014, ξεκαθαρίσαμε ότι θα στηρίξουμε τη λειτουργία του Θεάτρου και τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή και το υλοποιήσαμε. Εμείς δεν είμαστε υποκριτές, δε διακόπτουμε τις συμβάσεις που υπήρχαν (όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα στο Εθνικό Θέατρο, απολύοντας τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του, κ. Χατζάκη), τις τηρούμε. Κατανοούμε τις διαφορετικές εκτιμήσεις για την επιλογή του Καλλιτεχνικού Διευθυντή. Θα μας επιτρέψετε, όμως, να έχουμε ως Δημοτική Αρχή τη δυνατότητα να αναπτύξουμε τους σχεδιασμούς μας και στο ΔΗΠΕΘΕ».
Καταλήγοντας υπογράμμισε ότι «όσοι με εγκαλούν ότι ακολουθώ την πολιτική του Κόμματός μου και ότι αυτό δήθεν είναι επιζήμιο για τα συμφέροντα του Πατραϊκού λαού, έχω να πω το εξής: Η "Λαϊκή Συσπείρωση" ποτέ δεν έκρυψε, αντίθετα πρόβαλε σε όλους τους τόνους, τη στήριξή της από το ΚΚΕ. Το Κόμμα που υπερασπίζεται με συνέπεια τα λαϊκά στρώματα. Ποτέ δεν κρύψαμε την πολιτική μας τοποθέτηση. Αυτό αποτέλεσε και έναν από τους λόγους για να μας εμπιστευθεί ο λαός της Πάτρας».


Εκτίθενται... (?)
Τι να πει κανείς για την περίπτωση της «Αυγής»; Στο φύλλο της, στις 18 Μάρτη, στην ίδια σελίδα, από τη μία καταγγέλλει τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού θεάτρου Σωτήρη Χατζάκη, γιατί δεν παραιτείται πριν τη λήξη της θητείας του, η οποία σημειωτέον λήγει το 2016, ώστε, όπως αναφέρουν «ένα νέο όραμα για την πρώτη σκηνή της χώρας να υπηρετηθεί από νέους ανθρώπους».
Και από την άλλη, σε άλλο κείμενο, εγκαλεί τη Δημοτική Αρχή της Πάτρας ότι...«καρατομεί» τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας Θοδωρή Αμπατζή, όταν αυτό που έκανε ήταν να τον ενημερώσει, ότι αφού λήξει η θητεία, στις 31 Ιούλη 2015, θα τηρηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία, που προβλέπει την ανοιχτή προκήρυξη, για την πρόσληψη Καλλιτεχνικού Διευθυντή, χωρίς αποκλεισμούς.
Τουλάχιστον, ας τα βάζουν σε διαφορετικές σελίδες...

Φαντάζεστε αυτό να είχε συμβεί σε ψηφοδέλτιο του ΠΑΜΕ... Θα τραγουδούσαν οι παπαγάλοι από το πρωί ως το βράδυ... ενώ τώρα, σιωπή...

Στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ο επικεφαλής της Χρυσής Αυγής!

Σε κοινό ψηφοδέλτιο με χρυσαυγίτη «κατέβηκε» η συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στο συνέδριο της Ομοσπονδίας Μονίμων Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ), του οποίου οι εργασίες έληξαν χτες το απόγευμα. 
Ταυτόχρονα με αυτού του τύπου τις συνεργασίες, στοιχείο που κυριάρχησε στο συνέδριο ήταν η μείωση των αντιπροσώπων (35 από 45 που ήταν το προηγούμενο συνέδριο). Το στοιχείο αυτό αποτυπώνει τη μεγάλη μείωση του προσωπικού που έχει γίνει στα λιμάνια, μείωση που καλύπτεται από εργολάβους με εργαζόμενους χαμηλόμισθους χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα. 
Πρόκειται για μέρος της συνολικότερης αντιλαϊκής πολιτικής, στην οποία έχουν συναινέσει πλήρως ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, υπονομεύοντας όλο το προηγούμενο διάστημα κάθε μορφή συλλογικής δράσης και αντίστασης των εργαζομένων.
Οσον αφορά τη συνεργασία της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ με τον Κάτσαρη, ο οποίος ήταν επικεφαλής του συνδυασμού που είχε στηρίξει η Χρυσή Αυγή στην Ενωση Τεχνικών του ΟΛΠ, την αποκάλυψη έκανε από το βήμα του συνεδρίου ο εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Ενότητας Λιμανιών, Γ. Παπαβασιλείου, επισημαίνοντας, ανάμεσα σε άλλα, ότι: 
«Η συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να αναλάβει το ρόλο του νέου κυβερνητικού, εργοδοτικού συνδικαλισμού, δε διστάζει να κάνει συνεργασία ακόμα και με χρυσαυγίτες. 
Είναι απόδειξη καιροσκοπισμού τους και της αγωνίας τους να υπηρετήσουν την πολιτική της σημερινής κυβέρνησης, που, όπως και η προηγούμενη, υπηρετεί τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, προχωράει τις ιδιωτικοποιήσεις των λιμανιών και συνολικά των υποδομών της χώρας, με στόχο την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων».
Κάλεσε τους εργαζόμενους, άμεσα, τώρα, «βάζοντας στην πρώτη γραμμή της πάλης τα αιτήματα για την κάλυψη των απωλειών στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης» να προχωρήσουν «σε αγωνιστικές αποφάσεις μέσα από μαζικές διαδικασίες και γενικές συνελεύσεις. Είναι ανάγκη όλοι οι εργαζόμενοι στα λιμάνια της χώρας, ανεξαρτήτως εργασιακών σχέσεων, να παλέψουν σα μια γροθιά ενάντια στην αντιλαϊκή καταιγίδα».
Στο μεταξύ, κάτω από τις έντονες αποδοκιμασίες των εργαζομένων, η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ έβαλε το χρυσαυγίτη να δηλώσει στο συνέδριο ότι αποσύρει την υποψηφιότητά του, όμως, η ανακοίνωση έγινε αφού οι συνδυασμοί είχαν κατατεθεί στην εφορευτική επιτροπή και έτσι, παρά τη δήλωση, το όνομα του χρυσαυγίτη παραμένει στο ψηφοδέλτιο της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ.

Αφού έβαλε το βούτυρο στο ψωμί... 

Εληξε χτες η κατάληψη στη Νομική Σχολή


Εληξε τελικά χτες μετά από πολύωρες διαβουλεύσεις η κατάληψη στη Νομική Σχολή της Αθήνας, που πραγματοποιούταν από μια ομάδα ατόμων άσχετη με το φοιτητικό κίνημα και με αιτήματα άσχετα με τις διεκδικήσεις των φοιτητών. Η κατάληψη είχε ξεκινήσει από την περασμένη Παρασκευή, που η ομάδα αυτή έβγαλε έξω από το χώρο τους φοιτητές και κλειδώθηκε μέσα στη σχολή. Αυτή η ενέργεια αξιοποιήθηκε. Για άλλη μια φορά τους τελευταίους μήνες το κτίριο της Νομικής ζώστηκε από δυνάμεις των ΜΑΤ, καθώς η Εισαγγελία Πρωτοδικών με δυο ανακοινώσεις της (την Κυριακή και χτες) είχε ζητήσει την παρέμβαση της αστυνομίας, το σχηματισμό δικογραφίας και την άσκηση ποινικής δίωξης, ενώ είχε κατατεθεί και μήνυση των κοσμητόρων της Νομικής Σχολής κατά των ατόμων που είχαν καταλάβει το κτίριο.
Οι δυνάμεις του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ) από την πρώτη στιγμή της κατάληψης ζήτησαν να συνεδριάσουν τα ΔΣ των φοιτητικών συλλόγων. Χτες, το Διοικητικό Συμβούλιο του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής πήρε την παρακάτω απόφαση: «Τις τελευταίες μέρες διαμορφώνεται στη σχολή μας μια κατάσταση που είναι πέρα και έξω από τους συλλόγους μας, τις διαδικασίες μας και το φοιτητικό κίνημα. Αυτή η κατάσταση δίνει αφορμή για τη συκοφάντηση των αγώνων μας, των διεκδικήσεών μας ως φοιτητών, και δίνει αφορμή στις δυνάμεις καταστολής να επέμβουν στο πανεπιστήμιό μας. Με αφορμή την εισαγγελική παρέμβαση, δηλώνουμε την αντίθεσή μας ώστε να μην υπάρξει καμιά αστυνομική παρέμβαση», ενώ την Τρίτη είχε προηγηθεί διαμαρτυρία των φοιτητών.
Μετά από αντίστοιχες ενέργειες φοιτητών και πανεπιστημιακών αποχώρησαν αρχικά οι δυνάμεις των ΜΑΤ και στη συνέχεια οι ομάδες που είχαν καταλάβει τη σχολή.

Συμπληρώνονται φέτος 70 χρόνια από την ίδρυση της ΠΣΟ
Μια σύντομη αναδρομή στην Ιστορία της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας
Στα 1955, ο Πάμπλο Πικάσο έφτιαξε αυτόν τον πίνακα και τον αφιέρωσε στη 10η επέτειο από την ίδρυση της ΠΣΟ
Στα 1955, ο Πάμπλο Πικάσο έφτιαξε αυτόν τον πίνακα και τον αφιέρωσε στη 10η επέτειο από την ίδρυση της ΠΣΟ
Στο σημερινό τετρασέλιδο παρουσιάζουμε σε συντομία ορισμένους από τους βασικούς σταθμούς στην 70χρονη πορεία της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ). Το ζήτημα της ίδρυσης μιας παγκόσμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης σε ταξική βάση είχε τεθεί από διάφορες πλευρές ενόσω διαρκούσε ακόμα ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Αξίζει, ωστόσο να σημειωθεί ότι οι ηγέτες των βρετανικών Συνδικάτων προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να αποτρέψουν τις πρωτοβουλίες των σοβιετικών κυρίως συνδικάτων προς αυτήν την κατεύθυνση.
Τελικά, στις 6 Φλεβάρη 1945 συγκλήθηκε γενική διάσκεψη στο Λονδίνο, με τη συμμετοχή 204 συνέδρων, που εκπροσωπούσαν περίπου 60.000.000 εργάτες από 42 χώρες. Στο ζήτημα της συγκρότησης συνδικαλιστικής διεθνούς παρουσιάστηκαν σοβαρές διαφωνίες. Οι αντιπρόσωποι από τη Λατινική Αμερική, την ΕΣΣΔ, τη Γαλλία, την Αυστραλία, η αμερικανική CIO και διάφορες άλλες αντιπροσωπείες, ζητούσαν να συγκροτηθεί μια νέα οργάνωση και γι' αυτό πλειοδοτούσαν στη σχετική πρόταση που παρουσίασε ο Σίντνεϊ Χίλμαν της CIO.
Την εποχή εκείνη η CIO, κάτω από την επιρροή μιας ισχυρής αριστερής πτέρυγας, έπαιρνε προοδευτικές θέσεις και ήταν σε αντιπαράθεση με την άλλη αμερικανική γενική συνομοσπονδία, την AFL, που ήταν αντιδραστική. Οι Βρετανοί ηγέτες, θέλοντας να εμποδίσουν το σχηματισμό μιας νέας συνδικαλιστικής διεθνούς προσπάθησαν να αναβιώσουν την πεθαμένη ρεφορμιστική συνδικαλιστική διεθνή του Αμστερνταμ. Τελικά, έγινε συμβιβασμός και συμφώνησαν στη συγκρότηση επιτροπής από 41 μέλη, η οποία θα συγκαλούσε νέα διάσκεψη, με βασικό στόχο να προετοιμάσει ένα σχέδιο καταστατικού για την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία.
Το ιδρυτικό Συνέδριο στα 1945
Από τις 25 Σεπτέμβρη έως τις 9 Οκτώβρη 1945 έγινε στο Παρίσι η διάσκεψη που οδήγησε στην ίδρυση της ΠΣΟ. Από τις 3 του Οκτώβρη, η διάσκεψη μετατράπηκε σε συνέδριο. Επαιρναν μέρος 346 αντιπρόσωποι από 56 χώρες, που εκπροσωπούσαν 67.000.000 οργανωμένους εργάτες. Στην ίδρυσή της συμμετείχαν όλες οι Γενικές Συνομοσπονδίες που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν ιδρυθεί και λειτουργούσαν στις χώρες τους. Από ολόκληρο τον κόσμο, μόνο η αμερικανική αντιδραστική συνομοσπονδία AFL δεν πήρε μέρος, αν και προσκλήθηκε να συμμετάσχει.
Από το 16ο Συνέδριο της ΠΣΟ στην Αθήνα, τον Απρίλη του 2011
Από το 16ο Συνέδριο της ΠΣΟ στην Αθήνα, τον Απρίλη του 2011
Από το 1945 και μέχρι το τέλος περίπου της δεκαετίας του 1980, με πάνω από 400 εκατομμύρια μέλη σε όλη την υδρόγειο, η ΠΣΟ συνέβαλε αποφασιστικά να αναδειχτεί ο ρόλος της εργατικής τάξης τόσο στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, όσο και στην κατοχύρωση και διεύρυνση των εργατικών διεκδικήσεων στις καπιταλιστικές χώρες. Σημαντικός, επίσης, ήταν ο ρόλος της στην υπεράσπιση εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και συνδικαλιστικών οργανώσεων που δρούσαν σε δύσκολες και αντίξοες συνθήκες.
Στα 45 χρόνια της παρουσίας της (1945 - 1990), εξαιτίας και του καλύτερου διεθνούς συσχετισμού από την ύπαρξη της Σοβιετικής Ενωσης, η ΠΣΟ είχε επιβάλει, στο πλαίσιο του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας του ΟΗΕ την ψήφιση και επικύρωση Διεθνών Συμβάσεων για την Κοινωνική Ασφάλιση, τα δικαιώματα των γυναικών, την παιδική εργασία, το ωράριο απασχόλησης, τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, την εκπαίδευση των εργαζομένων, τις συνδικαλιστικές και δημοκρατικές ελευθερίες και εκατοντάδες ακόμα αποφάσεις, που αποτυπώνουν σημαντικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης στον 20ό αιώνα.
Η ΠΣΟ μετά τις ανατροπές
Με την έναρξη της περιόδου του λεγόμενου «ψυχρού πολέμου» και με πρωτοβουλία των αμερικανικών συνδικάτων (AFL - CIO), αποχώρησαν από την ΠΣΟ ορισμένες Συνομοσπονδίες και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ίδρυσαν τη «Διεθνή Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων» (ΔΣΕΣ - ICFTU). Η διάσπαση αυτή των γραμμών του διεθνούς συνδικαλιστικού κινήματος ήταν κύρια αποτέλεσμα των παρεμβάσεων των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας και άλλων.
Λογότυπο για τα 70 χρόνια της ΠΣΟ
Λογότυπο για τα 70 χρόνια της ΠΣΟ
Η ΔΣΕΣ ήταν και παραμένει ένα πιστό όργανο του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών, που μόνιμος στόχος του είναι η διάδοση και η προβολή της αστικής ιδεολογίας μέσα στην εργατική τάξη. Από την ίδρυσή της μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1990, στο χρονιάτικο οικονομικό προϋπολογισμό της CIA υπήρχε πάντοτε σημαντικό κονδύλι για την ενίσχυση της ΔΣΕΣ.
Η αδυναμία της να κερδίσει έδαφος σε βάρος της ΠΣΟ την οδηγούσε σε αλλεπάλληλες κρίσεις. Σε αυτήν την πορεία, προέκυψε η ίδρυση της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Εργασίας (ΠΣΕ), η οποία, σύμφωνα με την ιδρυτική της διακήρυξη, υιοθετούσε σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις. Ομως, η ΠΣΕ κινείται στο περιθώριο της ΔΣΕΣ, είναι μικρή, άμαζη και περιθωριοποιημένη.
Η κατάσταση αυτή μετά το 1990 άλλαξε ριζικά. Σε συνθήκες έξαλλου αντικομμουνισμού, οι κυβερνήσεις στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, από τις πρώτες αποφάσεις που έπαιρναν ήταν η εκδίωξη της ΠΣΟ από τα γραφεία που στεγαζόταν, οι απολύσεις στελεχών της από τη δουλειά τους, οι συλλήψεις και η τρομοκρατία. Ενιαία, σε όλες αυτές τις χώρες δημεύτηκαν τα περιουσιακά της στοιχεία και κατασχέθηκαν τα οικονομικά της ΠΣΟ.
Στα όρια της οργανωτικής παράλυσης
Παράλληλα, την περίοδο 1990 - 1994, η ΔΣΕΣ κέρδιζε έδαφος και σχεδίαζε από την αρχή το διεθνή συνδικαλιστικό χάρτη, με την ίδρυση σε όλο τον κόσμο εκατοντάδων Εργατικών Συνομοσπονδιών. Εκατοντάδες στελέχη των μονοπωλίων και των πολυεθνικών, εμιγκρέδες και «ανανήψαντες», χρηματοδοτούμενοι πλουσιοπάροχα, ανέλαβαν ένα σημαντικό μέρος αυτού του σχεδίου.
Για παράδειγμα, στη Γιουγκοσλαβία ανέλαβε να «ανανεώσει» το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ο επαναπατρισθείς από τις ΗΠΑ Τσάνακ, ιδρύοντας τη συνομοσπονδία «Νιζαβισμόστ», που με 4.000 μέλη σ' ολόκληρη τη Γιουγκοσλαβία εγγράφηκε στη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ) και στη Διεθνή Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων (ΔΣΕΣ), ενώ χρηματοδοτήθηκε και με εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια. Την ίδια στιγμή, η γιουγκοσλαβική ΚΑΤUΙ με 4,5 εκατομμύρια μέλη ήταν και είναι υπό διωγμό και διεθνή αποκλεισμό.
Στο μεταξύ, η ΠΣΟ έφθασε στα όρια της οργανωτικής παράλυσης με αρνητικές συνέπειες για την παγκόσμια εργατική τάξη. Αυτό εκφράστηκε και στο επίπεδο του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, το οποίο, κάτω από τον αρνητικό συσχετισμό, με τη στήριξη των «εργατικών» εκπροσώπων, που στοιχίζονταν πίσω από τα ταμεία της ΣΕΣ και της ΔΣΕΣ, πήρε μια σειρά αποφάσεις όπως: Η άρση της απαγόρευσης της παιδικής εργασίας, της νυχτερινής απασχόλησης των γυναικών, των ιδιωτικών Γραφείων Εύρεσης Εργασίας, για τις συνθήκες εργασίας στα Ορυχεία, τη θεσμοθέτηση της ασυδοσίας στην εργασία φασόν και άλλες.
Το «ξαναζωντάνεμα» της ΠΣΟ
Το 1994 με πρωτοβουλία των συνδικάτων της Κούβας, της Συρίας, της Λιβύης, της Παλαιστίνης, του Ιράκ, της Ινδίας, του Βιετνάμ και ορισμένων μικρότερων οργανώσεων από τη Λατινική Αμερική, την Ασία και τη Μέση Ανατολή, αποφασίστηκε η σύγκληση του 13ου Συνεδρίου της ΠΣΟ, στη μόνη χώρα που δέχτηκε να το φιλοξενήσει, στη Συρία (Νοέμβρης 1994).
Στο συνέδριο συγκρούστηκαν δύο αντίθετες προτάσεις. Από τη μια, η CGT Γαλλίας, η GGIL Ιταλίας και άλλοι, που μέχρι τότε ήταν μέλη της ΠΣΟ, πρότειναν τη διάλυση της ΠΣΟ και την ομαδική προσχώρηση στη ΔΣΕΣ. Από την άλλη, συνδικάτα όπως της Συρίας, της Κούβας, της Ινδίας, του Βιετνάμ, αντιτάχθηκαν στη διάλυση και αντιπρότειναν την αναζωογόνηση της ΠΣΟ. Με αυτήν τη θέση τάχθηκαν ανοιχτά οι αντιπροσωπείες της τότε ΕΣΑΚ από την Ελλάδα και της ΠΕΟ Κύπρου.
Τελικά, η ΠΣΟ δε διαλύθηκε, κυρίως επειδή δυνάμεις από τη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική και την Ινδία είδαν σχετικά έγκαιρα τις αρνητικές για τους λαούς τους εξελίξεις στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά τις ανατροπές. Είδαν την ΠΣΟ σαν αποκούμπι, σαν μια μικρή και αδύνατη σπίθα που μπορεί να εξελιχτεί σε ταξικό πόλο για το παγκόσμιο συνδικαλιστικό κίνημα, προχωρώντας μέσα από αντιφάσεις, ζιγκ-ζαγκ, λάθη και αδυναμίες.
Αμέσως μετά το Συνέδριο της Δαμασκού, η ΠΣΟ, με το επιχείρημα ότι δεν κατέβαλε κάποιο χρηματικό ποσό, εκδιώχθηκε από το γραφείο, που, επί δεκαετίες, διατηρούσε στα γραφεία του ΟΗΕ - Διεθνές Γραφείο Εργασίας στη Γενεύη. Παρ' όλα αυτά, τα χρόνια που ακολούθησαν η ΠΣΟ κατάφερε να ξαναπατήσει γερά στη Λατινική Αμερική, να κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή, να κερδίζει έδαφος συνεχώς σε Αφρική και Ασία. Στην Ευρώπη, η κατάσταση παραμένει ακόμα στάσιμη.
Ο οργανωτικός χάρτης της ΠΣΟ
Σήμερα στην ΠΣΟ συμμετέχουν οργανώσεις από 126 χώρες, που συσπειρώνουν 92 εκατομμύρια εργαζόμενους. Η ΠΣΟ συγκρατεί δυνάμεις και αργά, δύσκολα, ανασυγκροτείται. Οι δυνάμεις της, οι οργανώσεις - μέλη της είναι στην πλειοψηφία τους αγωνιστικοί, ταξικοί, ζωντανοί οργανισμοί, σε αντίθεση με τη γραφειοκρατία και τους συμβιβασμένους της ΔΣΕΣ.
Οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν και στο 14ο Παγκόσμιο Συνέδριο της ΠΣΟ που πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί από τις 23 έως και τις 28 Μάρτη 2000, όπου αντιπρόσωποι από 70 χώρες συγκεντρώθηκαν, συζήτησαν τα επίκαιρα προβλήματα που απασχολούν το διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα και ψήφισαν αποφάσεις που σε γενικές γραμμές κινούνται σε ταξική κατεύθυνση.
Ενα νέο σημαντικό βήμα στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της ΠΣΟ έγινε στο 16ο παγκόσμιο συνδικαλιστικό συνέδριο, τον Απρίλη του 2011 στην Αθήνα, που οργανώθηκε με ευθύνη του ΠΑΜΕ. Στο συνέδριο συμμετείχαν 920 αντιπρόσωποι από 105 χώρες. Το πιο σοβαρό βήμα ήταν οι σωστές, γενικά, αποφάσεις πάνω στα σύγχρονα ζητήματα και στις προτεραιότητες του συνδικαλιστικού κινήματος.
Σήμερα, εκεί που εντοπίζονται αδυναμίες, είναι η ανάπτυξη της δράσης και ο αγωνιστικός συντονισμός σε επίπεδο ηπείρων, αλλά και παγκόσμια. Πολύ περισσότερο που η Διεθνής Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων (ICFTU), που από το 2006 άλλαξε όνομα και πλέον λέγεται ITUC (Διεθνής Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία), εντείνει τις πιέσεις και επεξεργάζεται την τακτική της για να δυσκολεύει το διεθνή συντονισμό και την αυτοτελή παρουσία των ταξικών δυνάμεων, με τη συμμετοχή στη χώρα μας και της ΓΣΕΕ, που έχει αναλάβει εργολαβικά τα Βαλκάνια και συνδικάτα των ανατολικών χωρών.