Φαντάζεστε αυτό να είχε συμβεί σε ψηφοδέλτιο του ΠΑΜΕ... Θα τραγουδούσαν οι παπαγάλοι από το πρωί ως το βράδυ... ενώ τώρα, σιωπή...

Στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ο επικεφαλής της Χρυσής Αυγής!

Σε κοινό ψηφοδέλτιο με χρυσαυγίτη «κατέβηκε» η συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στο συνέδριο της Ομοσπονδίας Μονίμων Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ), του οποίου οι εργασίες έληξαν χτες το απόγευμα. 

Ταυτόχρονα με αυτού του τύπου τις συνεργασίες, στοιχείο που κυριάρχησε στο συνέδριο ήταν η μείωση των αντιπροσώπων (35 από 45 που ήταν το προηγούμενο συνέδριο). Το στοιχείο αυτό αποτυπώνει τη μεγάλη μείωση του προσωπικού που έχει γίνει στα λιμάνια, μείωση που καλύπτεται από εργολάβους με εργαζόμενους χαμηλόμισθους χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα. 

Πρόκειται για μέρος της συνολικότερης αντιλαϊκής πολιτικής, στην οποία έχουν συναινέσει πλήρως ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, υπονομεύοντας όλο το προηγούμενο διάστημα κάθε μορφή συλλογικής δράσης και αντίστασης των εργαζομένων.

Οσον αφορά τη συνεργασία της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ με τον Κάτσαρη, ο οποίος ήταν επικεφαλής του συνδυασμού που είχε στηρίξει η Χρυσή Αυγή στην Ενωση Τεχνικών του ΟΛΠ, την αποκάλυψη έκανε από το βήμα του συνεδρίου ο εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Ενότητας Λιμανιών, Γ. Παπαβασιλείου, επισημαίνοντας, ανάμεσα σε άλλα, ότι: 

«Η συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να αναλάβει το ρόλο του νέου κυβερνητικού, εργοδοτικού συνδικαλισμού, δε διστάζει να κάνει συνεργασία ακόμα και με χρυσαυγίτες. 

Είναι απόδειξη καιροσκοπισμού τους και της αγωνίας τους να υπηρετήσουν την πολιτική της σημερινής κυβέρνησης, που, όπως και η προηγούμενη, υπηρετεί τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, προχωράει τις ιδιωτικοποιήσεις των λιμανιών και συνολικά των υποδομών της χώρας, με στόχο την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων».

Κάλεσε τους εργαζόμενους, άμεσα, τώρα, «βάζοντας στην πρώτη γραμμή της πάλης τα αιτήματα για την κάλυψη των απωλειών στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης» να προχωρήσουν «σε αγωνιστικές αποφάσεις μέσα από μαζικές διαδικασίες και γενικές συνελεύσεις. Είναι ανάγκη όλοι οι εργαζόμενοι στα λιμάνια της χώρας, ανεξαρτήτως εργασιακών σχέσεων, να παλέψουν σα μια γροθιά ενάντια στην αντιλαϊκή καταιγίδα».

Στο μεταξύ, κάτω από τις έντονες αποδοκιμασίες των εργαζομένων, η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ έβαλε το χρυσαυγίτη να δηλώσει στο συνέδριο ότι αποσύρει την υποψηφιότητά του, όμως, η ανακοίνωση έγινε αφού οι συνδυασμοί είχαν κατατεθεί στην εφορευτική επιτροπή και έτσι, παρά τη δήλωση, το όνομα του χρυσαυγίτη παραμένει στο ψηφοδέλτιο της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ.

Αφού έβαλε το βούτυρο στο ψωμί... 

Εληξε χτες η κατάληψη στη Νομική Σχολή

Εληξε τελικά χτες μετά από πολύωρες διαβουλεύσεις η κατάληψη στη Νομική Σχολή της Αθήνας, που πραγματοποιούταν από μια ομάδα ατόμων άσχετη με το φοιτητικό κίνημα και με αιτήματα άσχετα με τις διεκδικήσεις των φοιτητών. Η κατάληψη είχε ξεκινήσει από την περασμένη Παρασκευή, που η ομάδα αυτή έβγαλε έξω από το χώρο τους φοιτητές και κλειδώθηκε μέσα στη σχολή. Αυτή η ενέργεια αξιοποιήθηκε. Για άλλη μια φορά τους τελευταίους μήνες το κτίριο της Νομικής ζώστηκε από δυνάμεις των ΜΑΤ, καθώς η Εισαγγελία Πρωτοδικών με δυο ανακοινώσεις της (την Κυριακή και χτες) είχε ζητήσει την παρέμβαση της αστυνομίας, το σχηματισμό δικογραφίας και την άσκηση ποινικής δίωξης, ενώ είχε κατατεθεί και μήνυση των κοσμητόρων της Νομικής Σχολής κατά των ατόμων που είχαν καταλάβει το κτίριο.

Οι δυνάμεις του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ) από την πρώτη στιγμή της κατάληψης ζήτησαν να συνεδριάσουν τα ΔΣ των φοιτητικών συλλόγων. Χτες, το Διοικητικό Συμβούλιο του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής πήρε την παρακάτω απόφαση: «Τις τελευταίες μέρες διαμορφώνεται στη σχολή μας μια κατάσταση που είναι πέρα και έξω από τους συλλόγους μας, τις διαδικασίες μας και το φοιτητικό κίνημα. Αυτή η κατάσταση δίνει αφορμή για τη συκοφάντηση των αγώνων μας, των διεκδικήσεών μας ως φοιτητών, και δίνει αφορμή στις δυνάμεις καταστολής να επέμβουν στο πανεπιστήμιό μας. Με αφορμή την εισαγγελική παρέμβαση, δηλώνουμε την αντίθεσή μας ώστε να μην υπάρξει καμιά αστυνομική παρέμβαση», ενώ την Τρίτη είχε προηγηθεί διαμαρτυρία των φοιτητών.

Μετά από αντίστοιχες ενέργειες φοιτητών και πανεπιστημιακών αποχώρησαν αρχικά οι δυνάμεις των ΜΑΤ και στη συνέχεια οι ομάδες που είχαν καταλάβει τη σχολή.

Πέμπτη 19 Μάρτη 2015

 Σελ. 123456789101112131415161718192021222324/24 

Συμπληρώνονται φέτος 70 χρόνια από την ίδρυση της ΠΣΟ

Μια σύντομη αναδρομή στην Ιστορία της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας

Στα 1955, ο Πάμπλο Πικάσο έφτιαξε αυτόν τον πίνακα και τον αφιέρωσε στη 10η επέτειο από την ίδρυση της ΠΣΟ

Στο σημερινό τετρασέλιδο παρουσιάζουμε σε συντομία ορισμένους από τους βασικούς σταθμούς στην 70χρονη πορεία της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ). Το ζήτημα της ίδρυσης μιας παγκόσμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης σε ταξική βάση είχε τεθεί από διάφορες πλευρές ενόσω διαρκούσε ακόμα ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Αξίζει, ωστόσο να σημειωθεί ότι οι ηγέτες των βρετανικών Συνδικάτων προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να αποτρέψουν τις πρωτοβουλίες των σοβιετικών κυρίως συνδικάτων προς αυτήν την κατεύθυνση.

Τελικά, στις 6 Φλεβάρη 1945 συγκλήθηκε γενική διάσκεψη στο Λονδίνο, με τη συμμετοχή 204 συνέδρων, που εκπροσωπούσαν περίπου 60.000.000 εργάτες από 42 χώρες. Στο ζήτημα της συγκρότησης συνδικαλιστικής διεθνούς παρουσιάστηκαν σοβαρές διαφωνίες. Οι αντιπρόσωποι από τη Λατινική Αμερική, την ΕΣΣΔ, τη Γαλλία, την Αυστραλία, η αμερικανική CIO και διάφορες άλλες αντιπροσωπείες, ζητούσαν να συγκροτηθεί μια νέα οργάνωση και γι' αυτό πλειοδοτούσαν στη σχετική πρόταση που παρουσίασε ο Σίντνεϊ Χίλμαν της CIO.

Την εποχή εκείνη η CIO, κάτω από την επιρροή μιας ισχυρής αριστερής πτέρυγας, έπαιρνε προοδευτικές θέσεις και ήταν σε αντιπαράθεση με την άλλη αμερικανική γενική συνομοσπονδία, την AFL, που ήταν αντιδραστική. Οι Βρετανοί ηγέτες, θέλοντας να εμποδίσουν το σχηματισμό μιας νέας συνδικαλιστικής διεθνούς προσπάθησαν να αναβιώσουν την πεθαμένη ρεφορμιστική συνδικαλιστική διεθνή του Αμστερνταμ. Τελικά, έγινε συμβιβασμός και συμφώνησαν στη συγκρότηση επιτροπής από 41 μέλη, η οποία θα συγκαλούσε νέα διάσκεψη, με βασικό στόχο να προετοιμάσει ένα σχέδιο καταστατικού για την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία.

Το ιδρυτικό Συνέδριο στα 1945

Από τις 25 Σεπτέμβρη έως τις 9 Οκτώβρη 1945 έγινε στο Παρίσι η διάσκεψη που οδήγησε στην ίδρυση της ΠΣΟ. Από τις 3 του Οκτώβρη, η διάσκεψη μετατράπηκε σε συνέδριο. Επαιρναν μέρος 346 αντιπρόσωποι από 56 χώρες, που εκπροσωπούσαν 67.000.000 οργανωμένους εργάτες. Στην ίδρυσή της συμμετείχαν όλες οι Γενικές Συνομοσπονδίες που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν ιδρυθεί και λειτουργούσαν στις χώρες τους. Από ολόκληρο τον κόσμο, μόνο η αμερικανική αντιδραστική συνομοσπονδία AFL δεν πήρε μέρος, αν και προσκλήθηκε να συμμετάσχει.

Από το 16ο Συνέδριο της ΠΣΟ στην Αθήνα, τον Απρίλη του 2011

Από το 1945 και μέχρι το τέλος περίπου της δεκαετίας του 1980, με πάνω από 400 εκατομμύρια μέλη σε όλη την υδρόγειο, η ΠΣΟ συνέβαλε αποφασιστικά να αναδειχτεί ο ρόλος της εργατικής τάξης τόσο στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, όσο και στην κατοχύρωση και διεύρυνση των εργατικών διεκδικήσεων στις καπιταλιστικές χώρες. Σημαντικός, επίσης, ήταν ο ρόλος της στην υπεράσπιση εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και συνδικαλιστικών οργανώσεων που δρούσαν σε δύσκολες και αντίξοες συνθήκες.

Στα 45 χρόνια της παρουσίας της (1945 - 1990), εξαιτίας και του καλύτερου διεθνούς συσχετισμού από την ύπαρξη της Σοβιετικής Ενωσης, η ΠΣΟ είχε επιβάλει, στο πλαίσιο του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας του ΟΗΕ την ψήφιση και επικύρωση Διεθνών Συμβάσεων για την Κοινωνική Ασφάλιση, τα δικαιώματα των γυναικών, την παιδική εργασία, το ωράριο απασχόλησης, τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, την εκπαίδευση των εργαζομένων, τις συνδικαλιστικές και δημοκρατικές ελευθερίες και εκατοντάδες ακόμα αποφάσεις, που αποτυπώνουν σημαντικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης στον 20ό αιώνα.

Η ΠΣΟ μετά τις ανατροπές

Με την έναρξη της περιόδου του λεγόμενου «ψυχρού πολέμου» και με πρωτοβουλία των αμερικανικών συνδικάτων (AFL - CIO), αποχώρησαν από την ΠΣΟ ορισμένες Συνομοσπονδίες και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ίδρυσαν τη «Διεθνή Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων» (ΔΣΕΣ - ICFTU). Η διάσπαση αυτή των γραμμών του διεθνούς συνδικαλιστικού κινήματος ήταν κύρια αποτέλεσμα των παρεμβάσεων των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας και άλλων.

Λογότυπο για τα 70 χρόνια της ΠΣΟ

Η ΔΣΕΣ ήταν και παραμένει ένα πιστό όργανο του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών, που μόνιμος στόχος του είναι η διάδοση και η προβολή της αστικής ιδεολογίας μέσα στην εργατική τάξη. Από την ίδρυσή της μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1990, στο χρονιάτικο οικονομικό προϋπολογισμό της CIA υπήρχε πάντοτε σημαντικό κονδύλι για την ενίσχυση της ΔΣΕΣ.

Η αδυναμία της να κερδίσει έδαφος σε βάρος της ΠΣΟ την οδηγούσε σε αλλεπάλληλες κρίσεις. Σε αυτήν την πορεία, προέκυψε η ίδρυση της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Εργασίας (ΠΣΕ), η οποία, σύμφωνα με την ιδρυτική της διακήρυξη, υιοθετούσε σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις. Ομως, η ΠΣΕ κινείται στο περιθώριο της ΔΣΕΣ, είναι μικρή, άμαζη και περιθωριοποιημένη.

Η κατάσταση αυτή μετά το 1990 άλλαξε ριζικά. Σε συνθήκες έξαλλου αντικομμουνισμού, οι κυβερνήσεις στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, από τις πρώτες αποφάσεις που έπαιρναν ήταν η εκδίωξη της ΠΣΟ από τα γραφεία που στεγαζόταν, οι απολύσεις στελεχών της από τη δουλειά τους, οι συλλήψεις και η τρομοκρατία. Ενιαία, σε όλες αυτές τις χώρες δημεύτηκαν τα περιουσιακά της στοιχεία και κατασχέθηκαν τα οικονομικά της ΠΣΟ.

Στα όρια της οργανωτικής παράλυσης

Παράλληλα, την περίοδο 1990 - 1994, η ΔΣΕΣ κέρδιζε έδαφος και σχεδίαζε από την αρχή το διεθνή συνδικαλιστικό χάρτη, με την ίδρυση σε όλο τον κόσμο εκατοντάδων Εργατικών Συνομοσπονδιών. Εκατοντάδες στελέχη των μονοπωλίων και των πολυεθνικών, εμιγκρέδες και «ανανήψαντες», χρηματοδοτούμενοι πλουσιοπάροχα, ανέλαβαν ένα σημαντικό μέρος αυτού του σχεδίου.

Για παράδειγμα, στη Γιουγκοσλαβία ανέλαβε να «ανανεώσει» το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ο επαναπατρισθείς από τις ΗΠΑ Τσάνακ, ιδρύοντας τη συνομοσπονδία «Νιζαβισμόστ», που με 4.000 μέλη σ' ολόκληρη τη Γιουγκοσλαβία εγγράφηκε στη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ) και στη Διεθνή Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων (ΔΣΕΣ), ενώ χρηματοδοτήθηκε και με εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια. Την ίδια στιγμή, η γιουγκοσλαβική ΚΑΤUΙ με 4,5 εκατομμύρια μέλη ήταν και είναι υπό διωγμό και διεθνή αποκλεισμό.

Στο μεταξύ, η ΠΣΟ έφθασε στα όρια της οργανωτικής παράλυσης με αρνητικές συνέπειες για την παγκόσμια εργατική τάξη. Αυτό εκφράστηκε και στο επίπεδο του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, το οποίο, κάτω από τον αρνητικό συσχετισμό, με τη στήριξη των «εργατικών» εκπροσώπων, που στοιχίζονταν πίσω από τα ταμεία της ΣΕΣ και της ΔΣΕΣ, πήρε μια σειρά αποφάσεις όπως: Η άρση της απαγόρευσης της παιδικής εργασίας, της νυχτερινής απασχόλησης των γυναικών, των ιδιωτικών Γραφείων Εύρεσης Εργασίας, για τις συνθήκες εργασίας στα Ορυχεία, τη θεσμοθέτηση της ασυδοσίας στην εργασία φασόν και άλλες.

Το «ξαναζωντάνεμα» της ΠΣΟ

Το 1994 με πρωτοβουλία των συνδικάτων της Κούβας, της Συρίας, της Λιβύης, της Παλαιστίνης, του Ιράκ, της Ινδίας, του Βιετνάμ και ορισμένων μικρότερων οργανώσεων από τη Λατινική Αμερική, την Ασία και τη Μέση Ανατολή, αποφασίστηκε η σύγκληση του 13ου Συνεδρίου της ΠΣΟ, στη μόνη χώρα που δέχτηκε να το φιλοξενήσει, στη Συρία (Νοέμβρης 1994).

Στο συνέδριο συγκρούστηκαν δύο αντίθετες προτάσεις. Από τη μια, η CGT Γαλλίας, η GGIL Ιταλίας και άλλοι, που μέχρι τότε ήταν μέλη της ΠΣΟ, πρότειναν τη διάλυση της ΠΣΟ και την ομαδική προσχώρηση στη ΔΣΕΣ. Από την άλλη, συνδικάτα όπως της Συρίας, της Κούβας, της Ινδίας, του Βιετνάμ, αντιτάχθηκαν στη διάλυση και αντιπρότειναν την αναζωογόνηση της ΠΣΟ. Με αυτήν τη θέση τάχθηκαν ανοιχτά οι αντιπροσωπείες της τότε ΕΣΑΚ από την Ελλάδα και της ΠΕΟ Κύπρου.

Τελικά, η ΠΣΟ δε διαλύθηκε, κυρίως επειδή δυνάμεις από τη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική και την Ινδία είδαν σχετικά έγκαιρα τις αρνητικές για τους λαούς τους εξελίξεις στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά τις ανατροπές. Είδαν την ΠΣΟ σαν αποκούμπι, σαν μια μικρή και αδύνατη σπίθα που μπορεί να εξελιχτεί σε ταξικό πόλο για το παγκόσμιο συνδικαλιστικό κίνημα, προχωρώντας μέσα από αντιφάσεις, ζιγκ-ζαγκ, λάθη και αδυναμίες.

Αμέσως μετά το Συνέδριο της Δαμασκού, η ΠΣΟ, με το επιχείρημα ότι δεν κατέβαλε κάποιο χρηματικό ποσό, εκδιώχθηκε από το γραφείο, που, επί δεκαετίες, διατηρούσε στα γραφεία του ΟΗΕ - Διεθνές Γραφείο Εργασίας στη Γενεύη. Παρ' όλα αυτά, τα χρόνια που ακολούθησαν η ΠΣΟ κατάφερε να ξαναπατήσει γερά στη Λατινική Αμερική, να κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή, να κερδίζει έδαφος συνεχώς σε Αφρική και Ασία. Στην Ευρώπη, η κατάσταση παραμένει ακόμα στάσιμη.

Ο οργανωτικός χάρτης της ΠΣΟ

Σήμερα στην ΠΣΟ συμμετέχουν οργανώσεις από 126 χώρες, που συσπειρώνουν 92 εκατομμύρια εργαζόμενους. Η ΠΣΟ συγκρατεί δυνάμεις και αργά, δύσκολα, ανασυγκροτείται. Οι δυνάμεις της, οι οργανώσεις - μέλη της είναι στην πλειοψηφία τους αγωνιστικοί, ταξικοί, ζωντανοί οργανισμοί, σε αντίθεση με τη γραφειοκρατία και τους συμβιβασμένους της ΔΣΕΣ.

Οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν και στο 14ο Παγκόσμιο Συνέδριο της ΠΣΟ που πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί από τις 23 έως και τις 28 Μάρτη 2000, όπου αντιπρόσωποι από 70 χώρες συγκεντρώθηκαν, συζήτησαν τα επίκαιρα προβλήματα που απασχολούν το διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα και ψήφισαν αποφάσεις που σε γενικές γραμμές κινούνται σε ταξική κατεύθυνση.

Ενα νέο σημαντικό βήμα στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της ΠΣΟ έγινε στο 16ο παγκόσμιο συνδικαλιστικό συνέδριο, τον Απρίλη του 2011 στην Αθήνα, που οργανώθηκε με ευθύνη του ΠΑΜΕ. Στο συνέδριο συμμετείχαν 920 αντιπρόσωποι από 105 χώρες. Το πιο σοβαρό βήμα ήταν οι σωστές, γενικά, αποφάσεις πάνω στα σύγχρονα ζητήματα και στις προτεραιότητες του συνδικαλιστικού κινήματος.

Σήμερα, εκεί που εντοπίζονται αδυναμίες, είναι η ανάπτυξη της δράσης και ο αγωνιστικός συντονισμός σε επίπεδο ηπείρων, αλλά και παγκόσμια. Πολύ περισσότερο που η Διεθνής Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων (ICFTU), που από το 2006 άλλαξε όνομα και πλέον λέγεται ITUC (Διεθνής Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία), εντείνει τις πιέσεις και επεξεργάζεται την τακτική της για να δυσκολεύει το διεθνή συντονισμό και την αυτοτελή παρουσία των ταξικών δυνάμεων, με τη συμμετοχή στη χώρα μας και της ΓΣΕΕ, που έχει αναλάβει εργολαβικά τα Βαλκάνια και συνδικάτα των ανατολικών χωρών.

    

 Σελ. 123456789101112131415161718192021222324/24 

Copyright © 1997-2015 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Υπάρχει ακόμη ελπίδα? Ναι υπάρχει όσο θα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι...

Λαϊκή Εξουσία: ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ...:   ΟΔήμαρχος Πατρέων καλείται να εμφανιστεί στις 4 Δεκέμβρη ενώπιον του Πρωτοδικείου επειδή αρνείται να συναινέσει σε απολύσεις. Τη...

Πρόσεχε το "φίλο" σου... τον εχθρό σου τον ξέρεις

Επιστολή του ΠΑΜΕ στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Απάντηση σε δημοσίευμα της «Εφημερίδας των Συντακτών» που αφορά το Πανελλαδικό Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ την 1η Νοέμβρη δίνει το ΠΑΜΕ με επιστολή του στην εφημερίδα. Σ' αυτή σημειώνει:

«Κύριοι.

Ο τίτλος του δημοσιεύματος της εφημερίδας σας "Εφημερίδα των Συντακτών" που αφορά το Πανελλαδικό Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ (Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο και όχι Πανελλαδικό) δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, δε λέει αλήθειες. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή σας. Δεν είναι αθώο. Αν ο συντάκτης ήθελε πραγματικά να αποτυπώσει την αλήθεια, θα έγραφε το περιεχόμενο των δεκάδων δελτίων Τύπου που καθημερινά αποστέλλονται και στην εφημερίδα σας.

Δηλαδή, ότι εκτός από τα σωματεία και τους φορείς που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, αποφάσισαν τη συμμετοχή τους στο Πανελλαδικό Συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη πάνω από 100 Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, συνδικάτα, στα οποία οι ταξικές δυνάμεις είναι μειοψηφία. Αυτό δε σημαίνει ότι οι συγκεκριμένες συνδικαλιστικές οργανώσεις συμφωνούν σε όλα με το ΠΑΜΕ, αλλά καταλαβαίνουν την ανάγκη να δοθεί αποφασιστική απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων. Οι εργαζόμενοι κατανοούν την ανάγκη για άμεσα μέτρα προστασίας των ανέργων, την ανάγκη να δοθούν αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, να μπει φραγμός στα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα που έρχονται.

Ο συντάκτης σας ξεχνάει σκόπιμα ότι οι πάνω από 900 συνδικαλιστικές οργανώσεις και φορείς που έχουν πάρει απόφαση συμμετοχής στο Συλλαλητήριο ήρθαν μέσα από εκατοντάδες Γενικές Συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, περιοδείες στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές, μέσα από καθημερινές αγωνιστικές παρεμβάσεις των συνδικάτων, στο πλαίσιο της Δίμηνης Καμπάνιας Δράσης του ΠΑΜΕ. Μια Καμπάνια κατά την οποία χιλιάδες εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από το τι θεό πιστεύουν, ρίχτηκαν στη μάχη της επιτυχίας της. Μια δράση, την οποία εσείς και η εφημερίδα σας συνειδητά για δυο μήνες αποκρύπτατε!

Το αποτέλεσμα και η δυναμική αυτής της δράσης, που συσπειρώνει χιλιάδες εργαζόμενους, ανέργους, νέους, αυτοαπασχολούμενους, φτωχούς αγρότες (χωρίς απαραίτητα να συμφωνούν σε όλα με το ταξικό κίνημα), είναι που σας ενόχλησε. Το σίγουρο είναι ότι ο συντάκτης σας επιχειρεί να αποπροσανατολίσει τους αναγνώστες σας και τους εργαζόμενους, διαστρε

Υστερόγραφο από δημοσιευση – απάντηση του Ριζοσπάστη προς τον κ Λάκη Λαζόπουλο

ΥΓ: Προχτές, ο τηλεδιασκεδαστής πήγε ένα βήμα παραπέρα, διαστρεβλώνοντας με «κουτοπονηριές» την παρέμβαση της Αλέκας Παπαρήγα, στη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης, στη Βουλή, την προηγούμενη εβδομάδα.

Το γεγονός είναι γνωστό: Κάποιοι λίγοι βουλευτές χειροκροτούν ένα αστείο στην ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα, όπου η Πρόεδρος της ΚΟ του ΚΚΕ αναφέρεται στην υποκρισία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίον αποδίδουν ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά που ξέρουν ότι δεν έχει.

Ενώ τα ίδια κόμματα, όλα αυτά τα χρόνια, εγκαλούσαν το ΚΚΕ ως δογματικό και απολιθωμένο, την ώρα που εκθείαζαν την «ανανέωση» όσων στελεχών το εγκατέλειψαν, για να φτιάξουν μετά τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Στο «Αλ Τσαντίρι» του Λάκη προβλήθηκε, με μονταρισμένο πλάνο, άλλη στιγμή της συνεδρίασης της Βουλής, στο οποίο φαίνεται να χειροκροτεί σύσσωμη η πτέρυγα της ΝΔ!!! Με προφανή στόχο να εμφανιστεί ότι την Πρόεδρο της ΚΟ του ΚΚΕ τη χειροκροτούσαν όλοι οι βουλευτές της ΝΔ, ενώ την ώρα που έγινε το περιστατικό δεν ήταν πάνω από 20 οι παρόντες βουλευτές της συγκυβέρνησης...

Μιλάμε για τέτοια κατάντια. Είπαμε, όμως. Το να ποντάρεις σε κάποιο άλογο θέλει και θυσίες, ακόμα και αν σου χαλάσει η μονταζιέρα...

Εμείς απλά αναρωτιόμαστε: Ο Λαζόπουλος αντιγράφει τον Καρτερό της «Αυγής» ή το αντίθετο;

Έχει την αξία του αν το διαβάσεις έστω και τώρα, διαβάζοντας θα ανακαλύψεις γιατί αφού πληρώνεις μια ζωή… ακόμη χρωστάς! και το χειρότερο: το χρέος το κληρονομούν τα παιδιά και τα εγγόνια… γεννημένα και αγέννητα…

Ωρα να βγουν συμπεράσματα

Η οργή των εργαζομένων στα Ναυπηγεία Ελευσίνας ξεχείλισε, αλλά το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν δεν προέκυψε τους τελευταίους μόνο μήνες. Από αυτήν τη σκοπιά, είναι μια καλή ευκαιρία τώρα, παράλληλα με τον αγώνα τους για τα δεδουλευμένα, να βγάλουν και ουσιαστικά συμπεράσματα για την πολιτική που καθόρισε την πορεία των Ναυπηγείων και κατ' επέκταση τη δική τους «μοίρα», με κατάληξη τη σημερινή κατάσταση. Το 1969, ο εφοπλιστής Ανδρεάδης, με δάνεια από τη χούντα, ίδρυσε τα Ναυπηγεία Ελευσίνας.

Μέσα σε 6 χρόνια, τα ναυπηγεία βρέθηκαν με χρέος 9 δισ. δραχμές. Από το '75 μέχρι το 1992 πέρασαν στον έλεγχο του Δημοσίου, μέσω της Εμπορικής Τράπεζας και η αποπληρωμή των χρεών φορτώθηκε εξ ολοκλήρου στο λαό, μέσα από τον κρατικό προϋπολογισμό. Μέχρι το 1992, στα ναυπηγεία εργάζονταν περίπου 2.200 εργαζόμενοι και έγιναν κερδοφόρα. Το 1992, η κυβέρνηση της ΝΔ πούλησε το ναυπηγείο έναντι περίπου 8 δισ. δραχμών, καθαρό από χρέη, στον εφοπλιστή Περατικό. Επιβεβαιώθηκε έτσι ότι οι ιδιωτικοποιήσεις είναι η άλλη όψη των κρατικοποιήσεων στον καπιταλισμό, αφού και οι δύο σκοπό έχουν να διασφαλίσουν τα μονοπώλια και τα κέρδη τους, σε βάρος των εργαζομένων και του λαού.

Ο εφοπλιστής, μέσα σε δύο χρόνια, φόρτωσε στο ναυπηγείο χρέη ύψους 10 δισ. δραχμών, απέλυσε 300 εργαζόμενους, πήρε «θαλασσοδάνεια» από την ΕΤΒΑ ύψους 7,5 δισ. και 2,3 δισ. δραχμών και τελικά επέστρεψε το ναυπηγείο στο κράτος! Στις 20 Ιούνη 1997 υπογράφτηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ η σύμβαση με τον Ν. Ταβουλάρη, με τίμημα 30 δισ. δραχμές, με περίοδο αποπληρωμής τα 15 χρόνια, συν δύο χρόνια περίοδο χάριτος. Ο Ταβουλάρης έγινε ιδιοκτήτης των ναυπηγείων, έχοντας εξασφαλίσει παραγγελίες του Πολεμικού Ναυτικού ύψους 25 δισ. δραχμών.

Μέσα σε πέντε μήνες και μέχρι το Νοέμβρη του 1997, ο Ταβουλάρης απέλυσε 1.600 εργαζόμενους και από αυτούς επαναπροσέλαβε 750 χαρακτηρίζοντάς τους «νέες» θέσεις εργασίας, με πετσοκομμένους μισθούς και εργασιακά δικαιώματα! Τον ίδιο χρόνο, πήρε 7 δισ. δραχμές κρατική επιδότηση και άλλα 7 δισ. δάνειο για επενδύσεις.

Στις 10/03/2011, η διοίκηση της εταιρείας με αίτηση που κατέθεσε η μητρική εταιρεία «Νεώριον Συμμετοχών», ζήτησε την υπαγωγή των Ναυπηγείων Ελευσίνας στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, υποστηρίζοντας ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα ρευστότητας. Η συγκεκριμένη κίνηση στόχευε να πάρουν κομμάτι από την πίτα των εξοπλιστικών προγραμμάτων ύψους 10 δισ. ευρώ που εκείνη την περίοδο είχε καταρτιστεί από την κυβέρνηση, μέσω της κατασκευής των γαλλικών φρεγατών τύπου «ΦΡΕΜ» για το Πολεμικό Ναυτικό.

Ακολούθησε η διένεξη με το κράτος, που ισχυρίζονταν ότι ενώ τα ναυπηγεία είχαν πάρει λεφτά, δεν είχαν προχωρήσει ανάλογα τις εργασίες, με τον επιχείρημα ότι δε διέθεταν «ρευστό». Το υπουργείο Εθνικής Αμυνας αντιδίκησε με τα Ναυπηγεία που ζητούσαν επιπλέον χρήματα, επικαλούμενο σχετική γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Το θέμα διευθετήθηκε προσωρινά με μια τροπολογία τον Απρίλη του 2013, με την οποία αποδεσμεύονταν 25 εκ. ευρώ για τον ιδιοκτήτη του ναυπηγείου, προκειμένου να προχωρήσει η κατασκευή τριών πυραυλακάτων που είχε παραγγείλει το Πολεμικό ναυτικό. Το επιχείρημα ήταν τότε ότι με μέρος από αυτά τα λεφτά (11,5 εκ. ευρώ) θα πληρώνονταν οι εργαζόμενοι. Η τροπολογία δεν έλυσε το πρόβλημα, το οποίο επανέρχεται ακόμα πιο οξυμένο σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά, και ενώ φουντώνουν τα σενάρια και τα επιχειρηματικά παιχνίδια γύρω από τα Ναυπηγεία.

Η πείρα που έχουν αποκομίσει οι εργαζόμενοι και στα Ναυπηγεία Ελευσίνας δε δικαιολογεί αυταπάτες και αναστολές. Η εργοδοσία και το κράτος της «τα βρίσκουν» και «τα χαλάνε» ανάλογα με το πού φυσάει κάθε φορά ο άνεμος των ανταγωνισμών και των επιχειρηματικών συμφερόντων. Χαμένοι, όμως, βγαίνουν πάντα οι εργαζόμενοι. Καμιά θέση εργασίας δε διασφαλίζεται, κανένας μισθός δεν είναι σίγουρος όσο τα ναυπηγεία είναι ιδιοκτησία των καπιταλιστών. Οσο η ναυπηγική βιομηχανία υπηρετεί το καπιταλιστικό κέρδος και όχι τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και την άμυνα της χώρας.

Αυτό προϋποθέτει σύγκρουση και όχι συνεργασία με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, ρήξη και όχι ανοχή με την ΕΕ και τις κατευθύνσεις της, ανατροπή και όχι συμβιβασμό με τον «ρεαλισμό» του καπιταλιστικού μονόδρομου.

Από το σημερινό Ριζοσπάστη22/10/2014