ΕΣΠΑ:     Ερώτηση / Απάντηση

-- Η ΕΕ, όμως, μας δίνει χρήματα για να γίνονται έργα, μέσω ΕΣΠΑ χρηματοδοτούνται τα προγράμματα εργασίας, παιδικοί σταθμοί κ.λπ. Αρα, λοιπόν, έχει και θετικά, δεν μπορούμε να τα απορρίψουμε όλα.

Από πού, όμως, προέρχονται τα χρήματα του ΕΣΠΑ; Τα χρήματα του ΕΣΠΑ είναι χρήματα των λαών των κρατών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Προέρχονται από τη φοροαφαίμαξη του λαού, από την περικοπή και εμπορευματοποίηση στοιχειωδών κοινωνικών υπηρεσιών, από την κλοπή του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου, τον οποίο το αστικό κράτος αναδιανέμει προς όφελος των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Τα λεφτά που συγκεντρώνονται στα κοινοτικά ταμεία από την εισφορά κάθε κράτους έχουν αφαιρεθεί από τους λαούς και αναδιανέμονται στα μονοπώλια.

Για τα κοινοτικά πακέτα, όπως και για το ΕΣΠΑ, υπάρχουν σοβαρές κόντρες σχετικά με το ποια τμήματα της πλουτοκρατίας θα πάρουν τη μερίδα του λέοντος. Και βέβαια αξιοποιούνται και για την υλοποίηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.

Πού πάνε κατά κανόνα αυτά τα χρήματα; Η αρχή για τις χρηματοδοτήσεις του ΕΣΠΑ είναι μία και μοναδική: Να διαμορφώνουν συνθήκες, ώστε οι καπιταλιστές να εξασφαλίζουν για μεγάλες χρονικές περιόδους υπερκέρδη.

Οι επενδύσεις πρέπει να είναι «συμφέρουσες», «αποδοτικές», «ανταγωνιστικές». Αυτό σημαίνει ότι η επιλογή τους δε γίνεται με κριτήριο τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο έργα ζωτικής σημασίας να μένουν πίσω ή να απορρίπτονται από τη χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ σε σχέση με έργα που εκτελούνται από ιδιώτες ή μέσω ΣΔΙΤ και ενισχύουν την κερδοφορία τους. Κι αυτό γιατί βασική προϋπόθεση για την ενεργοποίηση χρηματοδοτήσεων του ΕΣΠΑ είναι οι συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Και βεβαίως κανένας ιδιώτης επιχειρηματίας δε θα κάνει έργο για να προσφέρει στο λαό. Το κάνει για να βγάλει κέρδος.

Από αυτή τη σκοπιά το ΕΣΠΑ και τα προηγούμενα κοινοτικά «αναπτυξιακά» προγράμματα έχουν φανερό ταξικό χαρακτήρα. Στην Ελλάδα μεγάλο τμήμα τους - πάνω από 40%, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - επιστρέφει άμεσα στους μονοπωλιακούς ομίλους των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών της ΕΕ, ενώ το υπόλοιπο λυμαίνεται η ντόπια αστική τάξη.

Ενα βεβαίως τμήμα τους πηγαίνει και σε ψίχουλα στο λαό με στόχο τη «διαχείριση» και όχι την αντιμετώπιση οξυμένων λαϊκών προβλημάτων.

Και βέβαια είναι λογικό λαϊκές οικογένειες, νέα ζευγάρια να αξιοποιούν έστω και αυτά τα ψίχουλα για να στέλνουν το παιδί τους δωρεάν στον παιδικό σταθμό ή οι μακροχρόνια άνεργοι που πιάνουν δουλειά σε προγράμματα που χρηματοδοτούνται από κονδύλια του ΕΣΠΑ, όπως το πρόγραμμα για την κοινωφελή εργασία (τα λεγόμενα 5μηνα αφού τόσο διαρκεί η εργασία, μετά, οι εργαζόμενοι σ' αυτά ξαναπερνούν στην ανεργία).

Το ΚΚΕ, οι υποψήφιοί του, εξάλλου, παλεύουν ώστε όσο είναι δυνατόν τα όποια κονδύλια δίνονται μέσω της ΕΕ να κατευθύνονται ακριβώς στην κάλυψη τέτοιων εργατικών - λαϊκών αναγκών.

Παλεύουμε ώστε όσα χρήματα έχουν φύγει από τις τσέπες των εργαζομένων και έχουν διοχετευθεί σε δημοτικούς και περιφερειακούς προϋπολογισμούς, να αξιοποιούνται για να καλύπτονται λαϊκές ανάγκες.

Η ίδια η ζωή δείχνει ότι έτσι δεν λύνονται οι εργατικές - λαϊκές ανάγκες.

-- Τη στιγμή που προχωράνε οι περικοπές από τους κρατικούς, περιφερειακούς, δημοτικούς προϋπολογισμούς σε υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, στη βάση και των κατευθύνσεων του κεφαλαίου και της ΕΕ, τα χρήματα του ΕΣΠΑ δεν πρόκειται να καλύψουν ποτέ το σύνολο των αναγκών των λαϊκών οικογενειών για παιδικούς σταθμούς.

Οχι μόνο γιατί τα δύο τελευταία χρόνια χιλιάδες παιδιά αποκλείστηκαν από το πρόγραμμα, όχι μόνο γιατί και όσα εντάχθηκαν δεν είναι εξασφαλισμένα για τα επόμενα χρόνια, αλλά και γιατί οι παιδικοί σταθμοί λειτουργούν με όρους «παιδοφυλακτηρίου», με ελάχιστες υποδομές.

-- Τη στιγμή που προωθούνται, με βάση και τις κατευθύνσεις της ΕΕ, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η απελευθέρωση των απολύσεων κ.λπ. τα χρήματα του ΕΣΠΑ που αξιοποιούνται για τα λεγόμενα «προγράμματα απασχόλησης» δεν λύνουν την ανάγκη όλοι οι εργαζόμενοι να έχουν δουλειά με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Το «πρόγραμμα της κοινωφελούς εργασίας» μοιράζει ψίχουλα στους εργαζόμενους για πέντε μήνες. Μειώθηκε η ανεργία από την υλοποίηση τέτοιων προγραμμάτων;

Οι ανάγκες της εργατικής οικογένειας δεν σταματούν μετά τους πέντε μήνες... Θυμίζουμε επίσης ότι σε μεγάλο ποσοστό οι εργαζόμενοι που εντάχθηκαν στα προγράμματα παρέμειναν για πολλούς μήνες και παραμένουν ακόμα απλήρωτοι...

Ο λαός, λοιπόν, δεν έχει τίποτα να κερδίσει περιμένοντας τα «ψίχουλα του ΕΣΠΑ», όταν η πολιτική της ΕΕ που στηρίζει τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης σαρώνει τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

«Πολιτικός πολιτισμός»

Παρουσίασε συνδυασμό για την Περιφέρεια Αττικής ο Τζήμερος και είπε: «Οι περιφέρειες καλούνται να επιλέξουν αν θα συνεχίσουν να είναι εστίες κομματικών συναλλαγών και εξυπηρετήσεων ή θα αποτελέσουν βασικά κύτταρα δημιουργίας και ανάπτυξης. 

Ο συνδυασμός αποτελεί ένα κίνημα πολιτών, το οποίο προτείνει έναν διαφορετικό πολιτικό πολιτισμό συμμετοχής και συνεργασίας». Το ότι ο Τζήμερος είναι γνήσιος υπερασπιστής των συμφερόντων του κεφαλαίου, που απεχθάνεται οτιδήποτε έχει σχέση με δικαιώματα των εργαζομένων, είναι γνωστό. 

Απλά, επειδή μίλησε για «κίνημα πολιτών» και «πολιτικό πολιτισμό», οφείλουμε να θυμίσουμε μερικές τοποθετήσεις του: «Οταν το ΠΑΜΕ έχει καταλύσει κάθε έννοια νομιμότητας, όταν έρχεται ο τουρίστας από την Ιαπωνία ένα ταξίδι ζωής για να επισκεφτεί την Ακρόπολη και τη βρίσκει κλειστή από δέκα νταβατζήδες του ΠΑΜΕ, τι είναι αυτό; Δεν είναι φασισμός; 

Οταν προσπαθεί να αποπλεύσει ένα πλοίο και πάνε και καταλαμβάνουν τον καταπέλτη, αυτό δεν είναι φασισμός;». Οι εργατικές κινητοποιήσεις για το δικαίωμα στη δουλειά, στο φαΐ, στο μεροκάματο, για τον Τζήμερο είναι φασισμός... Μέχρι τα μπούνια αντιδραστικός και εχθρικός προς το λαό.

* * *

Του φταίνε οι διαδηλώσεις

Είναι γνωστό ότι ο Γ. Καμίνης έχει δώσει ...αγώνες για τον περιορισμό και την απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας. Και συνεχίζει να δίνει το στίγμα του. Ισχυρίστηκε λοιπόν ότι οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων πλήττουν την κοινωνική δραστηριότητα και τις επιχειρήσεις στο κέντρο. 

Μάλιστα, επικαλέστηκε και την ιδιότητά του ως καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου για να μας πείσει ότι το δικαίωμα στη συνάθροιση και τη διαδήλωση πλήττει άλλα δικαιώματα, όπως την ελεύθερη κυκλοφορία των κατοίκων και των επισκεπτών, την επιχειρηματική δραστηριότητα και την ασφάλεια, που επίσης το Σύνταγμα προστατεύει, όπως είπε. 

Συναινεί έτσι στον απώτερο στόχο της άρχουσας τάξης να μπουν οι λαϊκοί αγώνες στο γύψο, να φιμωθούν οι αντιδράσεις απέναντι σε μια πολιτική που καταδυναστεύει το λαό. Λογικό, θα πει κανείς. Εδώ, ολόκληρη πρόταση νόμου συνέταξε για τον περιορισμό και την απαγόρευση διαδηλώσεων, με στόχο το χτύπημα του εργατικού λαϊκού κινήματος.

«Γιατί να πάω να ψηφίσω στις ευρωεκλογές; Ετσι και αλλιώς δεν θα αλλάξει τίποτα. Με την αποχή ίσως στείλω κάποιο μήνυμα»

Το μήνυμα που θα στείλουν οι εργαζόμενοι στις ευρωεκλογές του Μάη πρέπει να βάζει στο στόχαστρο το κεφάλαιο, την ΕΕ, το αστικό πολιτικό σύστημα, την πολιτική που ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση που ζουν αυτοί και οι οικογένειές τους.

Γι' αυτό έχουν μια μόνο επιλογή: Να ενισχύσουν το ΚΚΕ και να παλέψουν μαζί του. Αλλωστε, η αποχή ως στάση έχει δοκιμαστεί. Το 2009 πολλοί νέοι δεν πήγαν να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές αλλά τα πράγματα δεν άλλαξαν υπέρ του λαού, κανένα μήνυμα δεν δόθηκε. Ισα ίσα χειροτέρεψε η κατάσταση. Το γεγονός είναι ένα: Δεν ιδρώνει το αυτί των κυβερνήσεων, της ΕΕ και των αφεντικών από την αποχή στις εκλογές. Δεν τους τρομάζουν η απάθεια και η ανοχή. Γι' αυτό άλλωστε υπάρχει και διεθνής πείρα. Στις ΗΠΑ με πολύ μικρή συμμετοχή στις εκλογές εναλλάσσονται κανονικότατα αντιλαϊκοί Πρόεδροι και κυβερνήσεις.

Εξάλλου, όταν το σύστημα δεν καταφέρνει να πείσει τους εργαζόμενους να στηρίζουν ενεργά την αντιλαϊκή πολιτική, τους θέλει αμέτοχους, απογοητευμένους και στη γωνία. Τους θέλει έξω από την εργατική - λαϊκή οργάνωση και πάλη και πολιτικά απαθείς. Θέλει να μην είναι οι εργαζόμενοι εμπόδιο στους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς τους.

Οσοι εργαζόμενοι, νέοι, αυτοαπασχολούμενοι, γυναίκες:

• Δίκαια αηδιάζουν με τα αστικά κόμματα. Γιατί είναι σάπια γιατί υπηρετούν το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, που στηρίζεται στην εκμετάλλευση των πολλών για να κερδίζουν οι λίγοι, οι καπιταλιστές. Γι' αυτό το λόγο πρέπει να καταποντιστούν στις εκλογές τα κόμματα της συγκυβέρνησης, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
• Δίκαια δεν έχουν εμπιστοσύνη στον ΣΥΡΙΖΑ, βλέπουν με επιφύλαξη ότι προσαρμόζεται μπροστά στην προοπτική της ανάληψης της κυβέρνησης δίνοντας όρκους πίστης στο κεφάλαιο. Στους παλιότερους άλλωστε θυμίζει παλιές και δοκιμασμένες τακτικές του ΠΑΣΟΚ. Γιατί η πολιτική του είναι πολιτική στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης στο πλαίσιο της ΕΕ.
• Δίκαια δεν πείθονται από τις μεταμορφώσεις του σάπιου πολιτικού συστήματος του κεφαλαίου, τα «θολά ποτάμια», τους δήθεν νέους και άφθαρτους που βγαίνουν μέσα από τα σπλάχνα επιχειρηματικών κέντρων και αναμασούν παλιές και φθαρμένες αντιδραστικές προτάσεις, στηρίζουν μέχρι τα μπούνια την ΕΕ.
• Δίκαια απορρίπτουν τη φασιστική εγκληματική Χρυσή Αυγή που είναι τραμπούκοι του συστήματος, μπράβοι του κεφαλαίου ενάντια στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Εχουν τη δυνατότητα με την ψήφο τους να μη στηρίξουν το αστικό πολιτικό σύστημα και την αναμόρφωσή του ισχυροποιώντας το ΚΚΕ στις εκλογές και στους αγώνες.

Η ψήφος στο ΚΚΕ:

Θα κατατεθεί στη μόνη πραγματική λύση, που βρίσκεται στην οργάνωση του λαού, στην προσπάθεια ο λαός να αποκτήσει πίστη στη δύναμή του και να μην περιμένει από εναλλαγές κυβερνήσεων, στο έδαφος του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ, για να σωθεί.

Θα κατατεθεί στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στην ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας, στον αγώνα για να μπουν εμπόδια στα αντιλαϊκά μέτρα, να δυναμώσει η πάλη για όλα τα προβλήματα του λαού και της νεολαίας. Για δυνατή, ισχυρή εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση που θα αντιπαλεύει τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική, ανοίγοντας το δρόμο για την πραγματική φιλολαϊκή διέξοδο: Την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων με εργατική - λαϊκή εξουσία.

1770 Γεννιέται ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821.

1821 Οι Σπετσιώτες με αρχηγούς τα αδέλφια Γκίκα και Παναγιώτη Μπόταση, τον πλοίαρχο Γεώργιο Πάνου και τον Ομηρίδη Σκυλίτση ξεσηκώνονται και υψώνουν τη σημαία της Επανάστασης στο νησί. Το παράδειγμά τους ακολουθούν ο Πόρος, η Αίγινα και η Σαλαμίνα.

1827 Ενώ οι Τούρκοι πολιορκούν την Ακρόπολη της Αθήνας και ο Αιγύπτιος Ιμπραήμ λεηλατεί την Πελοπόννησο, η Γ' Εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα εκλέγει τον Ιωάννη Καποδίστρια Κυβερνήτη της Ελλάδας και ψηφίζει νέο Σύνταγμα.

1885 Ο Γερμανός μηχανικός Γκότλιμπ Ντέμλερ παίρνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη μηχανή εσωτερικής καύσης.

1897 Πεθαίνει ο Γερμανός συνθέτης και πιανίστας Γιόχαν Μπραμς.

1912 Γεννιέται ο αθλητής, γιατρός και μαχητής της Ειρήνης Γρηγόρης Λαμπράκης.

1918 Αποβιβάζεται στο Χάνκο η γερμανική «Βαλτική Μεραρχία», με σκοπό την κατάπνιξη της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Φινλανδία. Η επανάσταση είχε ξεσπάσει στις 27/1/1918, ενώ έληξε στις 15/5 με νίκη των αντεπαναστατικών δυνάμεων και των ξένων επεμβασιών.

1926 Απαγορεύεται με νόμο η λειτουργία των μη φασιστικών συνδικάτων στην Ιταλία.

1927 Το ΚΚΕ οργανώνει στην Αθήνα (θέατρο «Απόλλων») συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά της ιμπεριαλιστικής αγγλοαμερικανικής επέμβασης στην Κίνα και του βάρβαρου βομβαρδισμού της πόλης Νανκίν.

1928 Δικάζονται ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Δημήτρης Γληνός. Κατηγορούνται για διάδοση ανατρεπτικών ιδεών, επειδή ήταν ομιλητές σε εκδήλωση για τα επιτεύγματα της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Σοβιετική Ενωση.

1931 Η κυβέρνηση Βενιζέλου καταθέτει στη Βουλή το νομοσχέδιο «Περί Τύπου», με το οποίο αποσκοπεί να φιμώσει, κυρίως, τον επαναστατικό Τύπο.

1948 Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν υπογράφει το γνωστό «σχέδιο Μάρσαλ».

1949 Ανασχηματίζεται η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ελλάδας. Πρόεδρός της αναλαμβάνει ο Δημήτρης Παρτσαλίδης.

1962 Ο Ενβέρ Χότζα (Α' Γραμματέας του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας) καλεί το ΚΚ Κίνας να πάρει ανοιχτή θέση «ενάντια στον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό». Το ρήγμα στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα βαθαίνει. Οι σχέσεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας και της ΕΣΣΔ είχαν περιέλθει σε πλήρη ρήξη, με την ΕΣΣΔ να έχει διακόψει τις σχέσεις της (11/12/1961) και τη ΛΔ της Αλβανίας να αποχωρεί ουσιαστικά από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας στις αρχές του 1962 (επίσημα στις 13/9/1968).

1962 Πεθαίνει ο πρωτεργάτης της ελληνικής μουσικής Μανώλης Καλομοίρης.

1968 Συγκροτείται στη Ρώμη η Ενιαία Συνδικαλιστική Αντιδικτατορική Κίνηση (ΕΣΑΚ). Η ΕΣΑΚ αποτέλεσε τον πόλο συσπείρωσης του ΚΚΕ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, αφότου το Αντιδικτατορικό Εργατικό Μέτωπο (ΑΕΜ), που είχε συγκροτηθεί τον Αύγουστο του 1967, έγινε μετά τη διάσπαση του Κόμματος (12η Πλατιά Ολομέλεια, 1968) η συνδικαλιστική παράταξη του λεγόμενου «ΚΚΕ εσωτερικού».

1974 Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ καταγγέλλει, με ανακοίνωσή του, τη συμμετοχή της χούντας σε συνωμοσία με σκοπό την ανατροπή του Προέδρου Μακαρίου και την κατάργηση της ανεξαρτησίας της Κύπρου.

1999 Ξεκινά ο βομβαρδισμός του Βελιγραδίου από τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ.

1999 Αρχίζει στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη συνδικάτων και συνδικαλιστών από την Επιτροπή Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση του Συνδικαλιστικού Κινήματος. Η Συνδιάσκεψη αποφάσισε τη συγκρότηση του ΠΑΜΕ, ενώ οι 1.500 περίπου συμμετέχοντες πραγματοποίησαν πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία και τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, διαμαρτυρόμενοι για το ΝΑΤΟικό βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας.

ΑΡΝΟΎΜΑΙ ΝΑ ΓΊΝΩ ΣΚΛΑΒΟΣ! ΕΣΥ?...

Αν είσαι νέος εργαζόμενος ή άνεργος και ψάχνεις για δουλειά, διάβασε το. Αυτό θα είναι το εργασιακό σου μέλλον:

Το κατά Βρούτση Ευαγγέλιο

«Το παράδειγμα της COSCO, το οποίο προκλητικά αντιστρέφει η συγκυβέρνηση, είναι αποκαλυπτικό: Η δημιουργία κάποιων εκατοντάδων θέσεων εργασίας από την πολυεθνική υπολείπονται κατά πολύ των 30.000 θέσεων εργασίας που χάθηκαν από ναυτιλιακές εταιρείες που έκλεισαν, από μικρές μεταφορικές εταιρείες που έβαλαν λουκέτο, από συσκευαστήρια που είδαν τον τζίρο τους να εξανεμίζεται (...)

Κάθε εργαζόμενος προσλαμβάνεται ως ανειδίκευτος εργάτης (...) Η εταιρεία έχει το δικαίωμα μετακίνησης χωρίς συμφωνία του εργαζόμενου.

Η υπέρβαση του ωραρίου μεταφράζεται ως "οικειοθελής προσφορά", για να αυξάνεται ο απλήρωτος χρόνος της εργασίας.

Η αμοιβή είναι 40 ευρώ την ημέρα μαζί με τα επιδόματα, τις πρόσθετες αμοιβές για νυχτερινή εργασία, τις αργίες και τα εκτός έδρας.

Στην αμοιβή επίσης περιλαμβάνονται και όλες οι κρατήσεις, εισφορές, φόροι κλπ. Οι εργαζόμενοι, αν και με ημερομίσθιο, πληρώνονται την τελευταία ημέρα του μήνα.

Η εταιρεία έχει δικαίωμα καταγγελίας της σύμβασης, αν παραβιαστεί ένας όρος ή ο εργαζόμενος απουσιάσει χωρίς άδεια 3 ημέρες, σε διάστημα ενός έτους.

Αλίμονο δηλαδή στον εργαζόμενο που θα απεργήσει! Σε περίπτωση ασθένειας του εργαζομένου, η εταιρεία δικαιούται να ελέγχει με γιατρό της δικής της επιλογής τον ασθενή». (...)

«Ο εργαζόμενος αναλαμβάνει έναντι της εταιρείας την υποχρέωση πίστης, δηλαδή δεσμεύεται με όρους μαφίας να μη λέει κουβέντα σε κανέναν για τα όσα συμβαίνουν στο χώρο της δουλειάς του (...) υπάρχει καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας, με αποδοχές 300-400 ευρώ.

Οι συμβάσεις είναι ημερήσιες και γίνονται μέσω εταιρείας που έχει συσταθεί γι' αυτό το σκοπό και μέσω πέντε υπεργολάβων.

Το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων είναι επινοικιασμένοι στη θυγατρική της COSCO, τη ΣΕΠ, από την εταιρεία "Διακίνηση ΑΕ", θυγατρική της κατασκευαστικής εταιρείας ΕΛΓΕΚΑ.

Οι υπόλοιποι εργάζονται ανάλογα με το αν υπάρχει πλοίο, σε συνθήκες εργασίας χειρότερες από των "ελεύθερων λιμενεργατών" της δεκαετίας του '30.

Οι νοικιασμένοι εργάτες απασχολούνται σε ημερήσια βάση, σε συμφωνία με την ΕΛΓΕΚΑ, η οποία διαθέτει από 19 εργαζόμενους και κάτω, ώστε να μην μπορούν να σχηματίσουν σωματείο.

Η αναγκαία πολύμηνη εκπαίδευση πάνω στη λειτουργία μεγάλων μηχανημάτων συμπυκνώθηκε σε εκπαίδευση λίγων ημερών.

Σύμφωνα με καταγγελίες, οι χειριστές ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα κάνει τις περισσότερες και τις πιο γρήγορες "κινήσεις" για να εξασφαλίσουν παραπάνω μέρες εργασίας.

Επίσης, στο λύσιμο και στο δέσιμο των εμπορευματοκιβωτίων, εργάζονται ανασφάλιστοι με 25 ευρώ μεροκάματο!».

***

«Πέρσι, ο κύκλος εργασιών της πολυεθνικής αυξήθηκε κατά 7,26% και την ίδια στιγμή οι αμοιβές και τα άλλα «έξοδα προσωπικού», όπως τα ονοματίζουν, μειώθηκαν κατά 7,65%.

Στα παραπάνω, προστίθενται και κάμποσα εργατικά ατυχήματα που έγιναν σε συνθήκες εντατικοποίησης της δουλειάς και έλλειψης μέτρων ασφάλειας των εργαζομένων.

Αυτή είναι η ανάπτυξη για την οποία πανηγυρίζει η κυβέρνηση: Χαράς ευαγγέλιο για το κεφάλαιο, κόλαση για τους εργαζόμενους και το λαό...» (από το portal t του KKE . WWW. 902.gr)

Δοξάστε τους!!!

 

Δεν πάει

άλλο...

Γελοίοι...

Στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής δημοσιεύτηκε περισπούδαστο άρθρο του αναπληρωτή καθηγητή και γνωστού θεράποντα της ορθής σκέψης Μαραντζίδη, όπου μεταξύ άλλων διαβάζουμε και τα εξής:

*

«Αν κάτι εντυπωσιάζει πραγματικά τα τελευταία χρόνια είναι πως ο μετακομμουνιστικός κόσμος, οι χώρες δηλαδή που εξήλθαν ή εξέρχονται από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό, σημαδεύουν όλο και περισσότερο με την παρουσία τους τις διεθνείς εξελίξεις. Περίπου το ένα τρίτο του πλανήτη, που μέχρι πρότινος βρισκόταν στο περιθώριο, τώρα καταλαμβάνει νέα θέση. Η κατάρρευση του κομμουνισμού σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση έφερε τους πληθυσμούς των χωρών αυτών στο προσκήνιο της παγκόσμιας σκηνής (...) Τελικά, από μια παράξενη ειρωνεία της ιστορίας, είναι ο καπιταλισμός που απελευθέρωσε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους από τις αλυσίδες τους (...) Οι μετακομμουνιστικές δημοκρατίες της ανατολικής Ευρώπης κατάφεραν μέσα σε είκοσι χρόνια κάτι εντυπωσιακό και ίσως πρωτοφανές στη σύγχρονη Ιστορία: τη διπλή μετάβαση, δηλαδή, την οικοδόμηση μιας οικονομίας της αγοράς, πλαισιωμένης ταυτόχρονα από δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς»...

***

Ας δούμε τώρα, στα 20 και πλέον χρόνια μετά, το είδος της «εντυπωσιακής μετάβασης» για την οποία πανηγυρίζουν οι «σοφοί» πέριξ των εφοπλιστών

και ας τα κωδικοποιήσουμε για να διαπιστώσουμε πώς μετριέται η «ελευθερία» και η «δημοκρατία» της ανατροπής, πρώτα και κύρια στην ίδια την πρώην Σοβιετική Ενωση, στη σημερινή Ρωσία.

*

Στη Ρωσία, λοιπόν, εκεί όπου οι Πούτιν και Μεντβέντεφ έχουν διακηρύξει την «οριστική ρήξη» με το σοβιετικό παρελθόν και όπου

- στο πλαίσιο του καπιταλιστικού παρόντος -

το άθροισμα των περιουσιών των 400 πλουσιότερων «ολιγαρχών» Ρώσων φτάνει το μισό και πλέον του ΑΕΠ της χώρας,

συμβαίνουν τα εξής:

*

1) Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, ο πληθυσμός της Ρωσίας, λόγω της εκτίναξης της θνησιμότητας, έχει μειωθεί κατά 10 εκατομμύρια. Υπολογίζεται, δε, ότι η μείωση του πληθυσμού μέχρι το 2025 θα φτάσει τα 18 εκατομμύρια και μέχρι το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 26 εκατομμύρια.

«Οι διαστάσεις και η άνευ προηγουμένου αύξηση της θνησιμότητας και η χειροτέρευση της υγείας του πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι τόσο σημαντικές που εμφανίστηκε η απειλή της εθνικής ασφάλειας της χώρας»,

ήταν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε πριν μια διετία η 10η Σύνοδος της Γενικής Συνέλευσης της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών της Ρωσίας, που δημοσίευσε τα συμπεράσματά της σε άρθρο υπό τον τίτλο «Αργός θάνατος»...

Το ποσοστό θνησιμότητας στη Ρωσία είναι τόσο υψηλό ώστε να συγκρίνεται με εκείνο των χωρών της Αφρικής.

Τα αίτια της αυξανόμενης θνησιμότητας αποδίδονται στην κατάρρευση του συστήματος Υγείας, της Πρόνοιας, στην κακή διατροφή και στην υπαγωγή των Ρώσων σε καθεστώς στρεσογόνων καταστάσεων, όπως η ανεργία...

*

2) Σύμφωνα με τις μελέτες που ολοκληρώθηκαν στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, η γεννητικότητα στη Ρωσία από το 1987 μειώθηκε κατά 2 φορές, η θνησιμότητα αυξήθηκε κατά 1,5 φορές, ο αριθμός των θανάτων ξεπερνούσε σταθερά τον αριθμό των γεννήσεων κατά 2,5 φορές. Στη Ρωσία η μεγάλη θνησιμότητα του ικανού για εργασία πληθυσμού από αφύσικες αιτίες είναι κατά 2,5 φορές υψηλότερη απ' ό,τι στις προηγμένες χώρες και κατά 1,5 φορές υψηλότερη απ' ό,τι στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Σε μια σειρά περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας η διάρκεια ζωής των ανδρών δεν ξεπερνάει τα 55 - 56 χρόνια.

Ο μέσος όρος για το σύνολο της χώρας ήταν μετά την πτώση του σοσιαλισμού τα 61,4 χρόνια - πιο χαμηλό από το προσδόκιμο ζωής των ανδρών στο Μπαγκλαντές!

Για σύγκριση:

Η μέση διάρκεια ζωής των ανδρών το 1961 ήταν 64 χρόνια και των γυναικών 72 χρόνια.

*

3) Σύμφωνα με τους επιστήμονες γιατρούς της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών της Ρωσίας,

«οι συνέπειες των γκορμπατσοφικο-γελτσινικο-πουτινικών μεταρρυθμίσεων οδήγησαν στο γεγονός ότι μέσα σε 10 χρόνια (1989 - 1999) όλες οι κατηγορίες ασθενειών στη Ρωσία αυξήθηκαν κατά 15,4%».

*

4) Ακόμα ένας αριθμός που συγκλονίζει:

Μόνο από τη μαζική έξαρση του αλκοολισμού που σημειώθηκε μετά την ανατροπή, σε διάστημα μιας 20ετίας στη Ρωσία έχασαν τη ζωή τους πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι!

Για σύγκριση:

Στα 10 χρόνια πολέμου στο Αφγανιστάν σκοτώθηκαν 12.000 στρατιωτικοί. Με άλλα λόγια, από το αλκοόλ πέθαναν στη μετασοβιετική Ρωσία κατά 250 φορές περισσότερα άτομα από τις στρατιωτικές απώλειες που είχε σε 10 χρόνια η Σοβιετική Ενωση στο Αφγανιστάν.

Επίσης:

Μόνο τη δεκαετία 1999 - 2009, όπως καταγράφεται από την υπηρεσία του ΟΗΕ, ο αριθμός των ναρκομανών αυξήθηκε κατά 60%, στη σημερινή Ρωσία υπάρχουν πάνω από 1,5 εκατομμύριο χρήστες ηρωίνης και τα κέρδη των εμπόρων ναρκωτικών ξεπερνούν ετησίως τα 75 δισ. δολάρια, αφού η Ρωσία έχει μετατραπεί στη μεγαλύτερη αγορά ηρωίνης με το 20% του παγκόσμιου εμπορίου του συγκεκριμένου «προϊόντος» να διενεργείται στο έδαφός της...

*

5) Τρομακτικά είναι τα στοιχεία για τη θνησιμότητα των παιδιών και μητέρων.

Η θνησιμότητα των παιδιών στον πρώτο χρόνο της ζωής τους είναι κατά 2 - 3 φορές υψηλότερη απ' ό,τι στις οικονομικά αναπτυγμένες χώρες.

Ο παιδικός πληθυσμός, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2009, έχει μειωθεί τουλάχιστον κατά 12,3%. Η μητρική θνησιμότητα στη Ρωσία είναι κατά 5 - 10 φορές υψηλότερη απ' ό,τι στις οικονομικά αναπτυγμένες χώρες.

*

6) Η «σπουδαία», κατά ορισμένους, μεταβατική διαδικασία από το σοσιαλισμό στην άγρια «οικονομία της αγοράς» και στους «δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς», συνοδεύτηκε, κατά την πρώτη μόνο δεκαετία, από πρωτοφανή στην ιστορία αύξηση των κοινωνικών νοσημάτων, όπως είναι η φυματίωση, η σύφιλη, η ναρκομανία, οι μολυσματικές ηπατίτιδες.

Η θνησιμότητα από φυματίωση σε σύγκριση με το 1990 αυξήθηκε κατά 2,5 φορές. Από το 1990 έως το 1997 η νοσηρότητα από σύφιλη αυξήθηκε κατά 64 φορές.

Ας σημειωθεί ότι στο πλαίσιο του σοβιετικού κράτους, στα πρώτα μόλις χρόνια της νεαρής Σοβιετικής Ενωσης εξαλείφθηκαν οι μολυσματικές ασθένειες.

*

7) «Εξαρση της φτώχειας στη Ρωσία» είναι ο τίτλος με τον οποίο περιγράφεται στα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη χώρα.

Σύμφωνα με τη ρωσική στατιστική υπηρεσία «Ροστάτ», στο πρώτο τρίμηνο του 2011 ο αριθμός των Ρώσων, τα εισοδήματα των οποίων δεν ξεπερνάνε το ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης, αυξήθηκε κατά 2,3 εκατομμύρια.

Ετσι, ο αριθμός των ανθρώπων που ζούνε - επισήμως - κάτω από τα όρια της φτώχειας έφτασε τα 22,9 εκατομμύρια ανθρώπους, που αποτελούν το 1/6 του πληθυσμού της Ρωσίας.

*

8) Από τα μεγαλύτερα θύματα της ανατροπής στη Σοβιετική Ενωση, και όχι μόνο, ήταν τα παιδιά. Η ίδια η διευθύντρια της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ, η Κάρολ Μπέλαμι, είχε αναγκαστεί να παραδεχτεί, παρουσιάζοντας την έκθεση του 2004, ότι

«η οικονομική ανάπτυξη (σ.σ. μετά το 1990) στην Ανατολική Ευρώπη και την πρώην ΕΣΣΔ απέκλεισε τα παιδιά».

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία (και πάλι της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ), ένα στα τρία παιδιά στη σημερινή Ρωσία ζει κάτω των ορίων της φτώχειας, στις ρωσικές πόλεις κυκλοφορούν πάνω από 2 εκατομμύρια «παιδιά του δρόμου», ενώ πάνω από 700.000 παιδιά βρίσκονται σε ιδρύματα, «παρατημένα» από τις οικογένειές τους.

Και κάτι ακόμα:

Κάθε χρόνο στη μετασοβιετική Ρωσία εξαφανίζονται πάνω από 30.000 παιδιά, τα οποία είτε καταλήγουν στη «βιομηχανία» λευκής σαρκός, την παιδική πορνεία, είτε θυσιάζονται στο εμπόριο οργάνων...

*

Ολα αυτά είναι πράγματι «εντυπωσιακά».

Εντούτοις, ποτέ δε θα γίνουν τόσο «εντυπωσιακά» όσο «εντυπωσιακή» είναι η γελοιότητα εκείνων που τα βαφτίζουν μετάβαση στην... «ελευθερία» και στη «δημοκρατία».

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Σαν σήμερα

1870 Στο γαλλοπρωσικό πόλεμο, οι Γάλλοι με τον Ναπολέοντα τον 3ο ηττώνται από τους Πρώσους του στρατάρχη Χέλμουτ Καρόλου Μόλτκε, στη μάχη του Σεντάν. Η ήττα άνοιξε στα πρωσικά στρατεύματα το δρόμο για το Παρίσι.

1916 Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βουλγαρία συνασπίζεται με τις κεντρικές αυτοκρατορίες και κηρύσσει τον πόλεμο στη Ρουμανία.

1923 Σεισμός 7,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώνεται στην Ιαπωνία και καταστρέφει τελείως τη Γιοκοχάμα και παραλίγο το Τόκιο. Τουλάχιστον 142.000 άτομα σκοτώνονται, ενώ 2,5 εκατομμύρια μένουν άστεγα.

1935 Συλλαλητήρια ξεσπούν σε όλη τη Μεσσηνία παρά την απαγόρευση της Αστυνομίας.

1939 Τα χαράματα της 1ης Σεπτέμβρη 1939, στις 4.45, τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Πολωνία. Αρχίζει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.

1944 Γενικό προσκλητήριο του ΕΑΜ για τη συντριβή του φασισμού.

1945 Ιδρύεται στην Αθήνα η «Ενωση Δημοκρατικών Συλλόγων Αθηνών».

1946 Διεξάγεται δημοψήφισμα για την επαναφορά των Γλύξμπουργκ. Με βία και νοθεία πλαστογραφείται η θέληση του ελληνικού λαού.

 

Συκοφάντες του σοσιαλισμού

Στην «Καθημερινή» πανηγυρίζουν για κατορθώματα στις χώρες της πρώην σοσιαλιστικής κοινότητας, οι οποίες, υποτίθεται, «κατάφεραν μέσα σε είκοσι χρόνια κάτι εντυπωσιακό και ίσως πρωτοφανές στη σύγχρονη Ιστορία: τη διπλή μετάβαση, δηλαδή, την οικοδόμηση μιας οικονομίας της αγοράς, πλαισιωμένης ταυτόχρονα από δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς». Με τέτοια παραληρήματα, για την πορεία των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, από τις ανατροπές μέχρι σήμερα, το μόνο που μπορείς να νιώσεις είναι ανατριχίλα. Βέβαια, για αρθρογράφους τύπου Μαρατζίδη, το μόνο που ενδιαφέρει είναι πώς θα συντριβούν οι δυνάμεις του λαού, ώστε να μην αμφισβητηθεί η κυριαρχία του κεφαλαίου, να διαιωνίζεται η εκμετάλλευση, να μπορούν να κερδίζουν οι κεφαλαιοκράτες, να ακυρωθούν λαϊκές κατακτήσεις. Τέτοιες, που πολλές φορές ήταν ...κολλητικές και για τις χώρες του καπιταλισμού.

Με το θράσος της αυθαιρεσίας του ...νικητή, περιγράφει την ιστορία των πρώην σοσιαλιστικών χωρών όπως γουστάρει στα αφεντικά του. Παραγράφοντας ότι μιλάμε για τις κοινωνίες που είχαν επιλύσει ακρογωνιαία ζητήματα επιβίωσης: Εξασφαλισμένη εργασίας για όλους. Προσφορά στέγης σε όλους. Πραγματικά πλήρης και ολότελα δωρεάν κάλυψη των αναγκών όλου του λαού σε όλες τις υπηρεσίες Υγείας, Πρόνοιας, Παιδείας. Μια κοινωνία που πετύχαινε τη σταθερή και συνεχή βελτίωση όλων των δεικτών οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, με τρόπο που επιδρούσε άμεσα στη συνεχή βελτίωση του επιπέδου ζωής των πολιτών.

Ομως, όλα αυτά ήταν πράγματα κομμουνιστικά. Και για να τα πετύχουν, δεν υπήρχε - δεν επιτρεπόταν να υπάρχει - κεφάλαιο, δεν είχαν ιδιωτικές επιχειρήσεις, η γη ανήκε σε όλους. Αυτά, που η «Καθημερινή» και οι αρθρογράφοι της εχθρεύονται μέχρι θανάτου, έπρεπε να πάψουν να υπάρχουν και - χάριν της δημοκρατίας - να εκλείψουν ολοσχερώς. Ετσι ακριβώς έγινε, για να κερδίσουν τη δήθεν δημοκρατία, που ακριβοπλήρωσαν με τη γενικευμένη εξαθλίωση και τη φτώχεια των λαών, στο όνομα του πλουτισμού των νεοκαπιταλιστών που έβαλαν στο χέρι τη δημόσια περιουσία. Την εμφάνιση εκατοντάδων χιλιάδων αστέγων και δεκάδων εκατομμυρίων ανέργων. Τη μείωση του προσδόκιμου ζωής και την αύξηση της παιδικής θνησιμότητας, πρώτη φορά στη μεταπολεμική περίοδο, σαν αποτέλεσμα της παράδοσης της Υγείας στους εμπόρους της Υγείας του λαού. Την επανεμφάνιση του αναλφαβητισμού, που είχε εξαφανιστεί πολύ πριν από τον πόλεμο. Την εξάπλωση της χρήσης των ναρκωτικών σε πρωτοφανή, ακόμα και για τα παγκόσμια δεδομένα, επίπεδα. Την ανατροπή της ζωής δεκάδων εκατομμυρίων πολιτών - εργαζομένων, που στο όνομα της ...δημοκρατίας, τους έκλεψαν κάθε όνειρο και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Ο καθένας μας μπορεί να φανταστεί πως οι αυλοκόλακες του συστήματος θα οργιάζουν ενάντια στο σοσιαλισμό μετά από δέκα - είκοσι χρόνια, όταν σήμερα που ακόμα οι προσωπικές μνήμες είναι ζωντανές, τολμούν να μιλούν για αποκατάσταση της δημοκρατίας, που για να στεριώσει η παλινόρθωση του καπιταλισμού διαμέλισαν χώρες, προκάλεσαν δεκάδες πολέμους με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, βομβάρδισαν κοινοβούλια. Οι βρωμιές τους δε θα περάσουν. Οι εργαζόμενοι, όλοι όσοι προσβλέπουμε σε μια καλύτερη ζωή, ειδικά οι νέοι που αποτελούν το βασικό στόχο της βρώμικης προπαγάνδας ενάντια στο σοσιαλισμό, οφείλουμε να κρατήσουμε άσβεστη την εικόνα που υπάρχει στο μυαλό και την ψυχή, για τα πραγματικά επιτεύγματα των λαών του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε. Για να φτάσουμε γρηγορότερα στην κοινωνία, για την οποία παλεύουμε.

Αντιγραφή από τον την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 28/8/12